Pierwsze miejsce w Kościele jest dla każdego

Pierwsze miejsce w Kościele jest dla każdego
(fot. Luis Ángel Espinosa / cathopic.com)

Nie ma lepszych i gorszych miejsc w Kościele, a najwyżej w hierarchii stoją ci, którymi niewielu chce być. 

Gdy Paweł Apostoł wymienia istniejące w Kościele posługi i urzędy, nie twierdzi, że jedne są ważniejsze od drugich. Apostoł nie jest ważniejszy od pasterza, czy proroka. Nauczyciela nie stawia Paweł ponad posłanym do ewangelizowania (por. Ef 4,11-13). Nie traktuje wiernych zaangażowanych w działalność charytatywną jako mniej ważnych od diakonów posługujących przy Eucharystycznym stole. Dzisiaj ta różnorodność posług i urzędów bardzo się rozmyła. Nie wiemy, czy ksiądz jest apostołem, czy pasterzem, czy też nauczycielem. Najlepiej gdyby było ich trzech w jednym. Świętych pasterzy lubimy jednocześnie nazywać prorokami i nauczycielami. Mówiąc krótko, rozmyła nam się piękna harmonia uzupełniających się w posługach wiernych, gdzie nikt nie stoi wyżej ani niżej.

Efektem tego rozmycia się i wywindowania na najwyższe miejsce osoby, która powinna być sługą sług - prezbitera odprawiającego mszę i jego biskupa - jest pragnienie wielu kobiet, by także zajmować takie ważne miejsce. Bo jest przecież równouprawnienie i demokracja. Czy wiele kobiet chciałoby nadal instytucjonalnego kapłaństwa lub apostolskiego mandatu, gdyby te funkcje okazały się być ostatnim miejscem w kościelnej hierarchii? A takimi być powinny.

Kierując się kryteriami Nowego Testamentu możemy nazwać apostołem panią Chiarę Lubich, która zainicjowała ruch Focolari oraz Kiko i Carmen, którzy stworzyli ruch neokatechumenalny.

Ewangeliczna piramida obrazująca strukturę Kościoła jest obrócona stożkiem w dół, gdzie pasterz nie góruje nad innymi, lecz dźwiga na sobie cały ciężar wspólnoty i służy wszystkim, którzy do niej należą. Czy tak to czujemy? Otóż w odczuciu wielu wiernych tak nie jest, a tak powinno być. A może Pan Bóg powinien postawić do góry nogami ten nasz dzisiejszy Kościół, który o tym zapomniał? Wtedy wszystko będzie na właściwym miejscu. Apostoł będzie ostatnim z ludzi, a pasterz z pokorą miłosiernego Samarytanina będzie opatrywał ludziom rany. Na kolanach. 

Czy wiemy kto jest apostołem w dzisiejszym Kościele, a kto pasterzem i prorokiem? Czy chodzi tu o mężczyzn mających święcenia, czy o osoby, które bez różnicy płci, zostały posłane do konkretnych zadań, bo odkryły swój charyzmat i wspólnota wiernych go potwierdziła? Kierując się kryteriami Nowego Testamentu możemy nazwać apostołem panią Chiarę Lubich, która zainicjowała ruch Focolari oraz Kiko i Carmen, którzy stworzyli ruch neokatechumenalny. Pociągnęli za sobą wielu pasterzy, w tym biskupów, którzy im służyli przy stole Eucharystycznym za oberżystów i kelnerów roznoszących pokarm życia. 

A gdzie są Boży prorocy? Śmiem twierdzić, że nawet poza Kościołem. Nierozumiani i wyszydzani. Często odprawiani z kwitkiem. Czasem kanonizowani wiele lat po śmierci. Dzisiaj, tak jak za czasów biblijnego Izraela, ludzie odsłaniający smutną prawdę o naszej grzeszności, nie są mile widziani. Wolimy widzieć grzeszników w innych, w obcych. Jeśli o nas ktoś mówi coś wstydliwego, jest zdrajcą, a nie prorokiem. 

O nauczycielach czytamy w Biblii, że powinni być najmniejsi, gdyż łatwiej jest nauczać, pouczać, zwracać uwagę, gdy pamięta się o swojej małości i własnych słabościach. Nauczyciel nie jest jednak mniej ważny od proroka i pasterza, ma być wychowawcą świętych. Niech z tego powodu nie wynosi się nad innych, bo chociaż niektórych naszych nauczycieli wspominamy jako najważniejsze osoby w naszym życiu, to ich miejsce nie jest na piedestale. 

A gdzie są Boży prorocy? Śmiem twierdzić, że nawet poza Kościołem. Nierozumiani i wyszydzani.

Był jednak w pierwotnym Kościele ktoś, kto stał najwyżej w hierarchii. Nikt nie miał co do tego wątpliwości i każdy skłaniał przed nim głowę. Był to męczennik. Jeśli więc ktoś chce znaczyć w Kościele więcej niż inni, niech postara się o laur męczeństwa.

 

socjusz przełożonego Prowincji Wielko­polsko-Mazowieckiej Towarzystwa Jezusowego, współpracownik portalu DEON.pl oraz Jezuici.pl. Opublikował między innymi: Niebo jest w nas; Miłość większa od wiary; Pogromcy zamętu; Ro­dzice dodający skrzydeł

Tworzymy DEON.pl dla Ciebie
Tu możesz nas wesprzeć.

Skomentuj artykuł

Pierwsze miejsce w Kościele jest dla każdego
Komentarze (7)
MK
~Monika Kowalczyk
7 listopada 2019, 07:40
Pan Jezus na apostołów powołał mężczyzn.A tak najprościej czy wyobraża sobie pani Joanno i Kasiu zachowanie tajemnicy spowiedzi świętej przez kobiety i spowiadanie przez kobiety mężczyzn?
JR
Joanna Remdejko
5 listopada 2019, 13:01
Czy wielu mężczyzn chciałoby nadal instytucjonalnego kapłaństwa lub apostolskiego mandatu, gdyby te funkcje okazały się być ostatnim miejscem w kościelnej hierarchii?
JR
Joanna Remdejko
5 listopada 2019, 13:01
Czy wielu mężczyzn chciałoby nadal instytucjonalnego kapłaństwa lub apostolskiego mandatu, gdyby te funkcje okazały się być ostatnim miejscem w kościelnej hierarchii?
JR
Joanna Remdejko
5 listopada 2019, 13:01
Czy wielu mężczyzn chciałoby nadal instytucjonalnego kapłaństwa lub apostolskiego mandatu, gdyby te funkcje okazały się być ostatnim miejscem w kościelnej hierarchii?
JR
Joanna Remdejko
5 listopada 2019, 13:01
Czy wielu mężczyzn chciałoby nadal instytucjonalnego kapłaństwa lub apostolskiego mandatu, gdyby te funkcje okazały się być ostatnim miejscem w kościelnej hierarchii?
JR
Joanna Remdejko
5 listopada 2019, 13:01
Czy wielu mężczyzn chciałoby nadal instytucjonalnego kapłaństwa lub apostolskiego mandatu, gdyby te funkcje okazały się być ostatnim miejscem w kościelnej hierarchii?
KB
Kasia Brzez
5 listopada 2019, 12:18
Przypomnę - przynajmniej tak mnie zawsze uczono - że na kapłaństwo człowiek decyduje się z powołania. A skoro tak, to nie ma nikt, poza Panem Bogiem, wpływu na to, czy powołanie to zrodzi się w sercu kobiety, czy mężczyzny. A jeśli tak, to żaden człowiek nie ma prawa do negowania powołania drugiego człowieka. Nie zna Ksiądz przecież dobrze ani Pana Boga, ani kobiet ;-) Z kolei jeśli chodzi o predyspozycje i umiejętności (do nauczania, do bycia pasterzem), to już od dawna wiadomo, że nie decyduje o nich płeć człowieka. Czy ktoś ma co do tego wątpliwości w dzisiejszych czasach? Więc nie o zaszczyty lub ich brak tu chodzi. Chodzi o wolność wyboru w sytuacji, gdy do czegoś mam zdolności i powołanie. Dodam tylko, że nie agituję za niczym. Nie jestem nawet feministką :-)) Ale jestem za rozsądkiem, rzetelnym dziennikarstwem, obiektywizmem. Pozdrawiam.

Skomentuj artykuł

Pierwsze miejsce w Kościele jest dla każdego
Wystąpił problem podczas pobierania komentarzy.
Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu.