W połowie lat 90. studiowałem w Rzymie. Patrząc wtedy na Włochów, skądinąd bardzo sympatycznych ludzi, nie mogłem się nadziwić ich sympatii do lewicowych ideologii i powodzeniu, jakie wtedy miała tamtejsza Partito Comunista. Tłumaczyłem sobie jednak, że jest to tylko polityczna zabawa, bo gdyby przyszło im żyć pod takimi rządami, szybko zmieniliby zdanie. Od tamtego czasu minęło kilka dekad. U nas nastały nowe czasy. Nie mogę się jednak nadziwić, z jaką nostalgią sami zaczęliśmy wspominać PRL.
W połowie lat 90. studiowałem w Rzymie. Patrząc wtedy na Włochów, skądinąd bardzo sympatycznych ludzi, nie mogłem się nadziwić ich sympatii do lewicowych ideologii i powodzeniu, jakie wtedy miała tamtejsza Partito Comunista. Tłumaczyłem sobie jednak, że jest to tylko polityczna zabawa, bo gdyby przyszło im żyć pod takimi rządami, szybko zmieniliby zdanie. Od tamtego czasu minęło kilka dekad. U nas nastały nowe czasy. Nie mogę się jednak nadziwić, z jaką nostalgią sami zaczęliśmy wspominać PRL.
Logo źródła: Nowy Dziennik Przemek Gulda / slo
O epoce PRL mówi się zwykle, że była szara. Dosłownie i w przenośni. I coś w tym jest. Dziś Polska wygląda na szczęście trochę inaczej. To oczywiście stereotyp, może nawet do pewnego stopnia mit, ale przecież coś w tym jest. Rzeczywiście, polska, PRL-owska codzienność była szara, nie tylko zresztą w sensie metaforycznym.
O epoce PRL mówi się zwykle, że była szara. Dosłownie i w przenośni. I coś w tym jest. Dziś Polska wygląda na szczęście trochę inaczej. To oczywiście stereotyp, może nawet do pewnego stopnia mit, ale przecież coś w tym jest. Rzeczywiście, polska, PRL-owska codzienność była szara, nie tylko zresztą w sensie metaforycznym.