Od procesji Bożego Ciała do codziennego świadectwa: Jak żyć tajemnicą ołtarza?

Czym jest autentyczne przeżywanie Eucharystii w zsekularyzowanej rzeczywistości? Ma ono potrójny wymiar jedności płynącej z sakramentu ołtarza – z Bogiem, Kościołem i drugim człowiekiem – oraz wzywa katolików do odwagi w przestrzeni publicznej i ochrony chrześcijańskich wartości.

W homilii abp Adrian Galbas SAC przypomniał tło historyczne uroczystości, przywołując cud eucharystyczny w Bolsenie z 1263 roku oraz postać św. Tomasza z Akwinu, twórcy hymnu Pange lingua gloriosi. Celem święta jest uwielbienie Chrystusa, którego obecności nie potrafimy „ogarnąć zmysłami i rozumem”. Tak mówi o tym tradycyjny hymn:

„Przed tak wielkim Sakramentem / Upadajmy wszyscy wraz / Niech przed Nowym Testamentem / Starych praw ustąpi czas / Co dla zmysłów niepojęte / Niech dopełni wiara w nas”.

Ważne było też zdefiniowanie charakteru procesji. W przeciwieństwie do manifestacji politycznych i społecznych przechodzących Krakowskim Przedmieściem, procesja eucharystyczna jest pokojowym i radosnym wyznaniem wiary. Abp Galbas stanowczo odrzucił tezę, że religia to wyłącznie sprawa prywatna, nazywając to nonsensem: „Gdyby tak miało być, Kościół nigdy nie wyszedłby z Wieczernika”. Wskazał, że wiara musi realnie kształtować codzienne wybory, a chrześcijanie powinni odważnie świadczyć o Bogu w życiu publicznym, stając się żywymi monstrancjami.

Abp Adrian Galbas SAC, opierając się na Ewangelii i Katechizmie Kościoła Katolickiego, skupił się na Eucharystii jako sakramencie jedności, którą podzielił na trzy wymiary:

• Jedność z Chrystusem: Dokonuje się najpełniej przez Komunię świętą. Cytując św. Faustynę („Moja dusza czerpie z niej przedziwną siłę. O Hostio żywa, światło mej duszy!”), zaapelował o częste przystępowanie do tego sakramentu. Ubolewał jednocześnie nad postawą rodziców, którzy rezygnują z posłania dzieci do Pierwszej Komunii św. na rzecz świeckich uroczystości.
• Jedność wewnątrz Kościoła: Eucharystia gromadzi ludzi o różnych poglądach i statusie, tworząc z nich jedno Ciało. Warunkiem tej jedności jest wierność papieżowi oraz dbałość o liturgię, w której ksiądz ma być „celebransem spraw Bożych, a nie celebrytą samego siebie”.
• Jedność z ludźmi w świecie: Chrześcijanie są wezwani do współpracy z ludźmi dobrej woli na rzecz rozwoju kultury i nauki, ale jednocześnie muszą głośno sprzeciwiać się błędom zsekularyzowanego świata, m.in. próbom przedefiniowania małżeństwa czy ograniczaniu praw rodziców w szkołach.

Arcybiskup zakończył przesłanie wezwaniem do miłości bliźniego (nawet błądzącego) w myśl zasady „zło dobrem zwyciężaj” oraz modlitwą św. Efrema, prosząc o ducha pokory i prostoty oraz powstrzymanie się od osądzania innych.