Adwent bez presji i wyścigu – to nie challenge!

Adwent bez presji i wyścigu – to nie challenge!
Świeca adwentowa - fot. Depositphotos.com (91953902)

Mój dziesięcioletni syn powiedział w niedzielę, w drodze z kościoła: „mamo, ksiądz proboszcz mówił, że adwent już niedługo, że trzeba się przygotować. A ja już jestem gotowy i czekam!”. Uśmiechnęłam się szeroko na to jego proste, radosne wyznanie... Syn kupił kilka dni wcześniej nowy lampion. Na jego komodzie stoi już „Adwentownik”, na razie prezentując piękną stronę tytułową. Pomyślałam jednak, że ja sama daleko jestem od adwentu, wewnętrznie daleko.

Cóż z tego, że znalazłam już dla siebie prostą publikację na ten czas. Mam też stojak i cztery świece, z których zrobimy prosty wieniec adwentowy, który będzie nam towarzyszył podczas rodzinnej modlitwy. Mamy więc gotowy plan… Patrząc na niego z boku całkiem ambitny, bo do dziecięcego kalendarza z zadaniami i ciekawostkami (bo tym jest „Adwentownik”) dochodzą roraty, wspólna modlitwa, w moim przypadku też publikacja „Stary Testament w Adwencie” Marka Białeckiego, z rozważaniami na każdy dzień. Ktoś może stwierdzić, że za dużo, że przesada, ale nasze doświadczenie pokazuje, że warto to rozeznawać w trakcie. Tym bardziej, że nie pierwszy rok planujemy adwent właśnie w taki sposób i nie ma co ukrywać – choćby wspólna rodzinna modlitwa nie jest dla nas niczym „nadto”, bo praktykujemy ją w codzienności, choć bez blasku świec adwentowego wieńca.

DEON.PL POLECA

Adwent i wielki post stały się w niektórych środowiskach czasem wyzwania duchowego, mobilizacji, zmieniania codziennych nawyków – często gwałtem i bez głębszej refleksji. To pułapka. Patrzę na to jak Instagram zalewają kolejne adwentowe „polecajki”. Od książek, po wyzwania i kolejne propozycje rekolekcji. A gdyby tak podejść do tego w wolności? Zamiast napchać tego tyle, że zemdli od samego patrzenia, zobaczyć jaka forma dziś mi najbardziej odpowiada? Co najbardziej lubię w codzienności? Jaki sposób modlitwy mnie karmi teraz?

Rok temu korzystałam z filmików Szkoły Biblijnej mojej gdańskiej archidiecezji. W tym roku wiem, że dużo łatwiej będzie mi się skupić na słowie pisanym. Nie będę więc niczego oglądać ani słuchać – moje przebodźcowane pracą w szkole ciało po prostu tego nie przyjmie. Czy to źle, czy coś stracę? Nie. Doświadczenie mądrzejszych ode mnie (w tym św. Ignacego Loyoli) mówi jasno: przesyt jest zły; wybieraj większe dobro; rozeznawaj co jest dziś dobre dla ciebie. Co, jeśli w połowie adwentu stwierdzimy z synem, że jesteśmy zbyt zmęczeni i nie damy rady dłużej wstawać sześć dni w tygodniu o godz. 5:30, by dotrzeć do kościoła na roraty? Zaczniemy chodzić na nie rzadziej, już się na to umówiliśmy. Rozmawiałam z moim dzieckiem o tym, że to nie jest porażka, ale mądrość, a adwent to nie challenge. Jako katolicy, mamy z tym pewną trudność, bo patrzymy na innych z myślą, że skoro Urbańska może chodzić z synem, to dlaczego ja nie mogę? Widzimy relacje na Instagramie i ciśniemy samych siebie, do utraty tchu. Po co? Co to mówi o mnie, moich pragnieniach, realnych potrzebach i możliwościach?

Co, jeśli największym dokonaniem tegorocznego adwentu będzie jedno wyjście na roraty, połączone ze spokojną spowiedzią? Tak by nie stać nerwowo w kolejce do konfesjonału przed samymi świętami? Czy to nie będzie największy i najlepszy owoc tego czasu? Co, jeśli zacznę wieczorem czytać Ewangelię z dnia albo modlić się jakąś adwentową pieśnią? Albo kupię sobie świeczkę, przy której będę siedzieć codziennie przez pięć minut w ciszy – bo dziś to jest dla mnie realny trud, poświęcenie, to co mogę dać sobie i Panu Bogu by nasza relacja mogła narodzić się na nowo...

Nie kopiujmy cudzych pomysłów. Pozwólmy sobie na komfort przeżywania tego czasu po swojemu. Może z roratami, a może bez nich. Na swoich warunkach, według możliwości jakie mamy. Pan Bóg nie daje nam tego czasu jako wyzwania i dociskania tego, co i tak już ledwo zipie. On chce naszej radości, naszego życia. Takiego, w którym wysiłek nie będzie obezwładniający, ale przynoszący radość i spełnienie. Takim, w którym święta Jego narodzenia nie przyjdą z myślą „uff, w końcu mogę odpocząć”, ale pojawią się jako bliskość, otulenie, dopełnienie. Zróbmy to mądrze. Już teraz, gdy jest czas na przemyślaną i dobrze rozeznaną decyzję...

DEON.PL POLECA

Z wykształcenia pedagog i doradca rodzinny. Z wyboru żona, matka dwóch synów. Nie potrafi żyć bez kawy i dobrej książki. Autorka książki "Doskonała. Przewodnik dla nieperfekcyjnych kobiet". Prowadzi bloga oraz Instagram.

Tworzymy DEON.pl dla Ciebie
Tu możesz nas wesprzeć.

Skomentuj artykuł

Adwent bez presji i wyścigu – to nie challenge!
Wystąpił problem podczas pobierania komentarzy.
Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu.