Dajmy się odnaleźć Bogu. Droga do Niego nigdy nie jest zamknięta

Z ewangelii wg św. Łukasza: Zbliżali się do Niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi». Opowiedział im wtedy następującą przypowieść: «Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? A gdy ją znajdzie, bierze z radością na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaciół i sąsiadów i mówi im: "Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła". Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia.

Albo jeśli jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czyż nie zapala światła, nie wymiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie? A znalazłszy ją, sprasza przyjaciółki i sąsiadki i mówi: "Cieszcie się ze mną, bo znalazłam drachmę, którą zgubiłam". Tak samo, powiadam wam, radość powstaje u aniołów Bożych z jednego grzesznika, który się nawraca».

Obraz: Jezus nie odsuwa od siebie grzeszników, co więcej, szeroko otwiera drzwi do zbawienia wobec tych, którzy potrzebują miłosierdzia. Dużo trudniej jest przejść przez nie temu, kto pokłada ufność we własnym działaniu. Posłucham tych przypowieści, bo one ukazują mi prawdę o najlepszej drodze zbawienia.

Myśl: Rozważamy dzisiaj dwie z trzech wzorcowych ‘przypowieści o miłosierdziu’. To nie historie heroicznego wysiłku, aby zapewnić sobie zbawienie. Owca sama nie odnalazła drogi do owczarni. Drachma nie wróciła sama do sakiewki. Ich historia z happy endem to opowieść o poszukiwaniu i odnalezieniu przez tego, kto wrócił po nie z miłością. Istnieje możliwość zagubienia się na dobre, zatracenia. Ale jest też możliwy inny scenariusz, bycia odnalezionym i zbawionym. Droga do Boga nigdy nie jest zamknięta.

Emocja: Nie upadać na duchu, mieć nadzieję. Historia przedstawiona w przypowieściach przypomina, że nawet to, co wydaje się bezpowrotnie stracone, może się odnaleźć i ożyć. Nie jest to łatwe, potrzeba cierpliwości, odwagi a czasami skruchy. To nie tylko jednokierunkowa droga. Musimy z cierpliwością czekać i dać się odnaleźć, ale i okazywać miłosierdzie i łaskę innym. Czasami przebaczenie bliźnim jest kanałem dotarcia do nas łaski miłosierdzia.

Wezwanie: Poproszę o łaskę cieszenia się z drobnych, prostych rzeczy. Podziękuję Panu, że Jego miłość nie zależy od moich zasług i cnót. Zakończę własnymi słowami albo skorzystam z podpowiedzi o. Silvano Faustiego SJ: Ojcze, pozwól mi zrozumieć Twoje zaangażowanie w szukanie, i radość, gdy odnajduje się każdy zagubiony... Pozwól mi zrozumieć, że każdy, kto się zagubił, jest dla Ciebie nieoszacowanym skarbem: jak Twój Syn, który stał się za nas zgorszeniem i grzechem. Amen.