Hiszpanie nie pozostawili Francuzom większych złudzeń. Bramki Mikela Oyarzabala i Pedro Porro zapewniły mistrzom Europy zwycięstwo 2:0 oraz awans do finału, który odbędzie się 19 lipca.

W środę rozegrany zostanie drugi półfinał, który wyłoni rywala "La Roja" w walce o mistrzowski tytuł. O awans do finału powalczą Anglia i broniąca tytułu Argentyna.

Spotkanie zapowiada się jako jedno z najciekawszych wydarzeń turnieju. Anglicy staną przed szansą awansu do pierwszego finału mundialu od 1966 roku, natomiast Argentyna będzie walczyć o możliwość obrony tytułu wywalczonego przed czterema laty w Katarze.

Zwycięzca środowego meczu zmierzy się z Hiszpanią w finale zaplanowanym na 19 lipca. Przegrany zagra z Francją o trzecie miejsce.

Twórca mundialu inspirował się papieską encykliką. Mało kto zna tę historię

Na razie spokojnie na rzekach

Według porannego komunikatu IMGW z 14 lipca na polskich rzekach nie odnotowano przekroczeń stanów ostrzegawczych ani alarmowych. Większość stacji hydrologicznych znajduje się w strefie wody niskiej – dotyczy to 63 proc. pomiarów. W strefie wody średniej znajduje się 31 proc. stacji, a wysokiej jedynie 6 proc.

Jednocześnie aż 246 stacji hydrologicznych odnotowuje przepływy niższe od średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ).

Burze z ulewnym deszczem

IMGW prognozuje, że we wtorkowe popołudnie i wieczór najgroźniejsza pogoda wystąpi na południu i południowym zachodzie kraju. Możliwe są burze z ulewnymi opadami deszczu, lokalnie również z gradem.

Podczas burz spadnie przeważnie 20–35 mm deszczu, jednak miejscami opady mogą osiągnąć 50–80 mm. Porywy wiatru będą dochodzić do 70 km/h. Temperatura wzrośnie do 29°C, jedynie nad morzem będzie chłodniej – około 20°C.

Niespokojna noc

Burzowa aura utrzyma się również w nocy z wtorku na środę. Największe ryzyko intensywnych opadów dotyczy pogranicza Dolnego Śląska, Opolszczyzny, południowej Wielkopolski i Ziemi Łódzkiej. W tych regionach lokalnie może spaść ponownie ponad 50 mm, a punktowo nawet około 80 mm deszczu.

Nad ranem miejscami na północy i południowym wschodzie pojawią się mgły ograniczające widzialność do około 300 metrów.

Burze także w środę

W środę burze nie ustąpią. Największe prawdopodobieństwo ich wystąpienia prognozowane jest w centrum, na południu i wschodzie kraju. Ponownie możliwe będą opady rzędu 20–35 mm, lokalnie do 50 mm, a wiatr w czasie burz osiągnie prędkość do 70 km/h.

Również w czwartek pogoda pozostanie dynamiczna. Burze będą występować głównie na zachodzie i południu Polski, gdzie prognozowane sumy opadów wyniosą 20–35 mm. Temperatury wzrosną nawet do 30°C.

IMGW ostrzega: nawet 39 stopni i gwałtowne burze. Pogoda może być bardzo niebezpieczna

Nie ma programu, podano najważniejsze wydarzenia

Oficjalny program podróży nie został jeszcze ogłoszony. Organizatorzy podali jednak, że przygotowują się już do kilku wydarzeń. Są to m.in.: uroczyste nieszpory w katedrze Notre-Dame, czuwanie modlitewne z młodzieżą na największym we Francji stadionie w Saint-Denis, Msza na Place de la Concorde i Polach Elizejskich w Paryżu, Msza na błoniach sanktuarium maryjnego w Lourdes oraz Msza w katedrze św. Szczepana w Metzu.

Nadzwyczajna mobilizacja wolontariuszy

Rozpoczął się już także nabór wolontariuszy. W samym Paryżu będzie ich potrzeba 10 tys. Chętnych nie brakuje. Jak podaje Famille Chrétienne, ta nadzwyczajna mobilizacja odzwierciedla entuzjazm i żarliwość katolików we Francji.

Zgłaszają się neofici

Co znamienne, wśród wolontariuszy wielu jest neofitów, którzy chrzest przyjęli całkiem niedawno, już jako dorośli. „Kościół wspiera nas na co dzień. Takie wydarzenia to okazja, by nieco mu się odwdzięczyć” – mówi cytowana przez francuski tygodnik 23-letnia Marie. 

Francja szpieguje szkoły katolickie. Tornistry, notatki i życie religijne pod nadzorem

Podobnie postrzega to także Mélanie, która również od niedawna jest katoliczką, a teraz chce się podzielić tym, co sama otrzymała na drodze do chrztu: „Kościół – wspomina - przyszedł mi z pomocą poprzez teksty, świętych, ale także poprzez parafię i grupy modlitewne”. Dla neofitów jest to też okazja, by w konkretny sposób zaangażować się we wspólnotę Kościoła.

Tradycjonaliści przygotują spotkanie z młodzieżą

O pomoc przy organizacji podróży apostolskiej Kościół poprosił środowiska, które mają doświadczenie w przygotowaniu takich wydarzeń. Są to m.in. skauci, którzy niejednokrotnie obsługiwali wielkie pielgrzymki do Lourdes, a także organizatorzy tradycjonalistycznej pielgrzymki z Paryża do Chartres. Stowarzyszenie Notre-Dame de Chrétienté, które przygotowuje tę pielgrzymkę, poproszono, by włączyło się w organizację spotkania Papieża z młodzieżą na stadionie w Saint-Denis.

Vatican News/łs

Kościół św. Andrzeja został ujęty w rejestrze zagrożonego dziedzictwa Historic England (Heritage at Risk Register) i wymaga renowacji szacowanej na 1,7 mln funtów.
- "W przyszłym roku przypada 200. rocznica wmurowania kamienia węgielnego pod budowę kościoła, więc znalezienie kielni nastąpiło w idealnym momencie” – podkreślił wielebny Richard Hackett, obecny proboszcz parafii, cytowany przez portal.



Naprawy kościoła mają zakończyć się w roku 2030, gdy parafia będzie świętować 200-lecie działalności na rzecz wspólnoty.

Historyczna kielnia została już zwrócona do kościoła.

Obecnie w parafii realizowane są nowe inicjatywy na rzecz mieszkańców, w tym Wellbeing Café oraz zajęcia muzyczne dla dzieci. Wierni są również zachęcani do wzbogacania archiwum wspólnoty o własne fotografie, osobiste historie oraz rodzinne wspomnienia.

Źródło: Matthew O’Hara / dudleynews.co.uk / St Andrews Church Netherton – kanał na YouTube / red

Punktem odniesienia w tej dyskusji jest raport Health at a Glance 2025, przygotowany przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Dokument porównuje systemy opieki zdrowotnej oraz płace medyków w państwach rozwiniętych. Analiza pokazuje szerszy kontekst i pozwala zobaczyć, jak polskie realia wypadają na tle innych krajów. 

Zarobki lekarzy w Polsce według OECD 

Zgodnie z informacjami przywołanymi z raportu przez Medonet przeciętny lekarz ogólny zatrudniony na etacie otrzymywał w Polsce w 2023 r. równowartość ok. 91 tys. dol. rocznie. Specjaliści zarabiali więcej – ich roczne dochody sięgały ok. 108 tys. dol. Wartości te opierają się na przeliczniku uwzględniającym parytet siły nabywczej (PPP). 

Metoda PPP, którą stosuje OECD, umożliwia realne zestawienie poziomu życia w różnych państwach, niezależnie od odmiennych cen towarów i usług. Nawet po zastosowaniu tego przelicznika, mającego niwelować różnice gospodarcze, Polska plasuje się poniżej średniej państw rozwiniętych. To pokazuje skalę wciąż istniejących dysproporcji. 

Holandia i Islandia na czele zestawienia 

Autorzy raportu zwracają uwagę, że pensje lekarzy w Europie są mocno zróżnicowane – różnice widać zarówno między poszczególnymi krajami, jak i między specjalizacjami czy sposobem zatrudnienia. Medycy z zachodniej części kontynentu przeciętnie otrzymują wyższe wypłaty niż ich polscy koledzy, nawet po uwzględnieniu kosztów utrzymania. Skala tych rozbieżności wpływa na mobilność zawodową w branży. 

Najwyższe wynagrodzenia odnotowano w Holandii, gdzie sięgały równowartości ok. 157 tys. dol. rocznie. Tuż za nią uplasowała się Islandia z kwotą ok. 150 tys. dol., a trzecie miejsce zajęła Szwecja ze średnią 128 tys. dol. W dalszej kolejności znalazły się Hiszpania (124 tys. dol.), Finlandia (118 tys. dol.), Węgry (115 tys. dol.) oraz Słowenia (106 tys. dol.). 

W pozostałych państwach uwzględnionych w analizie roczne dochody lekarzy ogólnych zatrudnionych etatowo nie sięgały pułapu 100 tys. dol. W Wielkiej Brytanii było to 99 tys. dol., w Turcji 98 tys. dol., a w Chile, Polsce i Korei Południowej – po 91 tys. dol. Kolejne pozycje zajęły: Portugalia (80 tys. dol.), Litwa (76 tys. dol.), Estonia (73 tys. dol.), Izrael i Czechy (po 70 tys. dol.), Kostaryka (67 tys. dol.), Chorwacja (62 tys. dol.), Łotwa (58 tys. dol.), Meksyk (49 tys. dol.) oraz Kolumbia (46 tys. dol.). 

Polska poniżej średniej OECD 

Średnia dla 21 państw zrzeszonych w OECD wyniosła 93 tys. dol. To o 2 tys. dol. więcej niż wartość odnotowana w Polsce w 2023 r. Różnica wydaje się niewielka, ale pokazuje, że krajowe wynagrodzenia wciąż nie dorównują średniej wypracowanej przez najlepiej rozwinięte gospodarki. 

OECD zaznacza jednocześnie, że tego typu porównania mają swoje ograniczenia. Analizowane dane obejmują przede wszystkim lekarzy pracujących na etatach, a pomijają grupę osób zatrudnionych na kontraktach oraz prowadzących własne praktyki. W polskich warunkach to szczególnie ważne zastrzeżenie. 

Krajowy model opieki zdrowotnej opiera się w znacznym stopniu na łączeniu przez lekarzy kilku miejsc pracy jednocześnie. Sprawia to, że faktyczne dochody części medyków bywają znacznie wyższe od oficjalnych średnich. Ta rozbieżność wyjaśnia, dlaczego w debacie publicznej funkcjonują równolegle dwa wizerunki – lekarza zarabiającego mniej niż jego zachodni odpowiednik oraz specjalisty osiągającego bardzo wysokie zarobki. 

Kadry i finansowanie systemu ochrony zdrowia 

Health at a Glance 2025 przypomina, że kwestia płac to zaledwie fragment większej całości. OECD bada bowiem cały system opieki zdrowotnej – od liczebności kadr medycznych, przez sposób finansowania, po dostępność usług dla pacjentów. Takie ujęcie pozwala ocenić kondycję ochrony zdrowia w szerszej perspektywie. 

Z polskiej perspektywy istotne są dwa spostrzeżenia. Liczba lekarzy w kraju rośnie w szybkim tempie i osiąga obecnie ok. 3,9 na 1000 mieszkańców, co odpowiada średniej w państwach OECD. Mimo tego wzrostu system boryka się z trudnościami kadrowymi, wynikającymi m.in. ze starzenia się środowiska lekarskiego oraz nierównomiernego rozkładu specjalizacji. 

Bez względu na te różnice OECD wskazuje na jedną wspólną prawidłowość: lekarze plasują się wśród najlepiej opłacanych profesji w każdym z rozwiniętych państw. Ich pensje wyraźnie przewyższają średnie wynagrodzenia w gospodarce. Ten fakt stanowi ważny kontekst dla toczącej się debaty publicznej. 

Spór o zarobki medyków coraz rzadziej sprowadza się do pytania, czy są one wysokie. Częściej dotyczy tego, jak bardzo dochody różnią się między poszczególnymi krajami oraz jak są rozdzielone wewnątrz samego systemu ochrony zdrowia. To zmiana akcentów w dyskusji, która toczy się od lat. 

Zestawienie danych z raportu OECD oraz analiz rynkowych prowadzi do jednoznacznego wniosku – Polska stopniowo zbliża się do zamożniejszych państw Europy, ale wciąż nie zalicza się do ścisłej czołówki pod względem wysokości wynagrodzeń medyków. Realne dochody części specjalistów mogą przy tym znacząco odstawać od oficjalnych statystyk, przez co temat płac pozostaje jednym z najbardziej spornych elementów funkcjonowania krajowej ochrony zdrowia. 

Lekarz komentuje propozycje Lewicy dla ochrony zdrowia: Dziś szuka się winnych tam, gdzie ich nie ma

Wolontariusz odpowiedzialny za otwieranie kościoła przed przebyciem wiernych zastał figurę leżącą na ziemi i pozbawioną głowy. Mężczyzna zastanawiał się, czy posąg mógł ulec uszkodzeniu z powodu pogody, jednak - jak informuje Gulf Coast News – rzeźba jest zbyt ciężka, aby było to możliwe.

Akt wandalizmu wstrząsnął i zaskoczył odwiedzających. Jak zaznaczył wolontariusz, do tej pory w Parafii nie odnotowano podobnych przypadków.

Figura św. Michała Archanioła była podarowana kościołowi. Koszt jej wymiany będzie wynosić kilka tysięcy dolarów.

Kościół współpracuje z Charlotte County Sheriff's Office, by odnaleźć sprawcę.

Źródło: Gulf Coast News – kanał na YouTube / red

Ojciec Tadeusz Rydzyk przemówił do wiernych zgromadzonych na jasnogórskich błoniach po wieczornej mszy świętej. „Nieraz patrzę na niektóre twarze w Sejmie, to jakbym żulików jakichś widział, no naprawdę” – oświadczył dyrektor toruńskiej rozgłośni, co cytuje portal naTemat.pl. Redemptorysta doprecyzował, że widzi „żulików nie z tej Ziemi”, choć występują w eleganckich koszulach i krawatach. Duchowny zastrzegł jednocześnie, że jego słowa nie są wymierzone przeciwko konkretnemu człowiekowi, lecz stanowią wezwanie do czynienia dobra.

Obrona ministrów i krytyka mediów

W trakcie swojego wystąpienia Tadeusz Rydzyk wziął w obronę polityków związanych z Funduszem Sprawiedliwości. Wspomniał o Zbigniewie Ziobrze oraz Michale Romanowskim, twierdząc, że cierpią oni, ponieważ nie chcieli przekazywać środków na cele, które określił mianem „lewactwa” i „demoralizacji”. „Minister nie chciał dawać na te nienormalności i za to cierpią ci ministrowie” – stwierdził duchowny, według relacji redakcji Fakt. Wypowiedź ta spotkała się z krytyką dziennikarza Patryka Michalskiego, który nazwał ją „seansem propagandowym”.

Jasna Góra: XVIII Patriotyczna Pielgrzymka Kibiców z udziałem Prezydenta RP

Dyrektor Radia Maryja odniósł się także do funkcjonowania prawicowych środków przekazu. Choć wyraził zadowolenie z ich istnienia, zarzucił im hipokryzję wynikającą z emitowania reklam, które uznał za „antyrodzinne”. Jednocześnie zaapelował do rodziców, aby nie wysyłali młodzieży na uniwersyteckie studia dziennikarskie. Uczelnie te określił mianem „marksistowskich”, twierdząc, że kształcą one przyszłych kłamców. Jako alternatywę wskazał Akademię Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu.

Kontrowersje wokół leczenia niepłodności

Głos w sprawach społecznych zabrał również biskup pomocniczy archidiecezji gdańskiej Wiesław Szlachetka. Podczas homilii hierarcha skrytykował metodę in vitro, nazywając ją „kłamliwie nazywaną leczeniem bezpłodności”. Biskup stwierdził, że w każdej diecezji funkcjonują „okna życia”, więc nie ma potrzeby uciekania się do wspomnianej procedury. Zachęcał pary borykające się z niepłodnością do korzystania z naprotechnologii, którą uznał za skuteczną i zgodną z nauką Kościoła.

Słowa biskupa uzupełnił później ojciec Rydzyk, wypowiadając się o efektach finansowania procedury in vitro. „In vitro to jest zabijanie wielu dzieci, żeby jedno się urodziło” – stwierdził redemptorysta, jak podaje portal tvn24.pl. Duchowni skrytykowali także zmiany w edukacji, w tym nowe zasady prowadzenia lekcji religii w szkołach oraz wprowadzenie przedmiotu edukacja zdrowotna. Biskup Szlachetka ocenił, że działania te mogą prowadzić do wychowania „egoistycznych ateistów”.

Biskup Mychajło Bubnij, przewodniczący Patriarchalnej Komisji ds. Monastycznych Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, przedstawił wyniki szeroko zakrojonych badań przeprowadzonych przez Komisję, które pomogły lepiej zrozumieć osoby nawiązujące kontakt ze wspólnotami monastycznymi. Badania zidentyfikowały trzy główne środowiska sprzyjające rodzeniu się powołań: młodzież, która stanowi ich fundament; rodzinę, wychowującą dzieci w wierze; oraz same wspólnoty konsekrowane, powołane do pielęgnowania i towarzyszenia powołaniom. Pozwoliły również zaobserwować aktualne trendy, wyzwania demograficzne, skutki wojny i kryzysu rodziny oraz wskazać obszary, na których Kościół powinien skupić szczególną uwagę w duszpasterstwie powołań.

Studyta (MSU) Sawa Masnyk skupił się na współczesnej młodzieży i jej duchowych poszukiwaniach. Podkreślił, że młodzi ludzie nie boją się radykalizmu Ewangelii, lecz bardzo wyraźnie reagują na nieszczerość i obłudę. Zwrócił również uwagę na trudności, z jakimi mierzą się młode osoby konsekrowane. Z badań wynika, że ponad trzy czwarte osób konsekrowanych przeżyło kryzys powołaniowy. Ankietowani najczęściej wskazywali jako jego przyczyny wypalenie, brak dialogu we wspólnocie, monotonię życia codziennego oraz niezaspokojenie potrzeb duchowych.

Biskup Bubnij zauważył, że dzisiejsza młodzież "pozostaje otwarta na powołania". Współprowadząca sesję redemptorystka s. Kateryna Mołoczij poświęciła swoje wystąpienie roli rodziny w wychowaniu do wiary i formacji powołaniowej. Podkreśliła, że powołanie rodzi się przede wszystkim tam, gdzie dziecko widzi żywą wiarę swoich rodziców i spotyka się z autentycznym świadectwem chrześcijańskim.

Zgodnie z wynikami badań pierwsze myśli o życiu monastycznym pojawiały się u większości osób konsekrowanych między 12. a 19. rokiem życia, podczas gdy średni wiek wstępowania do zgromadzeń wynosi 23 lata. Zdaniem bp. Bubnija Kościół powinien więc poświęcić większą uwagę duchowemu towarzyszeniu młodzieży.

Jezuita Andrij Sivak zaproponował spojrzenie na powołanie przez pryzmat trzech wymiarów: charyzmatu, wspólnoty i misji. Zwrócił uwagę na wyniki badań, które pokazują, że charyzmat wspólnoty monastycznej najlepiej przekazuje się nie poprzez wyjaśnienia czy wykłady, lecz przez świadectwo życia jej członków. Prawie 69 proc. ankietowanych przyznało, że to właśnie świadectwo konkretnych osób konsekrowanych było kluczowe dla zrozumienia charyzmatu wspólnoty, podczas gdy znajomość tekstów czy historii odgrywała znacznie mniejszą rolę.

Źródło: Piotr Kowalczuk / Vatican News / red

Spór o projekt ustawy

Francuski Senat po raz trzeci odrzucił projekt ustawy dotyczącej wspomaganego samobójstwa. Ostateczną decyzję pozostawiono Zgromadzeniu Narodowemu, które ma głosować nad projektem 15 lipca.

W opublikowanej 10 lipca nocie bp Aillet skrytykował proponowane przepisy, twierdząc, że nie są one wyrazem postępu, ale próbą zmiany znaczenia podstawowych pojęć związanych z ochroną życia i stanowią manipulację językową oraz antropologiczną.

"Pomoc w umieraniu" zamiast eutanazji

Zdaniem francuskiego biskupa określenie "pomoc w umieraniu" zaciera rzeczywisty charakter projektu. Według niego ustawa ma na celu zalegalizowanie wspomaganego samobójstwa i eutanazji, choć te pojęcia nie pojawiają się ani w jej tytule, ani w treści.

Biskup przypomina również, że obowiązujące we Francji przepisy już dziś pozwalają zrezygnować z uporczywej terapii oraz stosować głęboką sedację u pacjentów w terminalnym stadium choroby. Jak podkreśla, także Krajowy Komitet Konsultacyjny ds. Etyki przyznał, że "obecne prawo pozwala odpowiedzieć na potrzeby chorych niemal we wszystkich przypadkach".

Zagrożenie dla najsłabszych

Bp Marc Aillet przekonuje, że projekt ustawy może szczególnie dotknąć osoby starsze, przewlekle chore, z niepełnosprawnościami oraz znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej. Odwołując się do słów jednego z polityków, wskazuje, że idea "godnej śmierci" może okazać się rozwiązaniem, którego skutki najbardziej odczują najubożsi. Istnieje realne ryzyko, że w systemie opieki zdrowotnej, w którym brakuje opieki paliatywnej, "łatwiej będzie prosić o śmierć niż uzyskać leczenie". Biskup ostrzega również przed narastającą presją psychiczną, która może sprawiać, że osoby chore będą postrzegały siebie jako ciężar dla rodziny i społeczeństwa.

Lekarz ma leczyć, a nie pomagać w umieraniu

Hierarcha zwraca także uwagę na konsekwencje dla środowiska medycznego. Jego zdaniem udział lekarzy i pielęgniarek w procedurach prowadzących do śmierci pacjenta byłby sprzeczny z tradycyjnymi zasadami etyki lekarskiej oraz misją zawodu medycznego. Podkreśla, że rolą lekarzy jest towarzyszenie choremu do naturalnego końca życia, a nie celowe przyspieszanie śmierci.

Jak podkreśla ordynariusz Bayonne, nadrzędnym zadaniem nie powinno być stanowienie prawa dotyczącego śmierci, ale uczynienie opieki paliatywnej realnym priorytetem budżetowym i zapewnienie do niej powszechnego dostępu.

Źródło: Monika Nowak-López / Vatican News / red

Dobrze wyjaśnił to Paweł VI, przemawiając 4 października 1965 roku na Zgromadzeniu Ogólnym Narodów Zjednoczonych: "To zgromadzenie, jak wszyscy doskonale wiecie, ma dwojaki charakter: cechuje je jednocześnie prostota i wielkość. Prostota - ponieważ ten, który do was przemawia, jest człowiekiem takim jak wy. Jest waszym bratem, a nawet jednym z najmniejszych spośród was, którzy reprezentujecie suwerenne państwa, ponieważ posiada - jeśli zechcecie spojrzeć na nas z tego punktu widzenia - jedynie niewielką i niemal symboliczną suwerenność doczesną: minimum niezbędne do tego, by móc swobodnie pełnić swoją misję duchową oraz zapewnić tych, którzy mają z nim do czynienia, że jest niezależny od jakiejkolwiek władzy tego świata".

Papież, przebywający wówczas z wizytą w Stanach Zjednoczonych, zaraz potem dodał, mówiąc o sobie: "Nie posiada żadnej władzy doczesnej ani ambicji, by z wami konkurować. W istocie nie mamy o co prosić ani żadnej kwestii do podniesienia; co najwyżej pragniemy wyrazić pewne życzenie i zwrócić się o pozwolenie: aby wolno nam było służyć wam w zakresie naszych kompetencji, bezinteresownie, z pokorą i miłością".

To prawda, aby zagwarantować całkowitą wolność Wikariusza Chrystusa, niemal sto lat temu postanowiono, że będzie istniał niewielki skrawek ziemi, na którym Biskup Rzymu i Pasterz Kościoła powszechnego będzie również suwerenem, a więc głową państwa. Była to jednak i nadal jest konwencja służąca właśnie uznaniu konieczności jego niezależności od jakiegokolwiek innego państwa, a nie potwierdzeniu istnienia podwójnej misji. Wszelkie wyolbrzymianie lub nadmierne eksponowanie roli Papieża jako głowy państwa, każde podkreślanie znaczenia tej funkcji jest zatem mylące, ponieważ odbywa się kosztem jego jedynej prawdziwej misji Pasterza powszechnego. Pasterza, który zwraca się do katolików, chrześcijan, wierzących i wszystkich ludzi dobrej woli wyłącznie po to, by głosić Ewangelię, jej przesłanie miłości, braterstwa oraz pokoju "nieuzbrojonego i rozbrajającego".

Dobrze podkreślił to ówczesny kardynał Giovanni Battista Montini, kardynał arcybiskup Mediolanu, przemawiając na Kapitolu 10 października 1962 roku, w przeddzień inauguracji Soboru Watykańskiego II. W swoim przemówieniu przyszły Papież, mówiąc o końcu doczesnej władzy Kościoła wraz z upadkiem Państwa Kościelnego w 1870 roku, powiedział: "Wtedy właśnie papiestwo z niezwykłą siłą podjęło na nowo swoje zadania nauczyciela życia i świadka Ewangelii, osiągając tak wielkie znaczenie w duchowym kierowaniu Kościołem i w moralnym oddziaływaniu na świat, jak nigdy dotąd".

Kiedy apeluje, aby życie ludzkie było zawsze szanowane i chronione na każdym etapie jego istnienia; kiedy mówi o pokoju, mając na względzie dobro narodów, i wzywa do położenia kresu szaleńczemu wyścigowi zbrojeń, także poprzez odejście od koncepcji "wojny sprawiedliwej"; kiedy zachęca do dialogu i negocjacji, odwołując się do Magisterium nauki społecznej Kościoła; kiedy prosi, aby postrzegać migrantów jako osoby, które należy przyjąć, nigdy nie zapominając o ich ludzkiej godności; kiedy przypomina nam, że ubodzy znajdują się w centrum Ewangelii i że powinniśmy budować społeczeństwa bardziej sprawiedliwe i oparte na większej równości; kiedy broni prawa do wolności religijnej; kiedy podkreśla znaczenie troski o Stworzenie, aby przekazać je naszym dzieciom i wnukom – Następca Piotra nie przemawia jako głowa państwa. Po prostu głosi Ewangelię.

Źródło: Andrea Tornielli / Vatican Media / red