Ksiądz z Osiedla i inni, czyli wielkie wołanie o zmianę relacji z przełożonymi

Fot. Zachary Delorenzo / Unsplash

Podobnie jak pół katolickiej Polski, obserwuję rozwijającą się na oczach świata historię ks. Rafała Główczyńskiego. Jego ostatni wpis zawiera kilka zdań, które powinny stać się wyrzutem sumienia dla formatorów i przełożonych księży w ogóle – niezależnie od tego, kto w tym konkretnym sporze ma rację.

Historię salwatorianina obserwuję sobie tym razem zupełnie postronnie, bo nie miałam okazji obejrzeć szczegółów od środka. Jakaś część mojej duszy twierdzi, że to dobrze, bo szczegóły księżowskich historii potrafią czasem złamać serce nawet osobie bezpośrednio nie zaangażowanej.

Czemu? Bo – może naiwnie – oczekuję od środowiska kapłańskiego, że będzie się wspierało. Choć przekonałam się już wiele razy, że osławione „kapłańskie braterstwo” bywa raczej wyjątkiem niż regułą, to wciąż mi się wydaje, że bez zbudowania porządnych relacji, opartych na życzliwości i prawdzie, a nie na strachu i zazdrości, guzik wyjdzie z braterstwa czy też po prostu normalnych, ludzkich, dojrzałych relacji.

Gdy czytam nowy wpis ks. Główczyńskiego, mocno mnie dotykają słowa o tym, że przełożeni milczą i wyłączyli telefony. Nie wiem, czy to prawda; ale wiem, że w wielu innych przypadkach to była prawda. Wiem, jak trudno było księżom diecezjalnym z Krakowa dostać się na „audiencję” do arcybiskupa Jędraszewskiego. Bywało, że pilna sprawa czekała trzy tygodnie. Niepilne mogły czekać i z rok. Brak kontaktu, brak relacji, zimny wychów cieląt – chciałoby się rzec.

Archidiecezja krakowska za poprzedniego szefa nie jest jedynym przykładem słabych relacji człowieka, który ma pełnić rolę ojca wobec swoich podwładnych i robi to źle. Gdy szukam przyczyn, widzę wśród nich arogancki klerykalizm przełożonych, ale też brak komunikacji i zwykłe przemęczenie ilością spraw, ludzi, obowiązków. To drugie łatwiej jest wybaczyć. To pierwsze – nie.

Księży jest coraz mniej i co i rusz słyszę od najniższych stopniem w hierarchii, czyli wikariuszy i ich zakonnych odpowiedników: to dobrze, może będą nas bardziej szanować. Bo kiedy jeszcze księży było dużo, utrata jednego czy drugiego nie była kłopotem: można było wzruszyć ramionami, podbić odpowiednią pieczątkę, wysłać dokument pocztą i udawać, że się nie zna człowieka. Teraz co prawda kościelna „cancel culture” dalej ma się dobrze, a utrzymywanie relacji z byłymi księżmi zawsze jest nieco podejrzane, jakby człowiek się bratał ze zdrajcą (ha, ha, ha, drodzy państwo), ale nieco bardziej się zabiega o robotnika w winnicy Pańskiej, któremu się życie skomplikowało.

Czekam jednak z utęsknieniem na czasy, w których przełożeni w sytuacji problematycznej będą mniej szefami zwalniającymi pracowników, a bardziej braćmi widzącymi innych swoich braci w trudnościach. I choć trochę nadziei dają mi inicjatywy oddolne, jak kapłańskie konfraternie albo wrocławski zespół pomocy kapłańskiej, to nie mogę zrozumieć, dlaczego w tylu przypadkach jedyną reakcją na problem wiernego i dobrego przez lata księdza jest urzędniczy tryb odpowiadania na pismo w ustalonym prawnie terminie, w którym nie ma nic z miłości, relacji ani troski o drugiego, często cierpiącego człowieka. Który był nasz, dopóki działał jak należy i był przydatny. A jak coś zaczęło zgrzytać, przestał być nasz i zaczął być jak obcy, któremu zamykamy drzwi przed nosem.

Nie mówię oczywiście, że to jest lub będzie sytuacja „Księdza z Osiedla”: oby nigdy nie. Ale tyle rozgoryczenia i bólu, ile się już nazbierało w niektórych księżowskich sercach, mogłoby wreszcie dać do myślenia decydującym o ich losie biskupom, przełożonym, proboszczom i innym kościelnym szefom. Oby dało. Nigdy nie jest za późno, by się nawrócić.

DEON.PL POLECA

DEON.PL POLECA

Marta Łysek - dziennikarka i teolog, pisarka i blogerka. Twórczyni Maluczko - bloga ze Słowem, współautorka "Notesów duchowych", pomagających wejść w żywą relację z Ewangelią. Sporadycznie wykłada dziennikarstwo. Debiutowała w 2014 roku powieścią sensacyjną "Na uwięzi", a wśród jej książek jest też wydany w 2022 roku podlaski kryminał  "Ciało i krew". Na swoim Instagramie pomaga piszącym rozwijać warsztat. Tworzy autorski newsletter na kryzys - "Plasterki". Prywatnie żona i matka. Odpoczywa, chodząc po górach, robiąc zdjęcia i słuchając ciszy.  

Tworzymy DEON.pl dla Ciebie
Tu możesz nas wesprzeć.

Tematy w artykule

Skomentuj artykuł

Ksiądz z Osiedla i inni, czyli wielkie wołanie o zmianę relacji z przełożonymi
Komentarze (0)
Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu.