Bóg szukający człowieka

Bóg szukający człowieka
(fot. Native grace/flickr.com/CC)
6 lat temu

Nie musimy "upiększać" historii naszego życia. Przed Bogiem niczego nie ukryjemy. Paradoksalnie to, co najbardziej nas boli i niepokoi sumienie, może się stać okazją do jeszcze większego obdarowania łaską. Właśnie to co trudne może stawać się modlitwą błagalną o uzdrowienie, o pokój serca, o umiejętność przebaczenia tym, którzy nas skrzywdzili.

Dlatego nie narzekajmy i nie wypominajmy Panu Bogu, że urodziliśmy się w takiej a nie innej rodzinie, otrzymując wychowanie, które być może miało braki. To wszystko bowiem przypomina nam, że zostaliśmy przez Boga stworzeni, rozwijamy się i jesteśmy w drodze. Pamiętajmy też, że nasze życie jest tajemnicą. Nie wszystko można od razu zrozumieć we własnym życiu. Dlatego trzeba się modlić do Ducha Świętego, by dał nam Bożą intuicję i umiejętność czekania. Zaufajmy Bogu pamiętając, że świat i my istniejemy dzięki Jego stwórczej miłości. Bóg pragnie, byśmy byli twórczy w naszym życiu. Ciągle na nowo mamy szukać Go i odnajdywać siebie.

Bóg uczy nas odwagi w dokonywaniu wyborów. Stawia przed nami alternatywę - możemy wybrać drogę życia albo drogę śmierci. On pragnie, byśmy zawsze opowiadali się po stronie życia w sobie i w innych. W Psalmie 1 zostały przedstawione dwie drogi: droga sprawiedliwego i droga grzesznika. Obyśmy się zgodzili w naszym życiu na "małą drogę" św. Teresy z Lisieux. Ona jest patronką tych, którzy pozwalają się odnaleźć przez Boga Ojca, stając się Jego dziećmi.

Zgoda na trud i ofiarę

Tylko to, co z trudem zdobyte, człowiek ceni. Tylko to, co jest w naszym życiu przecierpiane, staje się z perspektywy czasu darem i skarbem. Możemy stawać się dla innych przewodnikami i pocieszycielami. Dlatego prośmy Boga, by pozwolił nam się odnaleźć i doświadczyć Jego pokoju i radości. Prośmy o to nie tylko dla siebie, lecz także dla innych. Bo przecież nasze spotkanie z Bogiem nie byłoby autentyczne, gdybyśmy tego pokoju i tej radości nie chcieli dzielić także z naszymi braćmi i siostrami.

Jesteśmy wezwani, by codziennie wychodzić na pustynię, ale nie po to, by tkwić na niej w osamotnieniu, lecz by skupić się na Bogu. To Jego powinniśmy ponownie postawić na pierwszym miejscu w naszym życiu. Pan zaprasza każdego z nas do zrobienia rachunku sumienia. Czynimy to nie po to, by refleksja nad naszą grzesznością nas przygniatała. Ma się ona stawać okazją do radosnego dziękczynienia i nieustannym odkrywaniem, że wszystko w naszym życiu jest ŁASKĄ. Owszem, czasem trudną łaską, niełatwym darem, zwłaszcza kiedy nasze życie obciążone jest naszym grzechem czy grzechem innych ludzi (np. wskutek uwarunkowań rodzinnych). Dlatego nie od razu wszystko spisujemy na stratę.

Bóg pomaga nam odzyskiwać także naszą przeszłość. Gdy Jemu oddamy historię naszego życia, wtedy zobaczymy, że On na naszych krzywych liniach wykreśla prostą drogę. To Jego obecność w nas pomaga nam w odnajdywaniu sensu naszego życia.

Odnaleźć sens życia

Pewien przechodzień zapytał ludzi ciosających potężne bryły kamieni o to, co czynią?

Pierwszy z nich zniecierpliwiony odburknął: Trudzę się przy obróbce tego głazu - nie zawracaj mi głowy! Drugi tłumaczył: Zarabiam na chleb dla mojej rodziny. Trzeci wyprostował się i odrzekł: Wznoszę katedrę. Tylko ten ostatni miał w sobie radość i wyczuwał sens swego znoju i trudu. W życiu można zatrzymać się tylko na zmęczeniu, na doraźnej potrzebie. Tylko ten, kto widzi całość, jest szczęśliwy, choćby jego działanie wymagało wielkiego wysiłku.

Bóg pragnie, byśmy budowali wspaniałą katedrę naszego życia, równie piękną jak ta w Chartres, z której nie chce się wychodzić, bo tak zachwyca. Jej piękne rozety mienią się wszystkimi kolorami tęczy. My też mamy stawać się świątynią Boga, mamy być "miejscem", do którego ludzie chętnie przychodzą, by odnaleźć pokój.

Cierpliwość Boga

Pozostańmy przy wyobrażeniu katedry. Jej budowa wymaga sporządzenia dobrego projektu, trudu gromadzenia materiałów, wreszcie sporego i cierpliwego wysiłku. Trzeba pomyśleć o silnych fundamentach, bo to powinien być dom posadowiony na skale. Bóg cieszy się, gdy budujemy nasze życie na mocnym fundamencie, na Jezusie Chrystusie. Tylko taki dom może oprzeć się przeciwnościom, wiatrowi i nawałnicy, burzom i niepokojom. Nie powinniśmy też zbytnio przyspieszać naszego duchowego wzrastania.

Wiele rzeczy trzeba przygotować tylko we fragmencie, cząstkowo, a to wymaga pokory i spokoju w pracy. Nie wystarczy myśleć jedynie o pięknych witrażach, o chwilach bliskości z Bogiem i łasce pocieszenia. One są ostatnim szlifem. Trzeba w tę budowę włożyć swe serce - po prostu działać z miłością. Trudno jest czasem przyjąć pomoc innych ludzi w tym znoju budowania katedry swojego życia; przyznać się do błędu, poprosić o radę osobę bardziej doświadczoną na drodze życia duchowego. Postawa otwarcia jest warunkiem udanej budowli życia, której zwieńczeniem jest radość i doświadczenie pełni w Bogu.

Od akceptacji siebie do postawy otwartości

Często powtarzajmy na modlitwie słowa prośby kierowanej do Boga: Odbierz mi serce małoduszne, daj mi serce wielkie! Pamiętajmy, że najłatwiej jest kochać całą ludzkość, a najtrudniej brata, siostrę, rodziców, kolegów w pracy czy na studiach. Owocem pogłębionej modlitwy jest zawsze łatwość w komunikowaniu się z innymi ludźmi, mniejszy indywidualizm, a także większe wyczucie społeczne i wspólnotowe.

Wejść na drogę miłości

Chrześcijanin to człowiek, który nieustannie przechodzi z ciemności ku światłu Jezusa Chrystusa. Każdego dnia ma rodzić się na nowo. Warto powracać do lektury ósmego rozdziału Listu św. Pawła do Rzymian, w którym Apostoł pisze o życiu według Ducha, o programie życia "nowego człowieka".

Bóg pragnie pomnażać w nas życie. Bóg chce, byśmy je pięknie przeżywali. Zaprasza też do odważnego naśladowania Go na drodze miłości. Będąc na niej, trzeba o sobie zapomnieć i być gotowym tracić swoje życie, żeby je na nowo odzyskać (por. J 12, 25).

Bóg pragnie naszego szczęścia. Jesteśmy wezwani, by radośnie przeżywać swoje życie. Normalnym stanem chrześcijanina winno być pocieszenie. Trzeba rozwijać w sobie ducha "dziecięctwa Bożego". Pamiętajmy, że nic nas nie może oddzielić w naszym życiu od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie Panu naszym (por. Rz 8, 35).

Iść z wiarą przez życie

Gdy jesteśmy blisko Boga, wtedy wszystko nabiera sensu. Nie od razu go dostrzegamy i doświadczymy. Czasem trzeba przejść długą drogę w ciemności, by dopiero po latach odkryć, że jakieś trudne doświadczenie było nam potrzebne, byśmy odkryli prawdę o naszym życiu. Bywa i tak, że pod wpływem tego doświadczenia przestajemy okłamywać siebie i innych. Gdy doświadczamy prawdy o Bożym miłosierdziu, wtedy nawet przykre wydarzenia, ciężki grzech czy związane z nim poczucie winy i skrucha przynaglają nas, by "odbić się od dna" i wyruszyć w drogę z odnowioną nadzieją. Bywają przecież także błogosławione winy!

Pozwólmy odnaleźć się Bogu. Jesteśmy zaproszeni, by odnaleźć wszystko w Chrystusowej pełni. Żyjemy wszakże w czasie odkupionym. Wszystko w naszym życiu może być przemienione przez Jezusową miłość. Bóg pragnie przyjść do naszych serc, by w nich zamieszkać. Oto stoję u drzwi i kołaczę... mówi do nas Pan w księdze Apokalipsy św. Jana (3, 20).

Wskazania na drogę przyjaźni z Bogiem

• Rozpoczynajmy nasz dzień od rozmowy z Bogiem, a pod koniec dnia stawajmy przed Nim na modlitwie, by Mu za wszystko podziękować i prosić o światło na jutro.

• Przeżywajmy jak najlepiej każdy dzień, godzina po godzinie, praktykując "małą drogę" św. Teresy od Dzieciątka Jezus.

• Niech naszym codziennym pokarmem będzie Eucharystia.

• Czytajmy często Pismo Święte, bo ono jest skarbcem wielkiej mądrości. Często razem z Jezusem módlmy się psalmami.

• Zechciejmy opanować nasz język, niech nasza mowa będzie zawsze dobra, szczera i budująca.

• Ogarniajmy modlitwą nie tylko swoje sprawy, lecz także innych ludzi.

• Starajmy się mieć na tyle wyobraźni i pomysłowości, by dostosować się do różnych sytuacji, okoliczności i nie być upartym.

• Korzystajmy z rady ludzi doświadczonych duchowo, naszych bliskich, zakonników, świeckich i kapłanów.

• Starajmy się być ludźmi prostymi, ubogimi w duchu.

• Nawet gdy jest nam ciężko, dobrze i dokładnie wykonujmy swoje obowiązki.

• Uczmy się od świętych Kościoła nowych sposobów odnajdywania Boga.

• Nigdy nie poddawajmy się rozpaczy, pokusie beznadziei i nie traćmy sensu życia.

• Rozmyślajmy nad życiem Maryi, która umiała przyjmować trudną wolę Boga i akceptować ją na co dzień. Ona uczy nas postawy wsłuchania w Słowo Boga, które przemienia nasze serca, i tam, gdzie panują ciemności zwątpienia, niemocy, wprowadza światło pokornej pewności. Doświadczymy wtedy mocy, która w słabości się doskonali.

• Dobre pragnienie zreformowania programu dnia powierzajmy Bogu na modlitwie wieczornej.

Rozważanie pochodzi z najnowszej książki o. Marka Wójtowicza SJ pt.: "Miłosierdzie ostatnim słowem Boga"
Tworzymy DEON.pl dla Ciebie
Tu możesz nas wesprzeć.

Skomentuj artykuł

Bóg szukający człowieka
Komentarze (13)
A
Anonim
18 listopada 2014, 13:36
Portal www.TwojaParafia.pl powstał w hołdzie Papieżowi – Świętemu Janowi Pawłowi II z myślą o zaangażowanie w dzieło szerzenia kultu Miłosierdzia Bożego. Dołącz do nas !
W
wojtek
18 stycznia 2013, 16:40
@ Świadomy myślisz, że Jezus miał na myśli sielankę, mówiąc - kto chce iść za mną niech się zaprze samego siebie i niech mnie naśladuje, albo do młodzieńca - jeśli chcesz być doskonały sprzedaj wszystko co masz i chodź za mną. Oczywiście, że Bóg nie chce naszego cierpienia. Cierpieniem dla człowieka jest uczynić samego siebie Bogiem, co wiąże się m. in. z mówieniem - ja wiem lepiej! "A wąż był bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta lądowe, które Pan Bóg stworzył. On to rzekł do niewiasty: „Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?”" Rdz 3,1
Ś
Świadomy
17 stycznia 2013, 23:37
Tylko przez Kościół można być w jedności z Bogiem, bzdura. To pycha i egoizm Kościoła!! Żeby być w łączności z Bogiem nie jest potrzebny nam nikt oprócz nas samych!! Tak było w ewangelii św. Tomasza, którą Kościół odrzucił bo mu nie pasowała. Ludzie myślcie samodzielnie! Bóg jest miłością i nie chce naszego cierpienia sami sobie tak wmawiamy i tak jest. Myslcie o wszystkim dobrze, a nie o cierpieniu nie po to przyszlismy!!
S
strada
18 listopada 2014, 14:14
Skoro niepotrzebny Ci Kościół, to po co tu zaglądasz? To jest portal kościelny. Po co czytasz artykuły jezuitów? Weź sobie pseudoewangelię Tomasza, wyrzyć wszystkie inne i zobaczymy dokąd dojdziesz. Ybieraj, co chcesz, stwórz sobie swoją moralność i swojego boga. Bo cały Kościół nie myśli, tylko Ty... ....a tak naprawdę, to oczywiście nie rób tego. Zacznij poznawać naukę Kościoła i sam się za jakiś czas uśmiejesz z tego, co dziś napisałeś.
A
andrzej
19 listopada 2014, 02:35
I tak i NIE. Jeżeli spojrzymy na naszą wiarę pełną ludzkiej niedoskonałości i porównamy ją z wiarą Kościoła Świętego (świętych), to możemy odnieść wrażenie, iż jedynie Kościoł Świętych jest istotny, a ta cała fasada Kościoła instytucjonalnego jest niepotrzeba. Trzeba tu zaznaczyć, że nie każdy wchodzi na drogę głębokiej przyjaźni z Bogiem i nie każdy jest powoływany przez Boga tak samo. Jedynie obdarowani odpowiednimi darami przez Ducha Bożego dostrzegają ten Kościół Śwętych i świadomie komunikują się z Nim. Na tej drodze trzeba doświadczyć czegoś na wzór "nocy duchowej św. Jana od Krzyża", która prowadzi do wyzbycia się od przywiązania do wszelkich żądz i wielu potrzeb tego świata i scala nas duchowo z Bogiem. Jest to droga niesamowicie trudna i jedynie pelna akceptacja warunków podążania tą drogą połączona z bezwarunkowym zaufaniem Bogu gwarantuje przemianę naszej osobowości, świadomości i powstania Ducha w naszej duszy. Dopiero wówczas możemy dostrzec oba Kościoły w pełnej prawdzie. Paradoksalnie po tej przemianie Kościół instytucjonalny nie jest już taki straszny, bo zyskujemy bożą perspektywę na postrzeganie tego świata, w którym jest tak mało miłości, że jakikolwiek przejaw ludzkiej bezinteresownej pomocy raduje nas jak małe dzieci, które odnalazły zagubioną mamę w markecie.  A więc droga wedle ewangeli św. Tomasza wcale nie musi być błędna, tylko wymaga o wiele więcej od nas ofiary niż wielu z nas może ją wypełnić. Człowiek potrzebuje strasznie dużo czasu, aby zaakceptować boże drogi. Oczywiście na początku jest niesamowity zryw, ale potem jest bardzo pod górkę i wielu nie daje rady próbom wiary Kościoła Świętych. I choć jest to Kościół wspaniały to z perspektywy życia w ciele jest bardzo trudny. Tym co czują zaproszenie od Boga, wejścia na jego ścieżki polecam lekturę Nocy Ciemnej św. Jana od Krzyża.
A
Artystka
17 stycznia 2013, 16:23
Życie jest bardzo zaskakujące, jeszcze rok temu pod wplywem niepowodzeń  zastanawialam sie dlaczego uczciwi ludzie zawsze mają trudniej. Dziś te wydarzenia wspominam jako jedne z najpiekniejszych w moim życiu. Bóg ma względem każdego plany, czasem żeby zobaczyć owoce czegoś trzeba poczekać.   
B
bo
17 stycznia 2013, 13:17
Bóg  zaprasza też do odważnego naśladowania Go na drodze miłości. Będąc na niej, trzeba o sobie zapomnieć i być gotowym tracić swoje życie, żeby je na nowo odzyskać (por. J 12, 25)
K
katolik
17 stycznia 2013, 11:02
Życie na ziemi to nieustanna walka. Armagedon trwa od 26 X 2009. Koniec świata może być w każdej chwili. Pomyśl o wieczności. Masz do wyboru niebo albo piekło. Nie dbasz o zbawienie duszy? http://tradycja-2007.blog.onet.pl/
S
suares
17 stycznia 2013, 10:50
Jak odnaleźć sens życia skoro życie pozbawione jest sensu? Jaki Bóg pragnie tego czy owego, ten twój czy ten mój, czemu to ten twój przez twoje usta powiedział mi czego ode mnie chce a ten mój Bóg milczy albo mówi co innego? Tu chodzi o relację najbliższą Bóg Ojciec i ja Jego dziecko. To relacja bliższa niż mąż-żona, niż rodzic-dziecko to relacja niewyobrażalnie bliska. Czemu mój Bóg mną gardzi czemu milczy, mówi do mnie przez innych ludzi których nie znam i nie wiem czy mówią prawdę? Czemu się schował i z ukrycia śmieje. Kim jest Bóg? Kto dał ci prawo o nim pisać? On? Mówi do ciebie? Czemu mój ukochany Ojciec mówi do ciebie a nie mówi do mnie? Kocha ciebie bardziej?
M
Magdalena
18 listopada 2014, 11:31
…Nie można dwóm panom służyć.
DR
dwie rzeczy są pewne
17 stycznia 2013, 02:44
urodzimy się i umieramy
M
mała
16 stycznia 2013, 22:27
Czy to ma właśnie tak wyglądać? Po prostu wziąć i radośnie przecierpieć swoje życie...
E
Evita
18 listopada 2014, 10:46
ALE TAK JEST: cierpienie jest nieodlączne. MOże byc przejsciowe, ale jest i nie jestesmy w stanie - chocby nie wiem jakie pieniądze były na walkę z nim przeznaczone, jakimi wpływoiwymi ludzmi bylibysmy otoczeni - cierpienia nie unikniesz. Tak jak smierci. Tak, na tym własnie polega życie. Na nieuniknionym końcu, albo - początku. pozdrawiam Mała

Skomentuj artykuł

Bóg szukający człowieka
Wystąpił problem podczas pobierania komentarzy.
Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu.