Krakowski chirurg o akcji ratunkowej. "Najbardziej przerażające było dla mnie to, jak do tego doszło"

Po strzałach oddanych w sobotę na Rynku Głównym w Krakowie ranni trafiali do szpitali, a do ich leczenia włączali się także lekarze spoza dyżurów. Jednym z nich był doktor habilitowany nauk medycznych Mariusz Trystuła, chirurg naczyniowy, który po telefonie od kolegi natychmiast ruszył z pomocą. - Najbardziej przerażające było dla mnie to, jak do tego doszło, kto to zrobił i jakie były tego dramatyczne efekty — przyznaje w rozmowie z Medonetem dr hab. n. med. Mariusz Trystuła, który w sobotę pomagał rannym po strzelaninie w centrum Krakowa. Choć tego dnia nie pełnił dyżuru, wsiadł do samochodu i ruszył do szpitala.

Sobotnie wydarzenia na krakowskim Rynku Głównym zakończyły się śmiercią sześciu osób, a kilkanaście kolejnych zostało postrzelonych. Rannych przewożono do placówek medycznych w Krakowie, gdzie od razu rozpoczęto działania mające uratować ich życie i zdrowie. Do pracy przy poszkodowanych przystępowali lekarze obecni na dyżurach, ale wsparcie napływało również od specjalistów przyjeżdżających z innych szpitali.

Profesor Mariusz Trysuła, chirurg naczyniowy związany z Krakowskim Szpitalem Specjalistycznym imienia świętego Jana Pawła II, w chwili zamachu znajdował się poza Krakowem. Nie był też zawodowo związany z placówką, która zwróciła się o wsparcie. Kiedy lekarze zapytali, czy ktoś dysponujący doświadczeniem w chirurgii naczyniowej mógłby pomóc przy rannych, odpowiedział bez zwłoki.

- Nie wahałem się. W takich chwilach liczy się tylko jedno: ratowanie życia. Lekarze brali pod uwagę, że kula mogła naruszyć duże naczynia krwionośne. Taki uraz oznaczałby groźbę bardzo obfitego krwawienia i wymagałby szybkiego udziału chirurga naczyniowego, którego w tamtej placówce nie było. Jednocześnie miejscowi ortopedzi przygotowywali zabiegi u dwóch kolejnych osób rannych w tym samym zdarzeniu: jednej z postrzałem szyi oraz drugiej z przestrzelonym barkiem.

- Usłyszałem, że mogą być potrzebne moje kompetencje, bo nie było pewności, czy nie doszło do uszkodzenia dużych naczyń. To była sytuacja, w której nie można było czekać — wspomina.

Po przyjeździe na miejsce chirurg zastał pacjenta już podczas prowadzonych procedur medycznych. — Sytuacja była szczególna — przyznaje. — Operacje, szczególnie u pacjenta z postrzałem klatki piersiowej, były skomplikowane — dodaje. Później okazało się, że obawy o rozległe uszkodzenia naczyń, także u pozostałych leczonych osób, nie znalazły potwierdzenia. W realiach tamtego dnia była to jedna z najlepszych informacji.

Strzelanina w centrum Krakowa wywołała silne poruszenie zarówno w mieście, jak i w całym kraju, jednak w szpitalu emocje musiały ustąpić miejsca działaniu. Pytany o to, co czuł w tamtych chwilach, lekarz odpowiada: — W takich momentach nie ma miejsca na emocje, lekarze, głównie zabiegowi, poprzez nieustające, wieloletnie narażenie na stres siłą rzeczy stają się przygotowywani do działania nawet w ekstremalnych sytuacjach. Jak tłumaczył, u lekarzy po wielu latach pracy włączają się mechanizmy pozwalające ograniczyć uwagę wyłącznie do osoby operowanej. — Nie można pozwolić sobie na nerwy. Jest maksymalne skupienie i działanie po to, żeby zrobić jak najwięcej dla pacjenta, którego operujemy — mówi. Doświadczenie nie oznacza jednak zaniku emocji. Profesor Trystuła zaznacza, że podczas zabiegu zostają one odsunięte, ale nie znikają. W czasie akcji gwałtownie podnosi się poziom adrenaliny, a ciało uruchamia pełną mobilizację. Zamiast zatrzymywać się przy własnym lęku czy szoku, lekarz przechodzi do następnych decyzji, od których może zależeć dalszy los pacjenta. Tak samo było w sobotę, mimo „szczególnej, dodatkowej” otoczki dramatycznych wydarzeń. Dopiero po wszystkim pojawiają się zmęczenie i moment na myślenie o tym, co się wydarzyło.

Doktor Trystuła pracuje z pacjentami w ciężkim stanie od ponad 40 lat. Tym razem, jak przyznaje, najbardziej nie wstrząsnęły nim same obrażenia, ponieważ podobne uszkodzenia ciała bywają skutkiem różnych nagłych wypadków, na przykład komunikacyjnych. - W tym konkretnym przypadku najbardziej przerażające było dla mnie to, jak do tego doszło, kto to zrobił, jakie były tego efekty i jak zaburzoną osobowość musiał mieć sprawca, żeby coś takiego zrobić tym wszystkim, Bogu ducha winnym ludziom, a w szczególności swojej rodzinie - mówi. Jak dodaje, dla zespołu medycznego nie liczy się jednak to, kim jest pacjent. - Nawet gdybym miał operować sprawcę takiego zdarzenia, najpierw trzeba uratować człowieka. Wszystkie pozostałe kwestie są drugorzędne — podkreśla lekarz.

Źródło: Medonet.pl / red