Często stajemy bezradni wobec naszych bezsilności, zniechęceni porażkami przeszłości

Często stajemy bezradni wobec naszych bezsilności, zniechęceni porażkami przeszłości. Duch wychodzi naprzeciw naszym potrzebom. Prawo Boże jest duchowe. Nie jest opresyjne. Ma proroczą i służebną wartość dla królestwa niebieskiego, które się realizuje w moim życiu.

Słowo na dziś (Mt 5,17-19)

Z Ewangelii wg św. Mateusza: Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę. bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim.

Komentarz do Ewangelii (środa, 11.03.2026)

Obraz: Jesteśmy na jakimś wzgórzu nad brzegiem Jeziora Galilejskiego. Jezus wygłasza swoje ‘Kazanie na Górze’. Posłucham Jego słów. Przyjrzę się temu, jakie poruszenia one we mnie wywołują. Poczuję napięcie, jakie jest między ‘znieść a wypełnić’ Boże zalecenia.

Myśl: Prawo nie stoi w opozycji do realizowania się królestwa Bożego. Wypełnienie tego, do czego zachęca nas prawo, usprawiedliwia nas. Jest to coś więcej niż sprawiedliwość ludzka, uczonych w Piśmie i faryzeuszów. Ta ‘ich sprawiedliwość’ jest pozorna i formalna. Sprawiedliwość, jaką Jezus nam proponuje oznacza spójność intencji i podejmowanych czynów. Nie jest pozornym, teoretycznym pouczeniem. Nie zawsze musi się zrealizować, ale jest podejmowana w dobrej wierze, według możliwości, jakie mamy w tej właśnie chwili.

Emocja: Nie stać mnie na taką postawę. Często stajemy bezradni wobec naszych bezsilności, zniechęceni porażkami przeszłości. Duch wychodzi naprzeciw naszym potrzebom. Prawo Boże jest duchowe. Nie jest opresyjne. Ma proroczą i służebną wartość dla królestwa niebieskiego, które się realizuje w moim życiu. ‘Wypełnić prawo’ to kierować się miłością w stopniu, na jaki mnie w danej chwili stać.

Wezwanie: Poproszę o łaskę pragnienia i wypełnienia Prawa. Podziękuję za doświadczenie ‘sprawiedliwości Ojca’, bo On kocha, przebacza i wybawia. Odmówię fragment fatimskiego aktu skruchy: „O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego Miłosierdzia.”