Na portrecie ma dłonie schowane w rękawach habitu. Zginął, bo nie chciał zdradzić tajemnicy spowiedzi

Wojskowi torturami chcieli zmusić go do wyjawienia tego, co usłyszał od partyzanta. O. Augusto nie chciał jednak za nic zdradzić tajemnicy spowiedzi. Uważał, że jego zadaniem jako kapłana jest zapewnienie grzesznikom w spowiedzi bezpiecznego schronienia, w którym mogliby na nowo ułożyć swoje życie. Zginął, zastrzelony przez wojsko. 7 listopada, 43 lata od śmierci, został beatyfikowany. 

7 listopada w Gwatemali beatyfikowano franciszkanina o. Augusto Rafaela Ramíreza Monasterio. W 1983 r. został porwany, torturowany i zamordowany po tym, jak odmówił ujawnienia informacji poznanych podczas spowiedzi człowieka poszukiwanego przez wojsko. W uroczystości uczestniczyło według lokalnej agencji rządowej ponad 15 tys. wiernych.

W czerwcu 1983 roku ojciec Augusto wysłuchał spowiedzi pracownika rolnego, który wstąpił w szeregi zbrojnej partyzantki i starał się o rządową amnestię. Zakonnik towarzyszył mu, gdy ten zgłaszał się na policję. Obaj mężczyźni zostali przewiezieni do bazy wojskowej w Chimaltenango, gdzie poddano ich przesłuchaniom i pobito. Duchownego potraktowano w sposób szczególnie brutalny, próbując zmusić go do ujawnienia tego, co usłyszał podczas spowiedzi.

Na oficjalnym portrecie franciszkanin ma dłonie schowane w rękawach. Kilka dni przed wykonaniem tego zdjęcia zakonnik był torturowany – zawieszono go na żelaznych kajdankach, przez co jego dłonie zostały posiniaczone i poparzone. Jak podczas uroczystości beatyfikacyjnej podkreślił kardynał Francisco Robles Ortega, arcybiskup Guadalajary, występujący w imieniu papieża, dla o. Augusto obrona tajemnicy sakramentu oznaczała „obronę godności każdego człowieka oraz zapewnienie grzesznikom bezpiecznego schronienia, w którym mogliby na nowo ułożyć swoje życie”. Na zakończenie kardynał przytoczył słowa z homilii wygłoszonej przez ojca Augusto około 1982 roku, w której zakonnik opisał Eucharystię jako „sakramentalną ucztę, podczas której Bóg przybliża się do nas, a my mamy udział w Jego życiu”.

Augusto Rafael Ramírez Monasterio urodził się w mieście Gwatemala 5 listopada 1937 roku. Dorastał w licznej, głęboko wierzącej rodzinie katolickiej. Uczęszczał do szkoły podstawowej w Gwatemali, a następnie do szkoły średniej w Nikaragui – do Kolegium Serafickiego (Colegio Seráfico) prowadzonego przez franciszkanów w Diriambie. Odkrywszy w sobie powołanie zakonne, 25 grudnia 1958 roku rozpoczął nowicjat franciszkański w Jumilli w Hiszpanii. W 1959 roku złożył śluby czasowe, a w 1967 przyjął święcenia kapłańskie. W 1977 roku objął funkcję gwardiana oraz proboszcza w klasztorze i parafii San Francisco el Grande w mieście Antigua Guatemala. Całkowicie poświęcił się pracy duszpasterskiej w parafii, stając po stronie ubogich i bezbronnych w trudnym okresie historii, naznaczonym wojną domową, która wówczas pustoszyła Gwatemalę.

2 czerwca został aresztowany za pomoc udzieloną rolnikowi w uzyskaniu amnestii; przez dwanaście godzin przetrzymywano go w bazie wojskowej w Chimaltenango, gdzie był poddawany torturom. Po uwolnieniu objęto go ścisłą obserwacją i zaczęto kierować pod jego adresem liczne, coraz bardziej brutalne groźby śmierci.

Trzeba dodać, że w 1964 roku wojsko przejęło władzę w Gwatemali w wyniku zamachu stanu, rozpoczynając systematyczne prześladowania lewicowych grup politycznych. Strach przed komunizmem posłużył za pretekst do uzasadnienia użycia siły oraz pozbawienia obywateli ich praw. Działalność duszpasterska Kościoła katolickiego – inspirowana Ewangelią – a także zaangażowanie wielu księży i ​​osób duchownych na rzecz rozwoju społecznego oraz obrony praw człowieka, były postrzegane jako niebezpieczne i błędnie utożsamiane ze wspieraniem ideologii komunistycznej.

Do jego męczeńskiej śmierci doszło po południu 7 listopada 1983 roku, kiedy to został schwytany i poddany torturom przez wojskowych. Podczas przewożenia specjalnym pojazdem policyjnym na obrzeżach miasta Gwatemala, wykorzystał moment zatrzymania auta na czerwonym świetle i podjął próbę ucieczki, wybiegając boso z pojazdu. Został jednak dogoniony przez żołnierzy, postrzelony i zabity.

Głównym motywem jego zabójstwa była nienawiść do wiary. Zginął, bo pozostał wierny wartościom ewangelicznym, które skłoniły go do obrony ubogich oraz wszystkich osób cierpiących z powodu niesprawiedliwości. Dochował wierności w swojej posłudze kapłańskiej – zwłaszcza w odniesieniu do tajemnicy spowiedzi – nawet gdy poddawano go przemocy i torturom, chcąc wymusić na nim ujawnienie tego, co usłyszał w konfesjonale.

Źródło: Vatican News / causesanti.va / mł