#judasz

Judasza palili chłopcy i młodzi parobcy traktując karanie zdrajcy również jako wspaniałą zabawę. W roli biernych uczestników i widzów niekiedy brali w niej udział także dorośli i dzieci.

Co zrobilibyśmy na wieść o tym, że jeden z naszych bliskich przyjaciół zamierza nas zdradzić? Większość z nas zapewne doznałaby złości, a nie wzruszenia. Czy podalibyśmy takiemu przyjacielowi chleb? Już prędzej truciznę!

Nasz grzech - ten pierwszy grzech Adama i potem każdy następny grzech to nie jest przekroczenie prawa, to nie jest złamanie przykazań, to nie jest nieposłuszeństwo jakiemuś systemowi wartości, tylko to jest zawsze zdrada - mówi o. Adam Szustak.

Zobaczyłem w Judaszu cząstkę siebie, kiedy przestałem go oceniać, nazywać, krytykować, tłumaczyć odkleiłem mu etykietkę "Judasz". Zacząłem słuchać. Doświadczenie, które niesie ze sobą historia Judasza, jest dla mnie nauką o samym sobie. Dziękuję mu za to. Dzięki niemu jestem bardziej świadomy siebie samego.

Zaskakujące w historii Judasza jest to, że Jezus, wiedząc to, co się wydarzy, wybrał go na apostoła. Udzielił mu takiej samej władzy jak innym uczniom. Zaprosił go też na Ostatnią Wieczerzę. Bo zdradzić może tylko ktoś bliski, a nie obcy.

{{ article.description }}