Duchowa adopcja dziecka poczętego. Na czym polega i jak ją podjąć?

Duchowa adopcja dziecka poczętego to modlitewne zobowiązanie podejmowane w intencji nienarodzonego dziecka, którego życie jest zagrożone. Trwa dziewięć miesięcy i polega na codziennym odmawianiu jednej dziesiątki różańca oraz specjalnej modlitwy za dziecko i jego rodziców.

Czym jest duchowa adopcja?

To forma modlitwy w obronie życia poczętego. Osoba, która podejmuje duchową adopcję, przez dziewięć kolejnych miesięcy modli się za jedno dziecko zagrożone śmiercią w łonie matki. Nie zna jego imienia ani historii, wie o nim tylko Bóg.

Istotą tej praktyki jest codzienna, wierna modlitwa, a nie jednorazowy gest. To właśnie dlatego duchowa adopcja bywa nazywana osobistym i bezinteresownym darem dla konkretnego, choć nieznanego dziecka.

Jak wygląda ta modlitwa w praktyce?

Codziennie należy odmówić: jedną dziesiątkę różańca, modlitwę w intencji dziecka i jego rodziców.

Do tego można dołączyć dodatkowe postanowienia, na przykład post, częstszą spowiedź, adorację, czytanie Pisma Świętego, walkę z nałogiem albo pomoc potrzebującym. Nie są one jednak obowiązkowe.

Jak brzmi codzienna modlitwa?

"Panie Jezu za wstawiennictwem Twojej Matki Maryi, która urodziła Cię z miłością oraz za wstawiennictwem świętego Józefa,
“Człowieka Zawierzenia”, który opiekował się Tobą, proszę Cię w intencji tego nienarodzonego dziecka, które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady i które duchowo adoptowałem. Proszę, daj rodzicom tego dziecka miłość i odwagę, aby zachowali je przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś. Amen."

Kto może podjąć duchową adopcję?

Taką modlitwę może podjąć właściwie każdy: osoby świeckie, konsekrowane, kobiety, mężczyźni, osoby starsze i młodsze. Dzieci mogą ją podejmować pod opieką rodziców.

Co ważne, duchowa adopcja jest otwarta również dla osób rozwiedzionych czy żyjących w związkach niesakramentalnych.

Kiedy można ją rozpocząć?

Duchową adopcję można podjąć uroczyście podczas Mszy świętej albo prywatnie, na przykład w domu, przed krzyżem lub obrazem. Najczęściej wierni składają przyrzeczenia 25 marca, w Dniu Świętości Życia, albo 28 grudnia, w święto Młodzianków Męczenników. Można ją jednak rozpocząć także w inne dni, zwłaszcza w ważne święta kościelne i maryjne.

Jeśli ktoś podejmuje ją prywatnie, powinien po prostu odczytać formułę przyrzeczenia i od tego dnia rozpocząć dziewięciomiesięczną modlitwę. Dobrze jest zapisać datę rozpoczęcia i zakończenia.

Co w sytuacji, gdy zapomni się o modlitwie?

Jednorazowe zapomnienie nie jest traktowane jako grzech. Jeśli przerwa była krótka, modlitwę należy kontynuować i przedłużyć ją o opuszczone dni. Jeśli jednak ktoś przerwał na dłużej, na przykład na miesiąc lub dwa, powinien złożyć przyrzeczenie od nowa i ponownie rozpocząć duchową adopcję.

Czy można podjąć ją więcej niż raz?

Tak. Duchową adopcję można podejmować wielokrotnie, ale każdorazowo dotyczy ona jednego dziecka i wymaga osobnego przyrzeczenia. Po zakończeniu jednej można rozpocząć następną.

Skąd wzięła się ta praktyka?

Korzenie duchowej adopcji wiąże się z przesłaniem fatimskim, szczególnie z wezwaniem do modlitwy, pokuty i wynagradzania za grzechy. W Polsce dzieło to zaczęło rozwijać się od 1987 roku. Pierwszy ośrodek powstał w kościele ojców paulinów w Warszawie, a stamtąd praktyka rozprzestrzeniła się na cały kraj i poza jego granice.