Śmierć bliskiej osoby rodzi ból, pytania i poczucie bezradności. W rozmowie z Martą Jezus nie daje prostych wyjaśnień, ale kieruje do niej słowa, które zmieniają perspektywę: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem». A potem stawia pytanie, które wybrzmiewa także dziś: «Wierzysz w to?».
Codzienne obowiązki potrafią wypełnić każdą chwilę i sprawić, że zabraknie czasu na to, co naprawdę ważne. W spotkaniu z Martą i Marią Jezus nie przeciwstawia pracy modlitwie, ale pokazuje, że prawdziwe działanie powinno wyrastać ze słuchania Boga. To lekcja, która pozostaje aktualna także dziś.
Jego twarz to mapa tysięcy odprawionych Mszy i tajemnic powierzonych w ciszy konfesjonału. W tym jednym, skupionym spojrzeniu kryje się prawda o wierności, której nie zastąpią żadne wielkie słowa czy teologiczne traktaty. Odkryj, czego uczy nas milcząca obecność przy ołtarzu w świecie, który niemal całkowicie przestał słuchać.
Królestwo Boże nie rodzi się w spektakularnych wydarzeniach, ale w tym, co z pozoru wydaje się nieistotne. Ziarnko gorczycy i odrobina zaczynu przypominają, że to właśnie codzienna wierność, pokora i cierpliwość mają moc przemieniać ludzkie serca i całe wspólnoty.
Łagodność nie ma dzisiaj zbyt dobrej ‘prasy’. Promowana jest raczej przebojowość, skuteczność, umiejętność szybkiego dostosowywania się do wyzwań, przed jakimi stajemy. Świat wokół nas wydaje się być szorstki, a często nawet brutalny. Na pierwszych stronach mediów królują raczej historie o mocnych, zdecydowanych ‘bohaterach’. Specjalnie piszę to w cudzysłowie, bo to zwykle nie jest postawa godna naśladowania.
Nie musimy dziś sądzić, kto jest pszenicą, a kto kąkolem – to zadanie należy do Boga. Naszym jest szukanie skarbu, który On już dla nas przygotował, i cierpliwe znoszenie zła, które na tej ziemi zawsze będzie rosło tuż obok dobra.
Można modlić się gorliwie, używać pięknych religijnych słów i jednocześnie prosić Boga o coś, co wypływa przede wszystkim z własnych ambicji. Ewangelia o matce Jakuba i Jana pokazuje, że prawdziwa modlitwa nie polega na przekonywaniu Boga do naszych planów, lecz na odkrywaniu i przyjmowaniu Jego woli – nawet wtedy, gdy jest ona zupełnie inna od naszych oczekiwań.
Jezus wyjaśnia uczniom przypowieść o siewcy, tłumacząc, jak różne „podłoża” serca przyjmują Słowo Boże. Owocność wiary nie zależy jednak od człowieka, lecz od Boga. Misją chrześcijanina jest wierne przekazywanie Słowa, a nie zapewnianie sobie sukcesu czy „obfitego plonu”.
Jezusowe ‘Ja jestem winnym krzewem’ jest kolejnym obrazem, który Pan wykorzystuje w janowej ewangelii do opisania swojej misji. Wino rozwesela serce człowieka, jak mówi psalmista. To symbol radości i miłości. To znak, od którego Jezus zaczął czynienie cudów w ewangelii św. Jana, przemieniając wodę w wino. To także obraz życia we wspólnocie. Ona ma za zadanie ‘trwanie w Nim’, miłowanie się wzajemnie Jego miłością. To jest ‘przynoszenie owocu’ dobra, wierności i zaangażowania w budowanie wspólnoty, nawet jeśli czasami to wymaga wysiłku.
Maria Magdalena przyszła do grobu pogrążona w smutku i przekonana, że wszystko się skończyło. Dopiero gdy Jezus zwrócił się do niej po imieniu, rozpoznała Zmartwychwstałego. Dzisiejsza Ewangelia przypomina, że Bóg często przychodzi do nas wtedy, gdy wydaje się, że pozostały już tylko łzy i cisza.
Trudne relacje rodzinne. Dla chrześcijan więzy krwi są ważne, ale one zawsze pozostaną względne. Rolą rodziny jest towarzyszyć nam w rozwoju i podprowadzić pod konkretny wybór życiowy. Wiązanie dzieci emocjonalne i nieprzygotowanie ich do pójścia własną drogą, jest nadużyciem. Duża część odpowiedzialności spoczywa na rodzicach. Dzieci usamodzielniając się nie robią krzywdy rodzicom, lecz spełniają swój obowiązek.
Czy naprawdę potrzebujemy niezwykłych znaków, by uwierzyć? W dzisiejszej Ewangelii Jezus odpowiada tym, którzy domagają się kolejnych dowodów Jego mocy. Przypomina, że prawdziwa wiara rodzi się nie z sensacyjnych wydarzeń, ale z otwartego serca, które potrafi dostrzec Boga w codzienności.
Kryzys wiary nie zawsze jest końcem historii. Niekiedy właśnie w chwili największego osłabienia rodzą się procesy, które po latach przynoszą nieoczekiwane owoce. Tak było w historii Kościoła wielokrotnie. Wyniki badań religijności w Stanach Zjednoczonych, kolejne pontyfikaty oraz współczesne oznaki odnowy pokazują, że tam, gdzie wielu dostrzega wyłącznie kryzys, Bóg może otwierać nową drogę i budzić nadzieję.
Jezus nie zniechęca się pytaniami swoich uczniów. Przeciwnie – wyjaśnia sens przypowieści i pokazuje, że wiara rodzi się nie ze ślepego posłuszeństwa, lecz z pragnienia zrozumienia. Dzisiejsza Ewangelia przypomina także, że ostateczny osąd należy do Boga, a naszym zadaniem jest cierpliwie wzrastać w dobru i nie wydawać pochopnych wyroków.
Kontrkulturowa postać Jezusa – Sługi Pańskiego. Świat nie ceni łagodności, pokory, wyrozumiałości. Wydaje się, jakby mocni, przebojowi, mający władzę i wpływy byli cenieni bardziej od łagodnych, cichych i skromnych. Liczą się siła, bogactwo, a dzisiaj ‘zasięgi’ czy popularność. Jezus utożsamia się natomiast z postacią Sługi Jahwe. To jest także wezwanie dla każdego chrześcijanina.
Czy można przestrzegać prawa i jednocześnie minąć się z jego sensem? W dzisiejszej Ewangelii Jezus odpowiada faryzeuszom, którzy oskarżają Jego uczniów o złamanie szabatu. Pokazuje, że ponad rygorystycznym trzymaniem się przepisów zawsze stoi miłosierdzie, dobro człowieka i miłość Boga.
W świecie pełnym pośpiechu i napięcia Jezus przypomina, że serce człowieka znajduje prawdziwe ukojenie tylko w Nim. Jego zaproszenie jest otwarte dla wszystkich, którzy pragną odnaleźć pokój, nadzieję i siłę do dalszej drogi.
Świat naszego intelektu nie zawsze idzie w parze z emocjami i duchem. Rozróżnienie między "mądrymi i roztropnymi" a "prostaczkami" nie odwołuje się do wykształcenia i wiedzy. Jest "stanem ducha". Opisuje naszą "relację" z Bogiem.
Znać i mimo to nie przyjmować Słowa. Wypowiedź Jezusa to ‘krzyk serca’. Nie ma nas wystraszyć. To nie jest potępienie a raczej zachęta do zastanowienia się i nawrócenia. Zbyt często udajemy, że tych słów nie słyszymy. Mamy świadomość słabości i grzechów, ale tak, jakby to słowo napomnienia było dla nas zaskoczeniem. Ale ono świadczy przede wszystkim o tym, że Pan nie rezygnuje z nikogo. Wzywa do nawrócenia i przemiany.
Słowa Jezusa brzmią groźnie i mogą budzić niepokój. "Nie sądźcie..." przypomina nam o tym, że można żyć mrzonkami i własnymi wyobrażeniami, a nie być w misji, jaką Pan dla nas przewidział. Jezus rozwiewa nasze marzenia o idylli "pokoju, miłości wzajemnej, akceptacji, łatwej życiowej przeprawy, sukcesów w misji rodzinnej czy duszpasterskiej". Za to domaga się "akceptacji krzyża, służby, pojednania, przebaczenia i miłości bliźniego".
{{ article.description }}