Dziesięciu ludzi prosi Jezusa o uzdrowienie. Wszyscy je otrzymują, ale tylko jeden wraca, by podziękować. Dlaczego pozostali odchodzą? Ewangelia pokazuje, że można otrzymać od Boga niezwykły dar, a jednocześnie nie dostrzec Tego, który go daje. Czasem największą przeszkodą w wierze nie jest brak cudów, lecz przyzwyczajenie, które odbiera nam zdolność zachwytu i wdzięczności.
Dziesięciu ludzi prosi Jezusa o uzdrowienie. Wszyscy je otrzymują, ale tylko jeden wraca, by podziękować. Dlaczego pozostali odchodzą? Ewangelia pokazuje, że można otrzymać od Boga niezwykły dar, a jednocześnie nie dostrzec Tego, który go daje. Czasem największą przeszkodą w wierze nie jest brak cudów, lecz przyzwyczajenie, które odbiera nam zdolność zachwytu i wdzięczności.
Nieużyteczność sługi może być niewygodnym i dwuznacznym określeniem. Jeśli miałoby to być znakiem braku doceniania, poczuciem wyobcowania i bycia zbędnym, to wcale nie byłoby to znakiem ewangelicznym. Warto wtedy pomyśleć o osobach, które czują się nieużyteczne, bo cierpią z powodu starości, czują się ciężarem, są śmiertelnie chorzy, bezrobotni, rodzice, którzy ponieśli porażkę wychowawczą, ksiądz, który mówi do ‘pustych ławek’ w zlaicyzowanym społeczeństwie. W takich okolicznościach określenie ‘słudzy nieużyteczni’ rezonuje w nas ze zdwojoną siłą.
Nieużyteczność sługi może być niewygodnym i dwuznacznym określeniem. Jeśli miałoby to być znakiem braku doceniania, poczuciem wyobcowania i bycia zbędnym, to wcale nie byłoby to znakiem ewangelicznym. Warto wtedy pomyśleć o osobach, które czują się nieużyteczne, bo cierpią z powodu starości, czują się ciężarem, są śmiertelnie chorzy, bezrobotni, rodzice, którzy ponieśli porażkę wychowawczą, ksiądz, który mówi do ‘pustych ławek’ w zlaicyzowanym społeczeństwie. W takich okolicznościach określenie ‘słudzy nieużyteczni’ rezonuje w nas ze zdwojoną siłą.
Każda kultura ma swoje świątynie. One są centrum. Łączą ducha i materię, przeszłość i przyszłość. Świątynia jest miejscem, wokół którego człowiek organizuje swoją przestrzeń i czas, nadaje struktury otaczającej go rzeczywistości. Świątynia jest symbolem rzeczywistości, która nadaje sens naszej egzystencji. Nie może ona jednak zatrzymać się na tym, co zewnętrzne. Prawdziwa świątynia to przemieniony duch człowieka.
Każda kultura ma swoje świątynie. One są centrum. Łączą ducha i materię, przeszłość i przyszłość. Świątynia jest miejscem, wokół którego człowiek organizuje swoją przestrzeń i czas, nadaje struktury otaczającej go rzeczywistości. Świątynia jest symbolem rzeczywistości, która nadaje sens naszej egzystencji. Nie może ona jednak zatrzymać się na tym, co zewnętrzne. Prawdziwa świątynia to przemieniony duch człowieka.
Ile razy odkładamy coś ważnego na później, przekonani, że jeszcze zdążymy? Przypowieść o pannach oczekujących na pana młodego nie jest historią o strachu przed karą, ale o sztuce życia w gotowości. Jezus stawia dziś pytanie, które może zaboleć: co robisz z czasem, który został ci dany?
Ile razy odkładamy coś ważnego na później, przekonani, że jeszcze zdążymy? Przypowieść o pannach oczekujących na pana młodego nie jest historią o strachu przed karą, ale o sztuce życia w gotowości. Jezus stawia dziś pytanie, które może zaboleć: co robisz z czasem, który został ci dany?
Pieniądze, dobra materialne, przyjemności – czy zastanawiamy się, komu tak naprawdę służymy? Jezus przypomina, że to, jak traktujemy to, co posiadamy, mówi wiele o naszym sercu. Czy potrafimy korzystać z otrzymanych darów, nie stając się ich niewolnikami?
Pieniądze, dobra materialne, przyjemności – czy zastanawiamy się, komu tak naprawdę służymy? Jezus przypomina, że to, jak traktujemy to, co posiadamy, mówi wiele o naszym sercu. Czy potrafimy korzystać z otrzymanych darów, nie stając się ich niewolnikami?
W drodze do Jerozolimy Jezus przypomina, że krzyż to nie jednorazowy wysiłek, akt heroiczny, ale proces, który trwa. To ciężar, który wymaga cierpliwości i wytrzymałości, bo z czasem nawet lekki ciężar staje się nieznośny. Nie chodzi jednak o cierpiętnictwo, ale o stałość i ufność, że wystarczy nam Jego łaski.
W drodze do Jerozolimy Jezus przypomina, że krzyż to nie jednorazowy wysiłek, akt heroiczny, ale proces, który trwa. To ciężar, który wymaga cierpliwości i wytrzymałości, bo z czasem nawet lekki ciężar staje się nieznośny. Nie chodzi jednak o cierpiętnictwo, ale o stałość i ufność, że wystarczy nam Jego łaski.
Przyszłości Kościoła nie da się zaplanować inaczej jak tylko w sposób, w jaki Jezus ją przeprowadza. To nie nasza przemyślność, skuteczność i operatywność. Działanie Boga wychodzi od mniejszości, nierzadko jakby w ukryciu, ale przez to prowokuje ludzi do wiary na przekór pozorom.
Przyszłości Kościoła nie da się zaplanować inaczej jak tylko w sposób, w jaki Jezus ją przeprowadza. To nie nasza przemyślność, skuteczność i operatywność. Działanie Boga wychodzi od mniejszości, nierzadko jakby w ukryciu, ale przez to prowokuje ludzi do wiary na przekór pozorom.
Pan nie boi się dokonywać znaków w szabat, nauczając w synagodze, bo to jest prawdziwy znak wskazujący na wolę zbawczą Boga wobec wszystkiego, co nas pęta. Słowo użyte przez Łukasza w tej perykopie oznacza niemoc, słabość fizyczną, duchowe wyczerpanie i brak chęci do życia. To nie tylko cierpienie, ale skulenie, deformująca artroza, która nie pozwala się wyprostować i podnieść głowy.
Pan nie boi się dokonywać znaków w szabat, nauczając w synagodze, bo to jest prawdziwy znak wskazujący na wolę zbawczą Boga wobec wszystkiego, co nas pęta. Słowo użyte przez Łukasza w tej perykopie oznacza niemoc, słabość fizyczną, duchowe wyczerpanie i brak chęci do życia. To nie tylko cierpienie, ale skulenie, deformująca artroza, która nie pozwala się wyprostować i podnieść głowy.
Jezus przestrzega, by nie budować swego życia na fundamencie posiadania. Rzeczy nie dają życia. Są grzęzawiskiem, w które się zapadamy i często nie jesteśmy w stanie się uwolnić o własnych siłach.
Jezus przestrzega, by nie budować swego życia na fundamencie posiadania. Rzeczy nie dają życia. Są grzęzawiskiem, w które się zapadamy i często nie jesteśmy w stanie się uwolnić o własnych siłach.
Fałszywa sprawiedliwość zaciemnia jego umysł i staje się ciemnością życia. Ludzie, którzy są takimi faryzeuszami i znawcami prawa, nieważne, czy wierzący, czy ateiści, skoncentrowani są na własnej sprawiedliwości i własnych prawach.
Fałszywa sprawiedliwość zaciemnia jego umysł i staje się ciemnością życia. Ludzie, którzy są takimi faryzeuszami i znawcami prawa, nieważne, czy wierzący, czy ateiści, skoncentrowani są na własnej sprawiedliwości i własnych prawach.
Często utyskujemy, że nie mamy jasnych i wyraźnych znaków Bożej interwencji w nasze życie. A jednocześnie jesteśmy tak mocno skoncentrowani na swoich wyobrażeniach, tak przywiązani do własnych interpretacji, że nie zauważamy tego, co Bóg czyni dla nas i wokół nas. Najważniejsze są jednak nie znaki, oczekiwanie nadzwyczajnych interwencji Boga, ale wiara.
Często utyskujemy, że nie mamy jasnych i wyraźnych znaków Bożej interwencji w nasze życie. A jednocześnie jesteśmy tak mocno skoncentrowani na swoich wyobrażeniach, tak przywiązani do własnych interpretacji, że nie zauważamy tego, co Bóg czyni dla nas i wokół nas. Najważniejsze są jednak nie znaki, oczekiwanie nadzwyczajnych interwencji Boga, ale wiara.
Nie wystarczy znać prawdy wiary. Trzeba wzrastać w rozumieniu tego, co Bóg czyni w naszym sercu. Także nasza codzienna praktyka życia religijnego musi być uaktualniana do przeżywanych doświadczeń, okoliczności, nowego rozumienia wyzwań i odczytywania Bożych znaków, jakie On nam zsyła. Nasza wiara na każdym etapie życia musi dojrzewać.
Nie wystarczy znać prawdy wiary. Trzeba wzrastać w rozumieniu tego, co Bóg czyni w naszym sercu. Także nasza codzienna praktyka życia religijnego musi być uaktualniana do przeżywanych doświadczeń, okoliczności, nowego rozumienia wyzwań i odczytywania Bożych znaków, jakie On nam zsyła. Nasza wiara na każdym etapie życia musi dojrzewać.
Co dzieje się, gdy człowiek zaczyna traktować to, co otrzymał od Boga, jak wyłączną własność? Przypowieść o winnicy pokazuje, jak łatwo wdzięczność może ustąpić miejsca uporowi, a pragnienie wolności – przekonaniu, że nie potrzebujemy już Boga. Dzisiejsze rozważanie prowadzi do pytania, które warto postawić sobie bardzo osobiście: co robię z „winnicą”, którą Bóg powierzył właśnie mnie?
Co dzieje się, gdy człowiek zaczyna traktować to, co otrzymał od Boga, jak wyłączną własność? Przypowieść o winnicy pokazuje, jak łatwo wdzięczność może ustąpić miejsca uporowi, a pragnienie wolności – przekonaniu, że nie potrzebujemy już Boga. Dzisiejsze rozważanie prowadzi do pytania, które warto postawić sobie bardzo osobiście: co robię z „winnicą”, którą Bóg powierzył właśnie mnie?
Czasem najbardziej potrzebujemy nie tego, by być silniejsi, mądrzejsi czy ważniejsi od innych, ale by na nowo odkryć własną małość. Jezus pokazuje uczniom dziecko i stawia przed nimi pytanie, które dotyka także naszych relacji, ambicji i sposobu patrzenia na słabszych. Co tak naprawdę decyduje o naszej wielkości?
Czasem najbardziej potrzebujemy nie tego, by być silniejsi, mądrzejsi czy ważniejsi od innych, ale by na nowo odkryć własną małość. Jezus pokazuje uczniom dziecko i stawia przed nimi pytanie, które dotyka także naszych relacji, ambicji i sposobu patrzenia na słabszych. Co tak naprawdę decyduje o naszej wielkości?
Jeśli nie naśladujemy Pana, który jest Barankiem ofiarnym, a nadmierną wagę przypisujemy sobie albo wspólnocie, odpadamy od jedności z Chrystusem. Jedność Kościoła to przynależność do Pana, a nie do konkretnej wspólnoty. Jeśli nie jesteśmy zapatrzeni w Niego, nie należymy do wspólnoty Kościoła.
Jeśli nie naśladujemy Pana, który jest Barankiem ofiarnym, a nadmierną wagę przypisujemy sobie albo wspólnocie, odpadamy od jedności z Chrystusem. Jedność Kościoła to przynależność do Pana, a nie do konkretnej wspólnoty. Jeśli nie jesteśmy zapatrzeni w Niego, nie należymy do wspólnoty Kościoła.
Trzy dni poszukiwań, paraliżujący strach i pytanie, które jest wyrazem cierpienia każdego rodzica: dlaczego nam to zrobiłeś? Zaginięcie dwunastoletniego Jezusa w Jerozolimie to jedna z najbardziej poruszających i tajemniczych scen w Ewangelii. Co tak naprawdę wydarzyło się wtedy w świątyni i dlaczego odpowiedź Młodzieńca zaskoczyła nawet Maryję i Józefa? Odkryj, jak cicha codzienność w Nazarecie stała się dla Niego szkołą mądrości i co ta historia mówi o trudnej sztuce pozwolenia dzieciom na pójście za własnym powołaniem.
Trzy dni poszukiwań, paraliżujący strach i pytanie, które jest wyrazem cierpienia każdego rodzica: dlaczego nam to zrobiłeś? Zaginięcie dwunastoletniego Jezusa w Jerozolimie to jedna z najbardziej poruszających i tajemniczych scen w Ewangelii. Co tak naprawdę wydarzyło się wtedy w świątyni i dlaczego odpowiedź Młodzieńca zaskoczyła nawet Maryję i Józefa? Odkryj, jak cicha codzienność w Nazarecie stała się dla Niego szkołą mądrości i co ta historia mówi o trudnej sztuce pozwolenia dzieciom na pójście za własnym powołaniem.
Syn nie przyszedł potępić, ale zbawić. To jest podstawowe orędzie chrześcijańskie. Bóg umiłował świat, dał nam Swojego Syna, który nie przychodzi, aby potępić, ale by zbawić całą ludzkość. Chrześcijaństwo nie jest skoncentrowane na grzechu i na krzyżu. Jest orędziem paschalnym, zmartwychwstania i życia.
Syn nie przyszedł potępić, ale zbawić. To jest podstawowe orędzie chrześcijańskie. Bóg umiłował świat, dał nam Swojego Syna, który nie przychodzi, aby potępić, ale by zbawić całą ludzkość. Chrześcijaństwo nie jest skoncentrowane na grzechu i na krzyżu. Jest orędziem paschalnym, zmartwychwstania i życia.
W Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny czytamy opowieść o rodowodzie Jezusa. Ale to nie jest klasyczny życiorys; raczej nietypowe przesłanie wiary, które przypomina, że na co dzień możemy doświadczać znaków Bożego błogosławieństwa.
W Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny czytamy opowieść o rodowodzie Jezusa. Ale to nie jest klasyczny życiorys; raczej nietypowe przesłanie wiary, które przypomina, że na co dzień możemy doświadczać znaków Bożego błogosławieństwa.
Bóg zna nasze myśli i przywraca nam życie. Przewrotne myśli ludzkiego serca są zakorzenione w fałszu złego ducha, który został zaszczepiony w sercu człowieka od zarania, że Bóg nas nie kocha, ale ogranicza. Człowiek posługuje się Prawem jako instrumentem swojego wysiłku, by „przypodobać się” Bogu. Nie rozumiemy przez to ewangelii i nie umiemy słuchać słów Pana. On zna nasze myśli i wzywa: powstań z martwych i żyj!
Bóg zna nasze myśli i przywraca nam życie. Przewrotne myśli ludzkiego serca są zakorzenione w fałszu złego ducha, który został zaszczepiony w sercu człowieka od zarania, że Bóg nas nie kocha, ale ogranicza. Człowiek posługuje się Prawem jako instrumentem swojego wysiłku, by „przypodobać się” Bogu. Nie rozumiemy przez to ewangelii i nie umiemy słuchać słów Pana. On zna nasze myśli i wzywa: powstań z martwych i żyj!
Słowo Pana ma moc wyzwolić nas z codziennych „sideł szatana”, choroby, grzechu, braku służby bliźniemu. Wyrywa nas z sideł niemocy i uzdalnia do „służby” bliźnim. On chce, abyśmy stali się tacy, jak On.
Słowo Pana ma moc wyzwolić nas z codziennych „sideł szatana”, choroby, grzechu, braku służby bliźniemu. Wyrywa nas z sideł niemocy i uzdalnia do „służby” bliźnim. On chce, abyśmy stali się tacy, jak On.
{{ article.published_at }}
{{ article.description }}
{{ article.description }}