Recepta na długowieczność. Naukowcy zbadali życie w klasztorach

Zakonnicy żyją średnio o pięć lat dłużej niż mężczyźni świeccy. Naukowcy z Wiedeńskiego Instytutu Demografii przy Austriackiej Akademii Nauk przez lata analizowali życie w niemieckich i austriackich klasztorach, by zrozumieć ten fenomen. Wyniki badań wskazują jednoznacznie: to nie biologia, ale specyficzny styl życia oparty na wspólnocie i modlitwie stanowi klucz do długowieczności.

Badania pod kierunkiem prof. Marca Luya rozpoczęły się w 1997 roku i objęły imponującą grupę 16,6 tys. osób. Wśród nich znalazło się ponad 9 tys. zakonnic oraz zakonnicy mieszkający głównie w Niemczech i Austrii. Eksperci przeanalizowali nie tylko współczesne ankiety, ale także klasztorne archiwa sięgające aż 1890 roku. Impulsem do szerokiego zainteresowania tymi danymi stały się m.in. setne urodziny benedyktyna Davida Steindla-Rasta, o których informowała niemieckojęzyczna sekcja serwisu EWTN News.

Dyscyplina, która daje zdrowie

Głównym wnioskiem z prac prof. Luya jest stwierdzenie, że życie konsekrowane skutecznie ogranicza czynniki ryzyka skracające ludzką egzystencję. Zakonnicy funkcjonują w ramach uporządkowanej rutyny, która obejmuje stałe pory modlitwy, pracy i posiłków. Taki harmonogram sprzyja zarówno kondycji fizycznej, jak i psychicznemu dobrostanowi.

Jasno określony cel życia oraz trwałe relacje budują fundament, który naukowcy nazywają „pomyślnym starzeniem się”. Jak podają źródła, życie w klasztorze pozwala zachować wysoką jakość zdrowia przez znacznie dłuższy czas niż w przypadku osób żyjących poza wspólnotą.

Wspólnota jako system ratunkowy

Istotnym elementem wpływającym na długość życia jest wzajemna troska członków zgromadzenia. Serwis Vatican News zauważa, że w klasztorach ludzie uważnie obserwują stan zdrowia współbraci, co pozwala na szybką reakcję w przypadku pogorszenia formy fizycznej lub psychicznej. Dzięki temu wiele problemów zdrowotnych udaje się zdusić w zarodku.

Życie we wspólnocie działa również jako naturalny bufor przeciwko przewlekłemu stresowi. Choć codzienne obowiązki bywają wymagające, wsparcie innych osób oraz wspólna modlitwa pomagają w utrzymaniu równowagi emocjonalnej. To właśnie te relacje, a nie izolacja, stają się źródłem siły przetrwania.

Biologia to nie wszystko

Wyniki badań prof. Marca Luya rzucają nowe światło na różnice w długości życia między płciami. Według naukowców czynniki biologiczne odpowiadają za zaledwie jeden rok różnicy w oczekiwanej długości życia kobiet i mężczyzn. Pozostałe lata przewagi, które obserwujemy w populacji ogólnej, wynikają z trybu życia, a nie z wrodzonych cech organizmu.

Dane te podważają popularne przekonanie, że mężczyźni z natury umierają wcześniej ze względu na genetykę. W środowisku zakonnym, gdzie mężczyźni i kobiety prowadzą bardzo zbliżony styl życia, różnice te niemal zanikają. Pokazuje to, że nadumieralność mężczyzn poza klasztorami jest skutkiem czynników zewnętrznych i zachowań.

Trudności, które hartują

Długowieczność mnichów nie wynika jednak z życia w „cieplarnianych” warunkach. Słowacka dominikanka s. Cecília Kasanová w rozmowie z EWTN News zaznacza, że bycie osobą zakonną nie oznacza prowadzenia łatwego i spokojnego życia. Wiele osób, które dożyły sędziwego wieku w klasztorach, przeszło przez doświadczenia wojen, prześladowań religijnych czy uwięzienia.

Mimo tak ekstremalnych przeżyć, zakonnicy potrafili wytrwać i nie poddać się apatii. Siostra Kasanová zwraca uwagę na wagę zrównoważonego planu dnia, w którym jest miejsce na ciszę, naukę, codzienną Mszę św. oraz regularną spowiedź. Ten rytm, dopełniony wspólnym świętowaniem i odpoczynkiem, buduje niezwykłą odporność organizmu.

Duchowe źródło siły

Wspólnota zakonna to nie tylko struktura społeczna, ale przede wszystkim przestrzeń duchowa. Papież Leon XIV, w liście do amerykańskich zakonników, wskazał na życie wspólnotowe jako źródło inspiracji i uświęcenia. Powołując się na adhortację Vita Consecrata św. Jana Pawła II, przypomniał, że dzielenie się dobrami materialnymi i doświadczeniami duchowymi buduje głęboką więź między ludźmi.

Właśnie to poczucie wspólnego ideału apostolskiego i posługi charytatywnej nadaje sens każdemu dniowi. Jak wynika z analiz naukowych i przekazów kościelnych, to połączenie dyscypliny, relacji z ludźmi i wiary sprawia, że zakonnicy zyskują dodatkowe pięć lat życia, o których świeccy mogą często tylko marzyć.

Stacja7/łs