Zaabsorbowani zbyt wieloma rzeczami musimy wrócić do ‘siebie’

Nie jest łatwo znaleźć równowagę w życiu. Jesteśmy nieustannie bombardowani tyloma bodźcami, tak wiele rzeczy równocześnie mamy przed oczyma i w naszym umyśle, że trudno jest znaleźć jakiś zdrowy balans. Niewielu z nas ma dzisiaj poczucie, że jest kreatorem rzeczywistości, nawet tej w naszym najbliższym otoczeniu. O wiele bardziej wchłaniamy jakieś ‘posty’, które przychodzą, ‘przepuszczając’ je przez nasze oczy, umysł, nie tyle ‘dotykając’ tej rzeczywistości, co opuszkami palców skrolujemy ją jak na ekranie smartfona, nie zatrzymując się nad niczym szczególnie. Jesteśmy niby na ‘bieżąco’, ale zaledwie ‘muśnięci’ informacją, obrazem czy wrażeniem.

Brak ‘uważności’ to poważna choroba naszych czasów. Nie znaczy to, że kiedyś było dobrze, a teraz jest źle. Powiem, jak jeden z moich nieżyjących już współbraci: „jest inaczej – nie mówię, że gorzej”. To jest wielka bolączka człowieka w każdej epoce. Jesteśmy zawsze jakby zaskoczeni i nieprzygotowani do ‘czasów’, w jakich przychodzi nam żyć. Rzeczy za każdym razem wydarzają się zbyt szybko, muskamy je ‘po powierzchni’, ale nie mamy ani czasu, ani chęci, by się w nie zbytnio zagłębiać.

Zaskakuje także ‘szybkość zmian’, jakie następują w naszej rzeczywistości. Mało kto sobie z tym radzi. Pierwsza kwarta XXI wieku to okres bardzo dynamicznych wydarzeń: zamachów, wojen, pandemii, zmian klimatycznych, których efektów jeszcze nie znamy, mediów społecznościowych oraz sztucznej inteligencji. Perspektywa następnej ćwiartki tego wieku jest nie mniej enigmatyczna i trudna do wyobrażenia. Ale jedno jest pewne. Przez te kilkanaście miesięcy geopolityka, a wraz z nią Kościół na świecie, zmieniła się dramatycznie, a ostatnie godziny dołożyły do tej historii nową dramaturgię.

Ktoś powie, że to daleko, albo że nas to nie dotyczy? Nic bardziej mylnego. Dzisiaj już nikt nie ma komfortu, żeby tak powiedzieć. Św. Ignacy mówił, że „cały świat jest naszym domem”, a słowa te w obecnej rzeczywistości stają się bardziej prawdziwe niż kiedykolwiek. Po pandemii, podróżach w kosmos, mając światową sieć internetową i rosnącą w siłę AI nie mamy już podstaw do myślenia, że coś, co się wydarza po drugiej stronie globu nas nie dotyczy, albo nas nie ‘dotknie’. I to szybciej niż myślimy.

Ostatnie miesiące dostarczyły nam wystarczająco dużo dowodów na to, że świat, do jakiego byliśmy przyzwyczajeni, albo jaki sobie wyobrażaliśmy zmienił się prawie że nie do poznania. ‘Nieprzewidywalność’ to kolejne słowo klucz, opisujące po trosze naszą sytuację. Dotyczy to tego świata w wymiarze makro, geopolityki, ale to rzutuje także na nasz sposób życia, myślenia i przeżywania w wymiarze indywidualnym czy lokalnie-społecznym.

Ale to właśnie w takim świecie przychodzi nam żyć i się odnajdywać. Nie chodzi o narzekanie, ani o szukanie winnych, ale o to, by żyć pełnią na miarę, jaka jest w tych okolicznościach nam dostępna.

Podstawowym problemem, jakiego doświadczamy jest to, że żyjemy jakby w dwóch równoległych światach. Zaabsorbowani jesteśmy wieloma sprawami, które od nas nie zależą i nie mamy na nie żadnego wpływu, a zaniedbujemy to, co dotyczy nas samych i naszej odpowiedzialności. Nie jest to najczęściej świadomy wybór. Tak po prostu często wychodzi. Dlatego też najważniejszą rzeczą jest, aby nie dać rzeczywistości zewnętrznej zbyt zaborczo i agresywnie ingerować w nasze osobiste życie. Wycofać się, mieć przestrzeń dla siebie to wielka umiejętność, ale i nieodzowny krok, aby uporządkować swoje życie.

Rzeczy, sprawy, potrzeby innych ludzi są bardzo nieprzewidywalne. Tempo życia narzuca nam też szybkie zmiany. Jedynym rozwiązaniem jest zadbanie o swój świat wewnętrzny. Uważność jest tutaj nieocenioną zdolnością. Dlatego wciągani w wir wielu rzeczy, musimy stworzyć sobie przestrzeń wewnętrzną i jak najczęściej wracać do ‘siebie’.