Czy grzech ciężki uniemożliwia działanie łaski Bożej?

Żal grzesznika i pragnienie powrotu do pełnej relacji z Bogiem jest łaską. Nie ma takiego grzechu, który całkowicie pozbawiłby człowieka działania łaski Bożej. Traci on jedynie łaskę usprawiedliwienia z grzechu do momentu, aż sam o nią szczerze poprosi. Nie ma tak ciężkiego przestępstwa, które całkowicie zerwałoby relację grzesznika z Bogiem. Będąc w ciężkim grzechu wciąż możemy z Bogiem rozmawiać. Wciąż możemy doświadczyć łaski powrotu do bliskiej relacji z Nim. Grzech to nie koniec świata. Czasem bywa błogosławioną winą. Tak to rozumiem.

Na kanale YouTube ukazał się w tych dniach kilkuminutowy filmik, w którym o. Zygmunt Chmielarz OP oburza się na słowa o. Mieczysława Łusiaka SJ, który w rozmowie na kanale Pogłębiarki powiedział, że „jeśli ktoś jest w grzechu ciężkim, śmiertelnym, ma przystęp do Ojca, grzech nie przeszkadza”. Zdaniem o. Zygmunta takie słowa są „absolutnie niedopuszczalne, szokujące”. Również mnie uczono w szkole na lekcjach religii, że grzech ciężki całkowicie zrywa relację z Bogiem. Katechizm Kościoła katolickiego mówi jednak, że jedynie ją ogranicza, że oddala człowieka od Boga. Nie zrywa relacji lecz jedność między człowiekiem a Bogiem i jednocześnie narusza (nie zrywa) komunię z Kościołem, zadaje ranę komunii kościelnej (por. KKK 1446). Grzesznik ma wciąż przystęp do Ojca. Może się z Nim spierać i prosić Go o przebaczenie.

Ojciec Chmielarz oburzając się na wypowiedź mojego współbrata, korzysta z okazji i informuje widzów, że ludzie listy piszą. Piszą je do Episkopatu. Piszą je do dominikańskiego centrum zajmującego się sektami. Sprzeciwiają się działalności o. Łusiaka, zwracają uwagę na nieprawidłowości. I podkreśla: „jest to jakby pisanie na Berdyczów. Nie ma żadnej reakcji. A Łusiak działa”. I kończy z grubej rury: „Mylisz się Łusiak, kłamiesz i po prostu kiedyś będziesz miał rozmowę z Mesjaszem prawdziwym, czyli Panem Jezusem. […] Kiedyś za to odpowiesz”. To bardzo niemiłe słowa w kontekście dobrych relacji między dominikanami a jezuitami. Do tej pory polubiło je 28 osób. Chętnie poczytałbym komentarze pod filmem, ale zostały wyłączone.

Każdy grzech jest porażką człowieka i właśnie w grzechu człowiek najbardziej potrzebuje Zbawiciela, ratunku i wsparcia, a nie potępienia. Często zapominamy, że grzesznik jest ofiarą swoich słabości i że Chrystus przychodzi do grzeszników, do tych, którzy skomplikowali sobie życie, a nie do tych, którzy mają się dobrze. Przychodzi dyskretnie. Nie narzuca się. I udziela łaski podniesienia się z upadku.

W sakramencie pokuty i pojednania spowiednik zadaje nam pokutę, swego rodzaju pracę domową, zwykle modlitwę, a w niektórych przypadkach nawet pielgrzymkę. Ale człowiek nie jest w stanie odkręcić tego, co nakombinował, nie jest w stanie odpokutować za własne grzechy. To Chrystus odbył pokutę przyznając się do wszystkich świństw i okrucieństw, których się dopuściliśmy. Za nasze grzechy, które uczynił swoimi, dał się przybić do krzyża. A nas usprawiedliwił. Jako grzesznicy dostąpiliśmy łaski pojednania z Bogiem. Nikt z nas na nią nie zasłużył. Jako grzesznicy jesteśmy zaproszeni, by zasiąść z Nim przy stole i porozmawiać, jak człowiek z Bogiem i Bóg z człowiekiem, bo wciąż jesteśmy w relacji. Ostatnio przestałem zadawać penitentom pokutę. Proszę ich, by w modlitwie podziękowali Jezusowi, że odpokutował za ich grzechy, że odbył za nich pokutę i oddał za nich życie, a czasem w myśl tego, do czego zachęca Kościół, modlę się razem z nimi.

Bóg nigdy nie zostawia grzesznika samego i zawsze słucha człowieka, gdy do Niego mówi. Rozumie jego poirytowanie, jego złość i bezsilność. Żaden grzech nie jest w stanie oddzielić nas od miłości Boga.