Jak co roku, pod koniec października, rozgrywa się w mediach potyczka: czy wolno katolikowi świętować halloween? Czy pozwalać dzieciom chodzić od drzwi do drzwi i zbierać słodycze od obcych ludzi? Dlaczego Kościół wyskakuje z konkurencyjną imprezą, balem wszystkich świętych? I tak dalej, bez końca… Kolejny rok z rzędu mam poczucie, że kręcenie się wokół tego tematu jest trochę bez sensu… Spieranie się z tymi, którzy wolą przebrać dziecko za upiora nic nie wniesie. Nie da się zmienić pewnych rzeczy gwałtem, ale można za to zrobić coś bezcennego - pokazać swoim życiem, że warto walczyć o świętość. Każdego dnia, nie tylko kreując się na świętego, wychodząc na bal do salki parafialnej.
Jak co roku, pod koniec października, rozgrywa się w mediach potyczka: czy wolno katolikowi świętować halloween? Czy pozwalać dzieciom chodzić od drzwi do drzwi i zbierać słodycze od obcych ludzi? Dlaczego Kościół wyskakuje z konkurencyjną imprezą, balem wszystkich świętych? I tak dalej, bez końca… Kolejny rok z rzędu mam poczucie, że kręcenie się wokół tego tematu jest trochę bez sensu… Spieranie się z tymi, którzy wolą przebrać dziecko za upiora nic nie wniesie. Nie da się zmienić pewnych rzeczy gwałtem, ale można za to zrobić coś bezcennego - pokazać swoim życiem, że warto walczyć o świętość. Każdego dnia, nie tylko kreując się na świętego, wychodząc na bal do salki parafialnej.
Kilka dni temu toczyłam bardzo ciekawą dyskusję z nastoletnim synem. On jako wielki przeciwnik pisania ręką i ja, osoba z zupełnie odmienną perspektywą. Rozumiem moje dziecko, które żali się, że ktoś każe mu bezrefleksyjnie spisywać fragment podręcznika do zeszytu, zamiast nauczyć jak robić dobre notatki czy mapy myśli, które w późniejszej nauce – choćby powtórce przed sprawdzianem – mogłyby okazać się bardziej przydatne. Trudno z tym argumentem jakkolwiek dyskutować. Jest jednak druga strona tego medalu. Przepisywanie, nawet to w którym nie zmieniamy w tekście ani kropki, ma bardzo dobry wpływ na nasz mózg.
Kilka dni temu toczyłam bardzo ciekawą dyskusję z nastoletnim synem. On jako wielki przeciwnik pisania ręką i ja, osoba z zupełnie odmienną perspektywą. Rozumiem moje dziecko, które żali się, że ktoś każe mu bezrefleksyjnie spisywać fragment podręcznika do zeszytu, zamiast nauczyć jak robić dobre notatki czy mapy myśli, które w późniejszej nauce – choćby powtórce przed sprawdzianem – mogłyby okazać się bardziej przydatne. Trudno z tym argumentem jakkolwiek dyskutować. Jest jednak druga strona tego medalu. Przepisywanie, nawet to w którym nie zmieniamy w tekście ani kropki, ma bardzo dobry wpływ na nasz mózg.