Czy Bóg może zmienić zdanie?

Gdzie Bóg szuka uczniów, gdy seminaria pustoszeją? Czy współczesne chrześcijaństwo imprezowe dla młodzieży jest adekwatną odpowiedzią na wezwanie Chrystusa: „Pójdź za Mną”? Czy grupy rekonstrukcyjne rozmiłowane w dawnej liturgii budują królestwo Boże na ziemi, czy mury wokół piaskownicy z zabawkami? Gdy widzę, jak ludzie bawią się w chrześcijaństwo, wydeptują ścieżki do miejsc prywatnych objawień albo uprawiają turystykę religijną, to cierpliwie czekam aż spotkają Chrystusa, który zapyta: Nie widzieliście moich owiec?

Ewangelista Marek opowiada o kobiecie, która należała do narodu czczącego pogańskie bóstwa. Przedstawia ją jako Syrofenicjankę, czyli pogankę wychowaną w kulcie Baala, Asztarte i Molocha. I ta kobieta zwraca się do Jezusa prosząc o zdrowie dla swojej córki. Syn Boży tłumaczy jej, niezbyt grzecznie, że nie może jej wyświadczyć tej łaski, gdyż jest posłany do dzieci Izraela, a nie do szczeniąt. Ewangelista Mateusz cytuje Jezusa jeszcze dosadniej „Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom”. I co się dzieje dalej? Kobieta zaskakuje Mistrza swoją pokorą i Jezus zmienia zdanie. Syn Człowieczy daje tym samym przykład pokory Boga, który nie boi się przyznać do błędu, który gotowy jest uczyć się od ludzi. Czy to nie genialne?

Bóg może zmienić zdanie i wybrać na swoich uczniów tych, którzy najmniej się tego spodziewają. Pokornych choć niespecjalnie wierzących. Jeśli jesteśmy przekonani, że to my, wierni katolicy najwierniej za Nim podążamy i najbardziej zasługujemy na Jego łaskę, to możemy się kiedyś rozczarować. Nikt nie zabroni Bogu wybrać na swojego umiłowanego ucznia ateisty walczącego z klerem. Nie znamy kryteriów, jakimi Bóg się kieruje, a może nie chcemy ich znać. Gdy św. Paweł podkreśla, że wybór pada na głupich i słabych (por. 1 Kor 1,27), odbieramy to jak prowokację, jak brak szacunku dla wybitnych teologów, wpływowych hierarchów i błyskotliwych katolickich influencerów.

W historii o faryzeuszu i celniku opowiedzianej przez Jezusa w Ewangelii według św. Łukasza (18, 9–14) z trudem rozpoznajemy siebie w rozmodlonym tradycjonaliście, który dziękuje Bogu, że nie jest zdziercą, oszustem, cudzołożnikiem, albo jak i ten celnik – kolaborantem. Dumni jesteśmy z tego, że przestrzegamy postów i chodzimy do Kościoła, że bronimy krzyża i pielgrzymujemy do świętych miejsc. A tu zupełnie niezrozumiale Bóg miałby wybrać jakiegoś zdziercę, oszusta i cudzołożnika? Tak, bo on nigdy nie myślał o takim wyróżnieniu. Czy Bóg rzeczywiście zmienił zdanie i przestał mieć upodobanie w tych, którzy przestrzegają Jego przykazań? Nie od dzisiaj zmienił zdanie. Wybiera to, co marne, by uczynić szlachetnym.

Dwa tysiące lat temu wierzący ludzie mieli prawo być zaskoczeni, bo Jezus przewrócił do góry nogami, to znaczy postawił na nogi to, co od grzechu pierwszych rodziców stało na głowie. Zrezygnował ze sprawiedliwych, którzy wynoszą się nad innych, z silnych i wpływowych. Szuka teraz uczniów i uczennic bez „powłóczystych szat”. Nie tam, gdzie myślimy, że są. Nie wśród ludzi gotowych za wszelką cenę i wszelkimi sposobami bronić swoich przekonań religijnych. Wybiera ich spośród bezsilnych, którzy nie szukają schronienia w blichtrze świątyń ludzką ręką wzniesionych, lecz są gotowi Mu zaufać i nie śmią nawet oczu wznieść ku niebu. Biją się w piersi i mówią: "Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!” Tak, Bóg stając się człowiekiem zmienił zdanie. I to uczyniło Go bardziej ludzkim.