Pomoc, ideologia i emocje. O niekończącej się dyskusji wokół WOŚP

Od ponad trzech dekad druga połowa stycznia w Polsce oznacza nie tylko finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, ale też powracającą debatę o tym, komu i czy w ogóle warto przekazywać pieniądze. Spór wokół WOŚP, jej założyciela oraz relacji z Kościołem i innymi organizacjami charytatywnymi stał się stałym elementem publicznej dyskusji, która – mimo upływu lat – wciąż budzi silne emocje.

Już od ponad trzydziestu lat w drugiej połowie stycznia pojawia się w Polsce ta sama dysputa. Jedni mówią, by dawać. Drudzy, by jednak nie dawać. Kiedyś w debacie brali udział także biskupi, ale się wycofali. Za to księża podzieleni tak jak naród: jedni wyganiają wolontariuszy sprzed świątyń, inni zaś dzielą się z nimi pieniędzmi zebranymi na tacę. Już Państwo wiedzą, że mam na myśli kolejny finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Dyskusje o tym komu w styczniu dawać pieniądze trwają już 34 lata, więc śmiało można powiedzieć, że to już tradycja. W tych dyskusjach oczywiście pojawiają się argumenty, że Caritas i inne organizacje charytatywne Kościoła robią więcej aniżeli Jurek Owsiak i skupieni wokół niego wolontariusze. Jak co roku w mediach pojawiają się też artykuły dotyczące założyciela WOŚP, jego majątku, poglądów politycznych. Co roku właściwie te same. Jakiś czas temu wydawało się, że to się kiedyś skończy, ale trwa.

Prawdą jest, że przeróżne katolickie organizacje charytatywne robią dużo i bez rozgłosu. Owsiak wybrał inny model. Trudno mu zarzucać, że robi mało. Chyba ciężko byłoby znaleźć w Polsce szpital, w którym nie byłoby sprzętu zakupionego w ramach WOŚP. Czasem się zastanawiam, czy ci którzy krzyczą, że Owsiak to samo zło, w chwili, gdy trafią do szpitala odmawiają badania sprzętem, który kupiła WOŚP. Po serduszkach łatwo go przecież zidentyfikować. Śmiem twierdzić, że nie odmawiają. Po co zatem cała ta dyskusja? Czyżby to była jakaś zazdrość, że WOŚP potrafi, a my nie? Nie potrafię sobie na te pytania odpowiedzieć.

Jasno sobie trzeba powiedzieć, że WOŚP robi wiele dobra. Owszem, Owsiak jest postacią kontrowersyjną, ma swoje określone poglądy, z którymi się nie kryje, ale czy jest to powodem, dla którego należałoby odmówić wrzucenia banknotu do skarbony? A jeśli ten banknot uratuje czyjeś życie?

Warto w tym wszystkim wspomnieć, że w nagonce na WOŚP i jej szefa biorą udział ludzie, którzy wszem i wobec głoszą, że są wierzącymi katolikami, obrońcami tradycyjnych wartości, obrońcami życia, itd. Zdają się przy tym zapominać, że Kościół wiele mówi o szacunku, godności i miłości bliźniego. Ot, taki katolicyzm wybiórczy, dla którego w istocie wytłumaczenia nie ma. I można byłoby tu przywołać Jezusa, który np. chwalił wdowę, że oddała ostatni grosz. Można byłoby przywoływać nauczanie ostatnich papieży.

Tyle tylko, że w gruncie rzeczy żadnego dylematu nie ma. Można dać, można nie dać, można dać i WOŚP i Caritas. Nie sądzę, by kiedyś ktoś nas za takie działanie potępił. Sądzę wręcz, że niezależnie od tego z kim podzielimy się naszym groszem zostanie nam to policzone jako drobny uczynek miłosierdzia. I tyle.
Nie mam złudzeń co do tego, że w przyszłym roku dyskusja wróci ponownie. W końcu jest to już tradycja…