Dlaczego uważam, że churching ma swoje pozytywne oblicze?

Kilka dni temu zamieściłam w swoich mediach społecznościowych wpis, który wywołał falę reakcji... Wspominałam w nim o tym, że gdy było mi ciężko, jeden ze znajomych księży zapytał co możemy zrobić, by mi choć trochę pomóc. "Nie wiem" - odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Na co kapłan stwierdził, że wie. Stanął obok mnie, wyciągnął ręce nad moja głową i udzielił mi błogosławieństwa. Prosty gest, prawda? Wszak kapłani są nam w życiu potrzebni m.in. dlatego, że mogą udzielać nam sakramentów, czy właśnie błogosławieństwa. Jednak większość wiadomości, które dostałam po opublikowaniu tego wpisu pokazały mi, że to wcale takie oczywiste nie jest…

Czytałam m.in. że mam szczęście do księży. Albo to, że już sam fakt, że ktoś pyta jak mi może pomóc jest wyjątkowe. Padło też hasło, że fajnie jest mieć takich znajomych, otwartych księży w parafii. Z tym, że ja nigdzie nie napisałam, że ta sytuacja miała miejsce w mojej parafii… Nigdzie też nie wspominałam, że mam szczęście do kapłanów, bo uważam, że go nie mam. Skąd więc we mnie takie pozytywne doświadczenia?

W idealnym świecie każdy wierzący człowiek znajdzie najlepszego dla siebie spowiednika i kaznodzieję w swojej parafii, tam gdzie mieszka i żyje na co dzień. Pamiętajmy jednak o tym, że idealny świat nie istnieje. Czasem jest tak, że rzeczywiście to nasza parafia jest miejscem duchowego wzrostu. Nie znam jednak zbyt wielu takich przypadków… Za to znam bardzo wiele, gdzie wierni czekają tylko na dekret od biskupa, z ogromną nadzieją na zmiany personalne w parafii, bo może w końcu trafi się ktoś, komu będzie się chciało. Warto zadać sobie pytania o oczekiwania i wyobrażenia tego, jak powinna wyglądać wspólnota parafialna. Może się okazać, że te wyobrażenia są po prostu nierealne, a nasze oczekiwania wobec kapłanów odklejone od rzeczywistości…

W mojej obecnej parafii pracuje trzech księży, każdy z nich jest inny. Śmiałam się kiedyś do jednego z nich, że jeśli ktoś lubi długie i rozbudowane kazania to idzie na Mszę do tego kapłana, a jeśli kocha konkret, to do drugiego. To jest jednak tylko część naszych możliwości. Myślę, że czas pandemii pokazał nam również inne, bardzo dobre rozwiązanie.

Churching. Choć raczej nie w tradycyjnym ujęciu zjawiania się co niedzielę w innym kościele, ale poszukiwanie takiego miejsca, w którym poczuję się jak w domu. Sama mam takie doświadczenie, że dojeżdżam spory kawałek do spowiedzi, wspólnotę małżeństw mam w jeszcze innym miejscu, a na Msze niedzielne chodzimy do parafialnego kościoła, bo jeden z naszych synów śpiewa w parafialnej scholi. Na ile wierni, którzy noszą w sobie pragnienie czegoś więcej – rozwoju, znalezienia „swojego” miejsca – są otwarci na to by go szukać? Myślę, że wbrew pozorom to nie jest jeszcze takie oczywiste…

Tkwimy w tym co jest, narzekając na poziom kazań, pośpiech w konfesjonale i proboszcza prostaka, a tymczasem w parafii obok jest nie tylko inny poziom duszpasterstwa, ale również zwykła ludzka życzliwość. Dlaczego więc tkwimy w miejscu? Z wygody, lęku, obawy - ale o co? Mam świadomość tego, że trzeba znać swoje pragnienia i mieć sporo samozaparcia by szukać. Patrząc na moich znajomych mam poczucie, że te poszukiwania najtrudniejsze są wtedy, gdy potrzebujemy stałego spowiednika… Wielu z nas odbijało się od drzwi do drzwi, zbierając po drodze kolejne zranienia. Jednak większość z nas znalazła takiego spowiednika, jakiego szukała. Niekiedy po bardzo długim czasie… Czy jednak nie warto było szukać? Było warto…

Co stanie się jeśli przestaniemy narzekać i stać w miejscu? Być może pojawią się lęk, niepewność, a stare zranienia zaczną krzyczeć, że po co, że szkoda sił... Co jeśli tuż za rogiem znajdziesz miejsce, którego potrzebujesz? Nie dowiesz się, zanim nie sprawdzisz… Zanim nie nazwiesz tego, czego ci dziś najbardziej brak i weźmiesz realną odpowiedzialność za poszukiwania tego miejsca. Ono gdzieś już jest, choć dziś może nam się wydawać, że tylko wybrani mają szczęście do księży i do wspólnoty, która jest domem…