7
Święta Felicyta (II w.) była niewolnicą. Kiedy ją aresztowano, była w ósmym miesiącu ciąży. Kiedy zbliżał się dzień męczeństwa, Felicyta obawiała się, że nie dostąpi tej łaski, ponieważ nie wykonywano egzekucji na kobietach brzemiennych. Bała się, że jeśli nie zginie z przyjaciółmi w wierze, to potem umrze pewnie w towarzystwie pospolitych zbrodniarzy. Po wspólnej modlitwie, młoda matka zaczęła czuć bóle porodowe i wydała na świat dziewczynkę. Poród był ciężki, bo w ósmym miesiącu. Jeden ze strażników, patrząc na jej cierpienia, z lekceważeniem powiedział: „Jeżeli teraz tak cierpisz, to co zrobisz, kiedy będziesz rzucona zwierzętom, które zlekceważyłaś, kiedy odmówiłaś złożenia ofiary". Felicyta niewzruszona odparła: „Teraz ja cierpię to, co cierpię; tam zaś będzie we mnie cierpiał ktoś inny za mnie, ponieważ i ja będę cierpiała za niego". Córeczkę wzięła na wychowanie jedna z sióstr młodej matki. (Fot. © Ralph Hammann / Wikimedia Commons / CC BY-SA 4.0)