Bp Erik Varden do papieża i pracowników Kurii Rzymskiej: powinniśmy otaczać się dobrymi ludźmi

Watykańskie rekolekcje wielkopostne dla papieża i Kurii Rzymskiej stały się okazją do refleksji nad tym, jak powinny funkcjonować centralne urzędy Kościoła. Bp Erik Varden, opierając się na ponadczasowych radach św. Bernarda z Clairvaux, przypomniał, że sprawne działanie instytucji watykańskich przekłada się na kondycję wspólnoty wiernych na całym świecie.

Podczas dziesiątej nauki rekolekcyjnej bp Erik Varden zwrócił uwagę na fundamentalną zasadę: im lepiej funkcjonują centralne urzędy Kościoła, tym większą korzyść odnosi z tego cały Kościół powszechny. Punktem wyjścia dla tych rozważań był traktat "O rozważaniu" (De consideratione) autorstwa św. Bernarda, napisany dla jego współbrata, mnicha, który w 1145 roku został papieżem Eugeniuszem III.

Ludzie, nie procedury

Według św. Bernarda bardzo ważne są nie tyle nowe rozwiązania instytucjonalne, co otaczanie się dobrymi ludźmi. Bp Varden wyliczył cechy, których papież powinien szukać u swoich współpracowników i które sam powinien w sobie pielęgnować. Ideałem jest urzędnik o "wypróbowanej świętości", skłonny do pokoju, wierny w służbie i pracowity w organizacji.

Co istotne, tacy współpracownicy powinni być ludźmi modlitwy, pokładającymi większą ufność w Bogu niż we własnej zaradności. Jak podkreślił bp Varden, ich praca ma odzwierciedlać porządek hierarchii anielskich, a główną misją centralnych struktur musi pozostawać oddawanie chwały Bogu.

"Rozważanie" jako poszukiwanie prawdy

W naukach rekolekcyjnych wybrzmiała istotna różnica między kontemplacją a rozważaniem. O ile kontemplacja dotyczy prawd już znanych, o tyle rozważanie jest "myślą poszukującą prawdy" w zmiennych i skomplikowanych sprawach ludzkich.

Dla prałatów i pracowników Kurii oznacza to, że sprawy ziemskie muszą być rozpatrywane przez pryzmat tego, co nadprzyrodzone. Tylko wtedy ich decyzje w sprawach praktycznych będą "oświecone, uporządkowane i pobłogosławione".

Słodkie jarzmo urzędu

Bp Varden przywołał także obraz św. Augustyna, który porównywał urząd biskupi do sarcina - żołnierskiego tobołka legionisty. Ten ciężar pasterski, choć budzący trwogę, staje się jednak "słodkim jarzmem Chrystusa", jeśli jest niesiony z miłością.

"Dźwigaj swój ciężar do końca. Jeśli go miłujesz, będzie lekki. Jeśli go nienawidzisz, będzie ciężki" - te słowa św. Augustyna stały się puentą wezwania do radosnego podejmowania służby w Kościele. Zgodnie z nauką św. Bernarda, każdy hierarcha powinien być nie tylko człowiekiem zasad i świętości, ale przede wszystkim przyjacielem Oblubieńca, który z radością dzieli się tą przyjaźnią z innymi.

Źródło: Vatican News / red