Przyjmuję sakramenty pomimo tego, że czuję paraliżujący lęk

Gdy myślę o swojej własnej duchowej drodze i o wszystkich historiach, które usłyszałam na przestrzeni ostatnich lat, widzę, że ogromnym ciężarem jest zarówno samotność, jak i poczucie bycie wybrakowanym katolikiem. To poczucie, że tylko ja tak mam – ja się boję, wstydzę, nie umiem się dobrze przygotować, wypowiedzieć – a inni radzą sobie z tym bez problemu. Czy aby na pewno? Moje doświadczenie rozmów z ludźmi pokazuje, że jest wręcz odwrotnie. Znam bardzo wiele osób, które skrzywdzone w konfesjonale niedojrzałością spowiednika, tak bardzo boją się wrócić do spowiedzi, że odkładają sakrament na potem – które trwa latami i choć pragnienie spowiedzi wraca, lęk okazuje się być silniejszy. Znam też takich, którzy nie doświadczyli krzywdy od księdza, ale od najbliższych, którzy straszyli ich Bogiem. Sędzią, który w wielkiej księdze zapisuje każdy najmniejszy błąd, po to by nas za niego surowo ukarać i rozliczyć. Spowiedź staje się wtedy traumą, bo jak z otwartym sercem iść do kogoś, kto czeka na ciebie wyłącznie z naganą? Znam też osoby, które dają sobie wmawiać kłamstwo, że są tak złymi ludźmi, że Bóg na pewno im nie przebaczy, a samo wypowiedzenie na głos swoich grzechów jest tak wstydliwe, że lęk przed oceną, odrzuceniem i potępieniem jest silniejszy. Tymczasem w konfesjonale wcale nie czeka na nas surowy sędzia, ale Ojciec pełen tęsknoty i miłości.

Wiadomość, która dotarła do mnie kilka dni temu zawierała proste pytanie: jak przestać się bać? I choć pytanie jest proste, odpowiedź wcale już taka nie jest. Wszak ile ludzi, tyle lęków. I każdy z nich może mieć inne źródło, więc – podobnie jak w medycynie – na każdy z nich warto byłoby przyjąć inne lekarstwo. Sama nie spotkałam się nigdy z publikacją, która tłumaczyłaby to, jak pokonać taki lęk, która była by zwykłym ludzkim wsparciem na tej wyboistej drodze.

Nauczyłam się mówić głośno „boję się. Wstydzę się powiedzieć o tym głośno” itd. Spowiednicy najczęściej reagują empatią, wsparciem, cichym towarzyszeniem. Jeśli mają choć odrobinę dojrzałości, wiedzą przecież jak smakuje ten wstyd i lęk – sami go przecież doświadczają, gdy klękają przy konfesjonale jako penitenci. Tyle, że my boimy się nazwać swój lęk, bo co sobie ksiądz pomyśli? A co jeśli pomyśli, że chce ci pomóc? Co jeśli zrozumie i po prostu przyjmie? Może warto zaufać i spróbować?

Zapytałam w jednym z wpisów w moich mediach społecznościowych o „patenty” na lęk. Jedna z wiadomości, które otrzymałam była też bardzo o mnie i o tym, co robię, by wracać pomimo oporów i całej palety trudnych uczuć. „Miałam w sobie ogromnie dużo lęku przed spowiedzią. Paraliżującego lęku, takiego, który mnie momentami zamrażał, odcinał, krzyczał uciekaj. Co mi pomagało to uświadamianie sobie do Kogo idę. I celowo piszę z dużej litery, bo mam tu na myśli Tego, który jest nieskończonym Miłosierdziem”. Ta odpowiedź jest mi niezwykle bliska – od dawna mam tę świadomość, że jestem w Kościele nie tylko ze względu na ludzi, ale na Boga – Jego sakramenty i to w jaki sposób mogę Go w Kościele poznawać i doświadczać. To dodaje mi siły wtedy, gdy czuję paraliżujący lęk…

Potrzebuję Kościoła i sakramentów, ale też drugiego człowieka. Lęki, przeszkody, wątpliwości i poczucie głębokiego osamotnienia będą pojawiać się pewnie jeszcze nie raz. Mimo to wiem, że warto. Doświadczyłam, że smutek zmienia się w radość. Lęk w zaufanie. Pusta w światło. Samotność w bliskość, a wstyd w otulenie. Trzeba jednak nauczyć się działać pomimo lęku i dziś wiem, że jest to sztuka, której uczymy się całe życie…