Jezusowa przypowieść o zajmowaniu ostatnich miejsc przy stole to nie lekcja savoir-vivre’u, lecz głębokie objawienie sądu Boga. Prawdziwa pokora wymaga odrzucenia kalkulacji i poszukiwania własnej korzyści. Tylko naśladowanie Chrystusa i miłość do najsłabszych dają wolność od opinii świata.
Jezus nadaje nową głębię świętowaniu szabatu. Zamiast ograniczać się do łagodzenia zasad odpoczynku, wskazuje na jego prawdziwy sens – praktykowanie i szerzenie bezinteresownej, powszechnej miłości na wzór Boga. Przykładem tej postawy staje się gest współczucia wobec człowieka cierpiącego na puchlinę wodną.
Śmierć i zniszczenie nie muszą oznaczać końca, mogą stać się początkiem nowej przyszłości. Jezus nie wycofuje się w obliczu zagrożenia, lecz pozostaje wierny swojej misji, świadomy, że prowadzi Go ona na krzyż. Jego cierpienie i śmierć nadają nowy sens historii ludzkiego bólu, otwierając drogę do odkupienia. Nawet wtedy, gdy doświadczamy nieobecności Boga, nadzieja nie musi gasnąć.
Wspólnota Kościoła składa się z ludzi, którzy różnią się charakterami, doświadczeniami i talentami. Każdy z nas ma jednak swoje miejsce i powołanie, które warto rozwijać w codziennym życiu. Nie musimy być idealni ani wyjątkowi, by dawać świadectwo wiary. Ważne, byśmy potrafili dostrzegać obecność Boga w swoim życiu, dzielić się tym z innymi i wspierać się nawzajem na drodze, którą wspólnie podążamy.
Przyszłości Kościoła nie da się zaplanować inaczej jak tylko w sposób, w jaki Jezus ją przeprowadza. To nie nasza przemyślność, skuteczność i operatywność. Działanie Boga wychodzi od mniejszości, nierzadko jakby w ukryciu, ale przez to prowokuje ludzi do wiary na przekór pozorom.
Pan nie boi się dokonywać znaków w szabat, nauczając w synagodze, bo to jest prawdziwy znak wskazujący na wolę zbawczą Boga wobec wszystkiego, co nas pęta. Słowo użyte przez Łukasza w tej perykopie oznacza niemoc, słabość fizyczną, duchowe wyczerpanie i brak chęci do życia. To nie tylko cierpienie, ale skulenie, deformująca artroza, która nie pozwala się wyprostować i podnieść głowy.
Jezuicki Ośrodek Milenijny w Chicago przeszedł długą i niełatwą drogę – od gróźb zamknięcia po utworzenie własnego sanktuarium. Historia JOM to opowieść o determinacji jezuitów, zaangażowaniu Polonii i wspólnocie, która mimo przeciwności stworzyła ważne miejsce modlitwy i spotkań.
Faryzeusze przychodzą do Jezusa, by wystawić Go na próbę, ale w odpowiedzi słyszą prawdę, która wykracza poza ich oczekiwania. Najważniejsze jest przykazanie miłości Boga i bliźniego. Czy potrafimy porzucić własne zabezpieczenia i pozwolić, by miłość przemieniała nasze życie?
Jubileusz to coś więcej niż okazja do wspomnień i podsumowań. To przede wszystkim czas wdzięczności Bogu i ludziom, którzy współtworzyli naszą drogę. Świętując 25-lecie Jezuickiego Ośrodka Milenijnego w Chicago, warto spojrzeć wstecz z pokorą i odważnie patrzeć w przyszłość.
Jezus opowiada przypowieść o nieurodzajnym drzewie figowym, któremu ogrodnik daje kolejną szansę. To obraz Boga, który cierpliwie czeka na nawrócenie człowieka i nie rezygnuje z niego, lecz daje mu czas, by wydał dobre owoce.
Dzisiejsza Ewangelia ukazuje podziały między ludźmi, także w rodzinach. Jest to obraz czasów ostatecznych. Choć zło przenika do naszego życia, nawet wśród najbliższych, zostanie ostatecznie zwyciężone w czasach mesjańskich. Ich znakiem jest Eucharystia, która wszczepia nas w tajemnicę Jezusa, przeprowadza przez rozdarcia i udręki oraz prowadzi do nowego życia.
Każdy z nas otrzymał od Boga dary. Jak zatem traktujemy to, co zostało nam powierzone: jako wyraz Bożej miłości czy ciężar, który nas przytłacza? Czy potrafimy dostrzec w Bożych darach powód do wdzięczności i szansę, by czynić dobro?
Królestwo przychodzi, jeśli wierzący żyje Eucharystią. Na tym polega czuwanie. To jest zadanie, jakie zostało wyznaczone każdemu z uczniów Chrystusa. Ale czas oczekiwania na Niego jest wymagający. Można doświadczać entuzjazmu, ale i zmęczenia; gorliwości i zniecierpliwienia długim oczekiwaniem.
Jezus przestrzega, by nie budować swego życia na fundamencie posiadania. Rzeczy nie dają życia. Są grzęzawiskiem, w które się zapadamy i często nie jesteśmy w stanie się uwolnić o własnych siłach.
Pięć dni – tyle trwałą kariera Katie Zacharia w Białym Domu. Choć z boku wygląda to na wizerunkową katastrofę, historia jej życia pokazuje, jak relatywne są nasze porażki i sukcesy. To opowieść o przebytym kryzysie, sile wsparcia drugiego człowieka i nadziei na to, że życie wciąż pozostaje otwartą księgą.
Podatek dla Cezara czy wierność Bożym przykazaniom? Postawiony w sytuacji bez wyjścia Jezus wskazuje na wyższość prawa Bożego nad władzą doczesną. Państwo nie ma wartości absolutnej i nie może rościć sobie praw do całego człowieka. To rzecz o prawowitości i granicach ludzkiej władzy.
Nikt z nas nie może być pewny, że wytrwa w godzinie próby, a wiara to coś więcej niż deklaracje. Ewangelia wg św. Łukasza przypomina, że bycie świadkiem Chrystusa kosztuje i wymaga codziennego dźwigania krzyża. W trudnych chwilach wsparciem staje się Duch Święty, który uczy nas, co mówić i jak żyć.
Ludzkie myślenie szuka bezpieczeństwa w chronieniu się przed zagrożeniem i lękiem. Ewangelia wzywa nas jednak do porzucenia obłudy oraz budowania pewności na Bogu, a nie na własnych siłach. Odkryj fundament życia oparty na zaufaniu Panu, dla którego jesteś ważniejszy niż wiele ‘wróbli’.
Słowa i czyny innych mogą wystawiać naszą wiarę na próbę, wywoływać ból i zniechęcenie. Łatwo wtedy zapomnieć o własnej odpowiedzialności za relację z Bogiem. Tymczasem nawet w trudnych sytuacjach jesteśmy wezwani do naśladowania Chrystusa i wytrwałości w wierze.
Dzisiejsza Ewangelia zachęca nas do stawania w prawdzie. Jezus ubolewa nad zatwardziałością serca tych, którzy uważają się za sprawiedliwych, a jednocześnie podstępują niekonsekwentnie. Często łatwiej nam traktować własne zobowiązania, a surowiej oceniać innych. Tymczasem wymagania powinniśmy najpierw skierować do samych siebie, a dopiero potem, z łagodnością i wyrozumiałością, do innych.
{{ article.description }}