Zasługujmy na więcej – spójność wiary i polityczny pragmatyzm

Nikt nie chce być postrzegany jako słabeusz, niezdolny do przeprowadzenia swoich pomysłów czy planów. Nie dotyczy to tylko polityki czy gospodarki, ale także bardzo mocno życia Kościoła, a nawet życia wiary przeciętnego wierzącego. Dużo mówimy o znaczeniu krzyża i cierpienia, a kiedy one przychodzą słychać tylko lament i szyderstwo.

W sposób szczególny widać to w materii, która budzi obecnie największy spór między rządem a Kościołem, a mianowicie kwestie katechezy w szkołach, jej ‘wypychanie’ na pierwszą czy ostatnią godzinę, jak też niechęć do tego, by wprowadzić lekcje etyki, co zapewniałoby jakąś równowagę i służyło formowaniu ku wartościom naszych młodych. Nie bez znaczenia jest też upór przy zamierzenie konfrontacyjnym forsowaniu kształtu tzw. edukacji zdrowotnej. Wydawało się, że tę ideologiczną brawurę i nacisk mieliśmy już szczęśliwie za sobą, ale jednak wraca.

Sposób podejścia do kwestii spornych nigdy nie jest sprawą prostą, zwłaszcza wtedy, kiedy ktoś jest nastawiony na to, by innym ‘pokazać’ miejsce w szeregu, a także wtedy, kiedy rzecz dotyczy sporów ideologicznych.

„Z niepokojem płynącym z troski o młode pokolenia obserwujemy działania Ministerstwa Edukacji Narodowej – napisali członkowie Prezydium Konferencji Episkopatu Polski w oświadczeniu ‘Młody człowiek zasługuje na więcej’”. Ten niepokój czuć było wyraźnie w czasie prezentacji tegoż oświadczenia. Jeszcze bardziej osobliwe było czytanie opinii, nawet ‘zaangażowanych komentatorów katolickich’, utyskujących na sposób zaprezentowania stanowiska strony kościelnej.

Sprowadzało się ono w sumie do narzekania na styl i małą skuteczność kościelnych zabiegów. Biskupi okazali się wg nich mało wyraziści i sprawczy, więc zostali zlekceważeni, a to rzuca się też cieniem na cały Kościół w Polsce. Jest w tej krytyce jakaś perwersyjna ‘schadenfreude’, a jednocześnie widać w niej całkowite niezrozumienie tego, co wiąże się z odpowiedzialnością za przewodzenie duchowe w stylu chrześcijańskim.

Światowość wdziera się nam w każdą dziedzinę życia. Kryteria oceny zdarzeń są coraz bardziej ‘przyziemne’, a na relacje z innymi nie patrzymy przez pryzmat wartości duchowych, lecz korzyści i to bardzo często wymiernych – politycznie albo i też ekonomicznie. Pytania, jakie sobie stawiamy to nie tyle, co dobrego mógłbym, czy powinien zrobić, ale co z tego będę miał? Jak na tym skorzystam? Nawet jeśli nie osobiście, to moje środowisko i krąg zwolenników.

Oficjalni przedstawiciele Kościoła nie są w łatwej sytuacji, kiedy społecznie jesteśmy bardzo poróżnieni i skonfliktowani. Język łagodności nie przebija się wtedy do głównego nurtu. Zostaje niemalże zagłuszony przez ostry, bezkompromisowy i niejednokrotnie brutalny język tych, którzy mają śmiałość i swego rodzaju łatwość, aby budować napięcie i na tym także budować swoje ‘zasięgi’.

To nie dotyczy tylko naszego kraju. Tak było od zawsze i nie jest to tylko polska specyfika. Wystarczy popatrzeć na to, co dzieje się pomiędzy władzami Stanów Zjednoczonych Ameryki, a pochodzącym z Chicago pierwszym północnoamerykańskim papieżem. To nam powinno rzucić trochę światła na napięcie, jakie jest w Polsce pomiędzy rządzącymi a Kościołem.

Jestem przekonany, że nie tylko ‘młody człowiek’, ale my wszyscy ‘zasługujemy na więcej’. Wydawało się, że tę lekcję przerobiliśmy już wystarczająco boleśnie, ale, niestety, wraca. Dlatego aż chciałoby się, żeby tradycje religijne zostały uznane za klucz do zrozumienia nie tylko historii, ale i teraźniejszości. Nie wszyscy będą podzielać wiarę, ale rozumieć przeszłość, szanować dorobek i wykazać potencjał wspólnoto-twórczy powinien każdy. Wszyscy mamy trudność w tym, by zaakceptować wymagania, wejść w logikę dobra wspólnego, które przekracza moje partykularne interesy. Czasami to ‘zaboli’, ale innego rozwiązania nie mamy. Zasługujemy na więcej – ale to oznacza, że także niejednokrotnie musimy więcej z siebie dawać.