Dar pragnienia Boga

Dzisiejsza Ewangelia ukazuje nam, że pragnienie Boga jest zarówno darem, jak i zadaniem. Pragnienie stanowi ważną część naszego życia – jest szczególnym darem, który pozwala nam w pełni stawać się ludźmi oraz otwiera nasze serca na spotkanie z Nieskończonym.

Słowo na dziś (Łk 11,5-13)

Z Ewangelii wg św. Łukasza: Dalej mówił do nich: «Ktoś z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie mu: "Przyjacielu, użycz mi trzy chleby, bo mój przyjaciel przyszedł do mnie z drogi, a nie mam, co mu podać". Lecz tamten odpowie z wewnątrz: "Nie naprzykrzaj mi się! Drzwi są już zamknięte i moje dzieci leżą ze mną w łóżku. Nie mogę wstać i dać tobie". Mówię wam: Chociażby nie wstał i nie dał z tego powodu, że jest jego przyjacielem, to z powodu jego natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje.
I Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. Jeżeli którego z was, ojców, syn poprosi o chleb, czy poda mu kamień? Albo o rybę, czy zamiast ryby poda mu węża? Lub też gdy prosi o jajko, czy poda mu skorpiona? Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą».

Komentarz do Ewangelii (Czwartek, 8 października 2026 r.)

Obraz: Fragment Ewangelii prezentuje nam dwie bardzo dynamiczne scenerie. Pierwsza część mówi o Eucharystii, potrzebie przyjaciela, który by ‘wstał’, ‘powstał’ i ‘dał’ chleba przyjaciół (czyli wspólnoty). Drugi obraz to ‘pragnienie’ Boga, wspólnoty. ‘Szukamy’, ‘znajdujemy’, ‘prosimy’... Przyjrzę się ‘rezonansowi’, jaki te dynamiki we mnie powodują.

Myśl: Na drodze do Jerozolimy towarzyszymy Panu, który daje się nam, jak chleb. Potrzebujemy tego Przyjaciela, który ‘wstaje’ i daje każdemu, ile potrzebuje. Te słowa pisze ewangelista Łukasz, będący kolejnym pokoleniem uczniów. On nigdy nie spotkał Pana na ludzki sposób. To są trzy chleby, jakich potrzebujemy: dar zmartwychwstałego Przyjaciela, wspólnoty karmiącej się Jego Słowem i żyjącej przebaczeniem i pojednaniem. Łukasz pisze zatem o tym, jak celebrować spotkanie z żyjącym Panem we wspólnocie pojednanej i karmiącej się Eucharystią.

Emocja: Pragnienie Boga to dar i zadanie. Druga część opowieści ewangelicznej jest także bardzo dynamiczna. Mamy tu prośby, szukanie, pukanie, dawanie, znajdowanie, bycie otwartym i branie. Pragnienie to istotny składnik naszego życia. To szczególny dar, który nas uczłowiecza, otwiera nasze serca na Nieskończonego.

Wezwanie: Proszę o to, co chciałbym otrzymać – dar Ducha Świętego, który mnie poprowadzi. Podziękuję za pragnienia, marzenia i wielkoduszność, jaka się rodzi we mnie.
Zakończę modlitwą spontaniczną albo skorzystam z tej propozycji: Najlepszy Ojcze, jestem Twoim dzieckiem. Ty znasz moje potrzeby. Obdarz mnie tym, czego najbardziej potrzebuję do życia. Jezu, Zmartwychwstały Przyjacielu, otwórz moje serce na potrzeby braci i sióstr, bym zaniósł im Ciebie. Duchu Święty, największy Darze Ojca, który jesteś tchnieniem wszelkiej łaski. Porusz moje serce, by było zdolne do budowania wspólnoty przebaczenia i pojednania. Amen.