Jest coś niepokojącego w pomyśle, żeby po zamachu w Krakowie zostawić ślady po kulach na elewacji kamienicy przy ulicy Sławkowskiej. Rozumiem intencje. Rozumiem potrzebę pamięci. Rozumiem, że miasto chce jakoś oswoić tragedię, która wydarzyła się w samym jego sercu. Ale mam wrażenie, że znów wpadamy w pewną pułapkę: tak bardzo koncentrujemy się na złu, że zaczynamy zapominać o dobru, które wydarzyło się tuż obok niego. Bo przecież 7 listopada Kraków nie był wyłącznie miejscem zamachu. Był także miejscem odwagi, solidarności i ratowania ludzkiego życia.
{{ article.description }}