Nasza rolka z małżeństwem 53 lata po ślubie stała się viralem. Mimo fali rozwodów Polacy tęsknią za związkami na całe życie
Rolka trwała kilkadziesiąt sekund. Stała się viralem niemal natychmiast. Dwoje ludzi, którzy są małżeństwem od 53 lat, mówi do kamery parę zdań o tym, co cementuje ich więź. Wrzuciliśmy ją przy okazji promocji wrocławskiej konferencji „Małżeństwo – ZBUDUJMY SIĘ", bez specjalnych oczekiwań.
Właściwie mogliśmy się domyślić. Przecież ilekroć jesteśmy na jakimś wydarzeniu, na którym pojawiają się pary trwające w wiernej miłości od 30, 40, 50 lat, ich wejście na scenę witają owacje. Nawet jeśli nic nie powiedzą. Wystarczy, że są. Wzruszają nas zdjęcia starszych osób trzymających się za ręce na ławce w parku, a filmiki ze złotych czy diamentowych “godów” mają tysiące wyświetleń. I bardzo, bardzo dobrze! To pokazuje, że pragniemy pomysłu Pana Boga na małżeństwo i że go doceniamy. Że gdzieś w głębi chcielibyśmy dokładnie tego samego: przejść przez życie z jedną osobą do końca. Że uważamy to za piękne, wartościowe i jak najbardziej sensowne.
A potem … No cóż. Statystyki każdy widzi. W zeszłym roku zawarto w Polsce według GUS około 133 tysięcy małżeństw, najmniej od wojny, a rozwiodło się około 61 tysięcy par. Przeciętne małżeństwo, które kończy się rozwodem, trwa około piętnastu lat. Więcej niż połowa tych par wychowuje nieletnie dzieci.
Od ponad osiemnastu lat sporo naszego osobistego, małżeńskiego wysiłku wkładamy z mężem w pracę, której sens sprowadza się do opowiadania o pięknie sakramentalnego małżeństwa. Bardzo bym więc chciała zrozumieć, dlaczego współczesny kryzys relacji damsko-męskich z roku na rok się pogłębia, i odkryć, co można zrobić lepiej, żeby pokazać innym, że małżeństwo jest boskie i naprawdę nie jest drogą ascezy, pokuty i męczeństwa. A przynajmniej nie tylko (żarcik).
Ludzi, którzy bardzo aktywnie działają w tym obszarze, jest wielu. W Kościele mamy gros inicjatyw, wspólnot, ruchów i rekolekcji, które oferują wsparcie małżonkom. Mamy poradnie rodzinne. Influencerów, którzy w sieci robią dobrą robotę na rzecz miłości małżeńskiej. Wielu mądrych świeckich - psychologów, terapeutów czy specjalistów, którzy wkładają w pomaganie małżeństwom mnóstwo serca i energii. A kryzys instytucji małżeńskiej jak się pogłębiał, tak się pogłębia. Powodów jest z całą pewnością wiele i często nakładają się na siebie. Nie mam tu ambicji wymieniać wszystkich. Chciałabym jednak zwrócić uwagę na trzy kłody, które bardzo często sami sobie, zupełnie bezwiednie, rzucamy pod nogi.
„Tu już nie ma co ratować”. Nie zliczę, ile wariantów tego zdania słyszałam. Mówi je mąż. Mówi żona. Mówi dorastające dziecko, teściowie, przyjaciele z wieloletnim stażem. Czasem ktoś mówi je z ulgą, częściej ze zmęczeniem, i prawie zawsze w „dobrej wierze”: żeby już nie ciągnąć czegoś, co boli i trąci trupem. Brzmi jak diagnoza. W praktyce bywa decyzją, tylko podjętą za kogoś lub w czyimś imieniu.
Pamiętam, jak wśród naszych najbliższych przyjaciół rozpadło się małżeństwo. Zdrada na pełną skalę, wyprowadzka z domu, papiery rozwodowe w toku. On i ona, ich dzieci, wszyscy, którzy mieszkali z nimi pod jednym dachem, przez pewien czas powtarzali to samo: tu już nie ma co ratować. Niewielu było wariatów, którzy widzieli jakąś szansę. Ale chodzenie za Jezusem nie przypadkiem oznacza rodzaj szaleństwa. Ci ludzie nie ustawali w modlitwie. Beznadziejnej po ludzku. Ich wytrwałość i czułe, cierpliwe rozmowy wniosły do tego domu nadzieję. Najpierw zapaliły malutką iskrę w jednym ze współmałżonków. Potem zadbali, żeby z iskry zrobił się płomyk. Ten płomyk skruszył lód.
Żeby było jasne: to był cud. Ewidentny cud. Ale nie taki, który zdarza się na zawołanie, hop siup, po jednej pompejance. To były lata. LATA cierpliwej, bezowocnej na pierwszy rzut oka - modlitwy. Potem lata starania się tej pary - uzdrawiania, pracy nad sobą i nad związkiem. Wiem, jak długo to trwało i domyślam się, ile wysiłku kosztowało, bo byłam jedną z tych osób, które wołały za to małżeństwo do Pana Boga od początku. Miałam przywilej obserwować z boku, jak ta iskra się rodzi, przemienia w nikły płomyczek, a wreszcie wybucha ogniem.
Mam w zanadrzu jeszcze kilka takich par, za którymi wołam od lat. Dzień w dzień, wytrwale, do Góry. Od lat. Par rozwiedzionych, par w takim kryzysie, że po ludzku rozumiem, dlaczego ich bliscy położyli na nich kreskę. Nie jestem herosem wiary. Moja nadzieja w tym upartym, wiernym wołaniu za nich opiera się na jednym prostym założeniu. No, może na dwóch. Pierwsze brzmi: zakładanie, że Bóg sobie z czymś nie poradzi, jest wyrazem ludzkiej pychy. Drugie: nadzieja, podobnie jak miłość, nie musi być tylko uczuciem. Jest również postawą, za którą stoi konkretna decyzja.
„Do mnie takie rzeczy nie przemawiają”. We Wrocławskim Ośrodku Spotkań Małżeńskich (będącym częścią znacznie większego, międzynarodowego stowarzyszenia Spotkań Małżeńskich) nie ustajemy w próbach wychodzenia do małżeństw z propozycjami, które mają pomóc im we wzmacnianiu relacji. Naszym sztandarowym działaniem, sprawdzonym na parach liczonych w tysiące, są dialogowe weekendy małżeńskie. Ale że na weekend trudno wyjechać, są też rekolekcje stacjonarne, rozłożone na kilka miesięcy. I grupki stałej formacji. I weekendy online. I pojedyncze, kilkugodzinne konferencje. A to tylko nasza, spotkaniowa „oferta”. Wspólnot, ruchów, fundacji działających na rzecz małżeństw jest w Polsce mnóstwo. Naprawdę jest z czego wybierać.
Co jakiś czas w moich działaniach zdarza mi się spotykać pary, które, no cóż, ewidentnie są na prostej do kryzysu. Paradoksalnie, dla osób z boku objawy są bardzo wyraźne i nie trzeba być psychologiem, żeby zobaczyć, że dwoje ludzi w małżeństwie systematycznie się od siebie oddala. Staram się wtedy takie pary zachęcić do wyjazdu na nasze „dialogi”, ale bardzo często w odpowiedzi słyszę: „Dzięki za troskę, ale to nie dla nas”. Ta postawa jest bardzo powszechna.
Nigdy nie byliśmy, nigdy nie spróbowaliśmy, nie zapytamy nawet, na czym to polega, ale z góry wiemy, że taka propozycja nic nam nie da. Rozumiem ten odruch, bo mam go przy mnóstwie innych spraw: nie znam, więc nie moje. A jednocześnie jestem prawie pewna, że ci ludzie oglądają rolki z parami o stażu ponad 50 lat i marzą o takiej bliskości. Tylko ona się nie stanie sama z siebie. Tęsknota za wynikiem jest w nas ogromna. Gorzej z ciekawością, jak ten wynik się robi. I nie chodzi mi o to, że każdy musi przyjechać akurat do nas. Weekend dialogowy w Spotkaniach Małżeńskich to jedna z wielu dróg, a są pary, którym bardziej posłuży terapeuta, inne, którym grupa w parafii, jeszcze inne, którym wystarczy mądra książka czytana regularnie we dwoje.
Chodzi mi o ten moment, w którym wyciągnięta ręka zostaje odrzucona, zanim ktokolwiek sprawdził, co w niej jest. W takich momentach naprawdę boli mnie serce. I myślę, że to na wskroś chrześcijańskie doświadczenie: mam perłę, mam skarb, a ktoś nawet nie chce na niego zerknąć. Wiem, że nie mam na to wpływu i nikogo do skorzystania nie zmuszę. Ale i tak boli.
"Wybiorę, co mi pasuje". Jeszcze jedna kłoda; postawa, którą nazywam sobie: menu-izacja i na której też, niestety, zdarza mi się wyłożyć. Przyjadę tylko na jeden dzień rekolekcji. Posłucham tylko tych, którzy mówią rzeczy, które mi pasują. Pominę ten punkt programu, który jest niezgodny z moją duchowością: adorację, uwielbienie, konferencję, dialog w parze. Coraz więcej życiowych sytuacji i doświadczeń traktujemy jak menu, z którego można zamówić wyłącznie to, co nam smakuje. Często brakuje nam starania, chęci, odwagi, determinacji albo zwyczajnie wiedzy, żeby zawalczyć o całość.
Najczęstszą przyczyną rozwodów w Polsce jest od lat „niezgodność charakterów”. W zeszłym roku, według GUS, wpisano ją w sześciu orzeczeniach na dziesięć. Nie wiem, ile w tej rubryce mieści się zdrad, nałogów i krzywd, które naprawdę rozsadzają dom, a ile zwykłego „nie pasuje mi”. Statystyka tego nie rozróżnia. Wiem natomiast, że niezgodność charakterów jest, o ile się orientuję, standardowym wyposażeniem każdego małżeństwa, które znam. Z moim włącznie. I może właśnie to widzimy w dzisiejszym kryzysie instytucji małżeństwa w pierwszej kolejności.
Większość ludzi marzy o długim, wiernym związku i naprawdę go pragnie. Ale taka relacja wymaga zgody na trud, na niewygodę i na to, że nie zawsze dostaję to, co znam, co lubię i co mi pasuje. Wymaga chcenia. Takie małe, niepozorne słowo, które w małżeństwie trzeba wypowiadać od nowa, dzień po dniu, przez pięćdziesiąt trzy lata czy ile Pan Bóg da więcej. Chcę cię kochać dziś. Mówię TAK naszemu MY. Znowu. Raz jeszcze. Bo tak przysięgłam.
Maria i Mariusz, których pokazaliśmy w naszej rolce, nie dostali swoich 53 lat w prezencie. Dostali, obstawiam, jakieś dziewiętnaście tysięcy zwykłych dni, w których każdego dnia podejmowali na nowo decyzję: chcę z tobą być. Patrząc na nich, tego na pierwszy rzut oka nie zobaczycie. Zobaczycie dwoje pięknych ludzi przystępujących ramię w ramię do Komunii. I to jest cudowne, że samą swoją postawą to wspaniałe małżeństwo nas buduje. Ale między patrzeniem na nich podczas niedzielnej Eucharystii a prawdziwym życiem jest cała ta część, której nikt nie widzi. Nikt nie nagrywa rolki z wtorkowego wieczoru, w którym jedno z nich po raz setny zaczyna rozmowę, której drugie nie chce. Z tygodnia, w którym ktoś pierwszy powiedział „przepraszam”, chociaż był przekonany, że to nie on zawinił. Z roku, w którym ktoś pojechał na rekolekcje sam, bo wiedział, że potrzebuje nie-ziemskich sił, by dalej trwać w tym, co trudne. Tych kadrów nie ma w sieci.
A to z tych kadrów, z tego trudu, z tego starania i chcenia składają się kolejne dziesięciolecia w małżeństwie. Pozostaje mieć nadzieję, beznadziejną w sensie ludzkich emocji, że Pan Bóg, którego pomysłem na człowieka jest sakrament małżeństwa, poprowadzi nas wszystkich tak, by ta Jego wizja, mimo trudności i czysto ludzkich barier, pięła się ku Górze. Na Jego chwałę i ku naszemu, ogólnoludzkiemu, zbudowaniu.
------
28 listopada, w sobotę, w auli Papieskiego Wydziału Teologicznego/Akademii Katolickiej we Wrocławiu, odbędzie się konferencja „Małżeństwo - ZBUDUJMY SIĘ”, nad którą patronat medialny objął DEON.pl . W programie wystąpienia poświęcone chrześcijańskim receptom na związek, seksualności, czas na dialog i panele w mniejszych grupach: o słuchaniu i mówieniu, o rodzicielstwie, o technologii, która wchodzi między małżonków, o chorobie w domu. Na koniec Msza z uwielbieniem. Jedna sobota, dosłownie kilka godzin. Dla tych, którzy są w kryzysie, i dla tych, którzy po prostu chcą umocnić się w dobrym. Więcej informacji oraz zapisy na: https://spotkaniamalzenskie.wroclaw.pl/malzenstwo-zbudujmy-sie/


Skomentuj artykuł