#medytacja

W praktykowaniu modlitwy codziennej pomocne jest znalezienie sobie odpowiedniego miejsca.

Jezus nie tyle proponuje wiedzę, doktrynę, co raczej model życia, duchowy szlak wędrówki człowieka; proponuje samego siebie.

W liście o różańcu Rosarium Virginis Mariae Jan Paweł II zwraca uwagę, żeby modlitwy różańcowej nie postrzegać jako celu samego w sobie. Ma ona prowadzić do celu, jakim jest więź z Chrystusem i Maryją. W przeciwnym razie różaniec nie tylko nie przyniesie pożądanych skutków duchowych, lecz także może zostać potraktowany na równi z jakimś amuletem czy przedmiotem magicznym.

W rozpoczynającym się czasie łaski Bóg chce nam przypomnieć, że nasza wędrówka przez pustynię życia nie jest samotna.

Droga do Boga do łatwych nie należy. Istnieje jednak taka trasa i taki sposób wędrówki, które pomagają radzić sobie z trudnościami i rozwiązywać przynajmniej niektóre problemy.

30 czerwca br. o godz. 19:30 na Rynku Głównym w Krakowie - po raz pierwszy na szeroką skalę, odbędzie się Bible-ing czyli czytanie Słowa Bożego w samym sercu miejskiego szumu.

Medytacja staje się coraz bardziej popularna wśród katolików. Niektórzy witają ten trend z radością, inni podchodzą do medytacji z obawą, bo wątpią, czy to praktyka chrześcijańska. Co na to Kościół Katolicki?

Gdy czytamy Pismo Święte, słowo usłyszane wewnętrznie, w ciszy, zostaje potwierdzone słowem usłyszanym zewnętrznie. I te dwa «słowa» nie są sobie przeciwne. Stają się komplementarne i tworzą całość. Równoważą się nawzajem i umacniają.

Wyobraź sobie człowieka lub grupę ludzi, którzy samotnie lub wspólnie przebywają w miejscu, w którym panuje cisza, gdzie nie ma radia, nie słychać żadnej muzyki. Po prostu siedzą przez godzinę lub pół godziny w ciszy. Nie rozmawiają, nie modlą się głośno, nie czytają książek ani gazet, nic nie piszą, nie zajmują się niczym. Po prostu "wchodzą w siebie".

Asceza na przestrzeni wieków była różnie postrzegana, przypisywano jej różnorakie znaczenia i cele, tak jak i odmienne bywały często jej przejawy. Problematyka i zjawisko ascezy mogą być i dotąd były rozpatrywane z wielu, często zupełnie odmiennych punktów widzenia: kultury, historii, psychoterapii, medycyny, pedagogiki, religii, a także psychologii itp.

Od kilku tygodni w Warszawie dzieją się rzeczy dziwne. Co jakiś czas grupa młodych ludzi siada w kółku, robi coś po cichu przez pół godziny i równie cicho znika.

Pisząc tę książkę, starałem się na nowo sercem i intuicją odczytać przekaz ewangeliczny. Wsłuchiwałem się w odgłosy szarańczy i świerszczy, a także próbowałem usłyszeć słowa wypowiadane przez ludzi. Starałem się brać udział w rozmowach i dyskusjach. Podejmowałem wysiłek, aby nie pomijać emocji, które towarzyszyły historiom opowiadanym przez Jezusa i Jego nauczaniu.

Autor - ceniony rekolekcjonista i kierownik duchowy - w sposób zwięzły, jasny i praktyczny przybliża czytelnikom medytację słowa Bożego przedstawioną przez św. Ignacego Loyolę w Ćwiczeniach duchownych. Publikacja wychodzi naprzeciw tym wszystkim, którzy czują się pociągani, a czasami niejako przymuszeni do szukania pomocy i ocalenia poprzez czytanie i rozważanie słowa Bożego.

Metody relaksacyjne nie są oczywiście, same w sobie, środkiem przeciwko depresji. Jednak dla wielu osób zmagających się z depresją są bardzo pomocną metodą uzupełniającą leczenie depresji.

Życie i śmierć nie są przeciwnościami. To jedynie dwie strony tej samej monety. Dobrze wiemy, że wszystko ma swój początek i koniec. Wiemy również, że rodząc się, człowiek rozpoczyna proces umierania. Ale namawiani z każdej strony do tego, żeby żyć pełnią życia, chwytać go garściami i nie myśleć o tym, co później – zapominamy, że w końcu przyjdzie czas odejścia. Tymczasem powinniśmy zadać sobie pytanie jak żyć, aby nie umrzeć i jak umierać, aby żyć? Jak żyć bez lęku, zaakceptować siebie i swoje życie, jak żyć w radości i pokoju?

Małe miasteczko, spóźniony pociąg – okazuje się, że to dobre okoliczności do medytacji. Jeszcze bardziej zaskakujące jest medytowanie w takich okolicznościach z pomocą muzyki reggae, Boba Marley’a. Radość życia, pogoda ducha, pewność własnej drogi w życiu, radość charakterystycznych kolorów – zieleni złota i czerwieni – które układają się w słowa „miłość, pokój i braterstwo”. Stawiamy pytanie o egzystencję, o nasze życie. Czy wiemy skąd przychodzimy i dokąd podążamy? Czy jesteśmy pewni swojej drogi? Mylisz się, jeżeli myślisz, że to już koniec – to dopiero początek.

Okazuje się, że medytacja przynosi spokój i ukojenie nawet więźniom osadzonym w areszcie. Nas powinna uczyć wolności od osądzania kogokolwiek, gdyż powoduje to jedynie frustrację i brak pogody ducha.

Samotność, jeśli nie jest świadomym wyborem człowieka, może być wielkim cierpieniem. To chyba jedno z cięższych powołań, jednak zawsze uznawano ją za najskuteczniejszą drogę do duchowego rozwoju. Pozwala bowiem dostrzec najbardziej skrywane myśli, usłyszeć najcichszy głos Pana Boga w naszym wnętrzu, dostrzec najmniejsze pragnienia serca. Zaakceptowana i przyjęta pozwala pokonać wszelkie przeszkody, dodaje sił i staje się motorem duchowego rozwoju. W dzisiejszym odcinku o. Jan Bereza mówi o oswajaniu samotności i czerpaniu z niej korzyści, a za przewodnika wziął jednego z najlepszych i najbardziej cenionych pisarzy XX wieku – Thomasa Mertona.

Droga zaczyna się w miejscu, w którym stoimy. Aby gdziekolwiek dojść, trzeba czynić pierwszy krok, nawet jeżeli konieczna będzie przeprawa przez labirynt życia. Czyż nie jest to dobry temat do medytacji?

W pierwszym odcinku o. Jan Berez OSB zaprasza do rozważań o poszukiwaniu uporządkowania. Mówi też o tradycji i modlitwie benedyktyńskiej. Co tak bardzo przyciąga ludzi do klasztorów benedyktyńskich? Tęsknota za ciszą, zmęczenie zgiełkiem i szaleństwem świata, potrzeba odnalezienia samego siebie. Czy uwielbienie Boga we wszystkim może pomóc w tych poszukiwaniach? Czym jest medytacja? Tańcem, śpiewem, milczeniem…czym jeszcze?

{{ article.description }}