Krwawy piątek i ataki nożowników w szkole. Wojna tocząca się tuż obok i alerty wywołujące panikę. Przepychanki i polityczne wojenki pod Trybunałem Konstytucyjnym. Szaleniec strzelający do przypadkowych ludzi na krakowskim rynku. Wydarzenia ostatnich dni budzą lęk, ogrom paraliżujących, przytłaczających myśli i uczuć. Takich, które krzyczą, że świat jest zły, niebezpieczny i najlepiej zamknąć się w czterech ścianach, bo tylko wtedy będziesz bezpieczny… Tymczasem choćby doświadczenie pandemii i związanej z nią kwarantanny pokazuje nam, że zamknięcie w domu wcale nie jest pozytywnym rozwiązaniem i wzmacnia problemy natury psychicznej. Co więc możemy zrobić, by pomimo natłoku trudnych, wstrząsających wydarzeń nadal normalnie żyć, funkcjonować, nie nakręcać się w nienawiści rozpleniającej się w naszych sercach, nie karmić trudnych uczuć oraz wewnętrznej niemocy?
Rozmawiałam z moim nastoletnim synem o tym, co wydarzyło się kilka dni temu w Krakowie. Jego słowa mnie zatrzymały… „Mamo, po co media tak to nakręcają, pokazują uciekających ludzi i to, jak policjant strzela do zamachowca? Przecież to tylko wzbudza jeszcze większy lęk”. Kurcze. Ile w tym było mądrości! Po tych słowach mojego dziecka sama postanowiłam nie oglądać kolejnych relacji. Docierały do mnie i tak, choćby w rozmowach w pracy czy w sklepie. Świadomie jednak odcięłam się od kolejnych obrazków, które wracały w moich myślach w najmniej spodziewanym (i chcianym!) momencie. To, że odcięłam się od obrazków dało mi dużo spokoju, pomimo tego, że informacje docierały do mnie z innych stron. Jednak zamykając oczy nie widziałam już rannego policjanta, padającego na kolana…
Nie odetniemy się całkowicie od świata. Nie uciekniemy od zła, choćbyśmy zabarykadowali się w domu, w środku lasu. I tak „dopadnie” nas smutek, jakieś strzępki informacji czy alert o zagrożeniu z powietrza. Nie da się uciec przed tym, co zewnętrznie może nam w jakiś sposób zagrażać, można jednak zabezpieczyć się wewnątrz nas samych… Odcięcie się od natłoku informacji może być pierwszym krokiem do tego, by spokojnie i głęboko odetchnąć. Media mają to do siebie, że budzą skrajne emocje, inaczej większość osób po prostu przełączyłaby transmisję na inny kanał. Nawet jeśli podają suche fakty, to jeśli budzą w nas lęk, warto je sobie dawkować w jak najmniejszych kawałkach. Tak, by osobę żyjącą nad morzem nie paraliżował lęk przed wyjściem z domu z powodu strzelaniny w Krakowie. Brzmi banalnie? Mieszkam nad morzem, wiem co w ludzkich sercach zrobiło to straszne wydarzenie rozgrywające się na drugim końcu Polski. Boimy się tego, że i za naszą ścianą może pojawić się szaleniec. Pytanie czy żyjąc w nieustannym lęku da się normalnie funkcjonować, tworzyć relacje z ludźmi, spełniać się prywatnie i zawodowo… Jestem nauczycielem. Poszłam w „krwawy piątek” do pracy. Czy się bałam? Nie. I wcale nie dlatego, że mam poczucie nieśmiertelności, ale dlatego, że nie chcę karmić swojego lęku. Chcę być dla ludzi i z ludźmi. Chcę po prostu normalnie żyć, nawet jeśli rzeczywistość wokół mnie nie jest sielankowa, jeśli muszę brać udział w szkoleniach antyterrorystycznych i uczyć się szybkiej ewakuacji i tego jak ochronić siebie i moich uczniów w razie ataku… Mimo to…
Nie mamy możliwości zamknąć oczu i udawać, że świat jest dla nas całkowicie bezpieczny. Możemy jednak zrobić coś innego. Zadbać dziś o siebie i swoich najbliższych. Nie nakręcać się kolejnymi obrazkami, newsami, komentarzami… Wyłączyć telewizor, odłożyć telefon i zagrać z dziećmi w planszówki, napić się z mężem ciepłej kawy, po prostu być. Dziś szczególnie potrzeba nam po prostu bliskości, czułości, obecności. Relacji, w których będziemy czuli się bezpiecznie. Ramion, w które będziemy mogli wtulić się, gdy strach zacznie znowu mieć nad nami władzę. Odetchnijmy głęboko. Z wiarą, nadzieją i miłością. Jakkolwiek dziś to czujemy i rozumiemy…
Tworzymy DEON.pl dla Ciebie
Tu możesz nas wesprzeć.
Skomentuj artykuł