Kościół potrzebuje proroków mających wizję przyszłości

Kościół potrzebuje proroków mających wizję przyszłości
Zdjęcie ilustracyjne. Fot. Depositphotos

Stawiacie pomniki prorokom, a jesteście potomkami tych, którzy ich mordowali! – zarzucał Jezus pobożnym Izraelitom (por. Mt 23,31). Co powiedziałby dzisiaj o nas, pobożnych katolikach? To samo? Szanujemy martwych proroków, a pomiatamy tymi, którzy żyją pośród nas.

Ksiądz Franciszek Blachnicki i ksiądz Jan Zieja nie byli rozumiani przez swoich przełożonych. Nie dziwmy się więc, że również dzisiaj niejeden głos proroczy jest uciszany, bo jest niewygodny lub nie mieści się w schematach, do których przywykliśmy. Gorszymy się tym, że przełożone poniżały siostrę Faustynę, a dalej tolerujemy, że siostrami zakonnymi się pomiata. Święci mieli dużo pokory i odwagi, by znosić prześladowania ze strony braci i sióstr.

Podczas spotkania, które odbyło się w listopadzie w prowadzonym przez jezuitów Europejskim Centrum Komunikacji i Kultury w Warszawie Falenicy, dr hab. Marek Kita, filozof i teolog, zmierzył się z pytaniem: Co znaczy w życiu katolika być dzisiaj prorokiem?

Wprowadzając w temat podkreślił, że Biblia nie dlatego opisuje trudne relacje między ludźmi odpowiedzialnymi za sferę religijną a prorokami, abyśmy myśleli o tych ludziach sprzed tysięcy lat, lecz dlatego, że to jest o nas. Słowo Boże jest skierowane do nas, a nie do tych, którzy dawno pomarli. Prześladowaliśmy i prześladujemy proroków. „To jest bardzo bolesne, bo chciałoby się, żeby Lud Boży był doskonały, bez skazy i zmarszczki” – powiedział profesor. „Ale nigdy nie było idealnie i nie będzie idealnie” - dodał. Ludzie Kościoła nigdy nie byli tak bardzo prześladowani przez wrogów chrześcijaństwa jak przez braci i siostry w Chrystusie. „Nikt nas tak nie skrzywdzi, jak nasi proboszczowie i biskupi. Tak już jest. Im jest się bliżej kogoś, tym bardziej jest się podatnym na zranienia z jego strony” – tłumaczył. Podobnie jest w rodzinach: „Nikt mi nie zrobi takich świństw jak najbliżsi”.

DEON.PL POLECA

Powinniśmy uczyć się nie tylko szanować niewygodnych proroków, ale również sami bywać prorokami i nie bać się mówić o naszej wizji przyszłości. Nikt jednak nie uczy dzisiaj wiernych jak pełnić w życiu funkcję proroka, kapłana i króla? Każdy ochrzczony jest do tego powołany. Prorok to nie wróżbita. Kapłan to nie czarodziej zamieniający chleb w Boga, a król nie daje odczuć swojej władzy. Zdobywa autorytet służąc poddanym, a nie wykorzystując ich do osiągania swoich celów.

Czasem Bóg przemawia przez kogoś, kto nawet nie jest chrześcijaninem. Jeśli potrafił przemówić przez oślicę pogańskiego Balaama, to czy nie może posłużyć się kimś, komu Kościół katolicki jest zupełnie obcy? Podczas spotkania padły przykłady Martina Lutra Kinga, Jacka Kuronia, Juliana Tuwima. Jak rozpoznać głos proroczy i jak odróżnić prawdziwych proroków od samozwańczych wichrzycieli, którzy manipulują ludźmi i sprowadzają ich na manowce?

Autentyczny prorok nie manipuluje strachem i nie buduje podziałów typu „my kontra oni”, ale wzywa do wewnętrznej przemiany, do odpowiedzialności za własne czyny i za wspólnotę. Niesie przesłanie przeniknięte troską o innych, a nie niechęcią do kogokolwiek. Nie odpowiada na prześladowania pogardą, pychą, czy chęcią zemsty. Nie zabiega o własny interes i popularność. Często cierpi w samotności z powodu misji, którą podejmuje.

W dalszej perspektywie słowa i czyny proroka przynoszą odnowę duchową i autentyczne dobro, nawet jeśli rodzą się z kryzysu i powodują ból. Prorok krytykuje grzech i skostniałe schematy z miłości do całego Kościoła, a przez to, do ukochanego przez Boga świata, a nie tylko do grupy wybranych. Pragnie jego oczyszczenia i rozwoju. Staje po stronie najsłabszych i niesłuchanych. Nagrodzeni niedawno przez Tygodnik Powszechny, Zbigniew Nosowski i Marina Hulia są dla mnie takimi prorokami.

Zdaniem zaproszonego na spotkanie gościa, kryzys, który dzieje się w Kościele, wydaje się być niezbędny, bo przyzwyczailiśmy się do rzeczy, których w ogóle nie powinno być. Nie wyszliśmy do tej pory z konstantyńskiego uwikłania. Wielu twierdzi, że powinno być tak jak było i najlepiej, jeśli będziemy robili to samo, tylko więcej. Tego typu reforma jest chora. To raczej hamulcowi niż prorocy. Są w Kościele takie rzeczy, które muszą się rozlecieć, a że są zorganizowane zbyt dobrze, to długo będą się rozlatywały.

Wyszedłem ze spotkania z przekonaniem, że Kościół potrzebuje odważnych proroków. Jak nigdy wcześniej. Czy ktoś ich będzie pochwalał? Wątpię. Dopiero po ich śmierci będziemy bili się w piersi i stawiali im pomniki.

(cytaty ze spotkania nie były autoryzowane)

DEON.PL POLECA

Dyrektor Europejskiego Centrum Komunikacji i Kultury w Warszawie Falenicy. Redaktor portalu jezuici.pl Studia teologiczne i biblijne odbył na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, a studia z zarządzania oświatą na Uniwersytecie Fordham w Nowym Jorku. Pracował we Włoszech jako wychowawca w ośrodku dla narkomanów oraz prowadził w Gdyni Poradnię Profilaktyki Uzależnień. Przez 21 lat kierował placówką doskonalenia nauczycieli Centrum Arrupe, w latach 2002-2007 był dyrektorem Gimnazjum i Liceum Jezuitów w Gdyni, a w latach 2019-2024 socjuszem Prowincjała. Autor książek z dziedziny edukacji i duchowości. 

Tworzymy DEON.pl dla Ciebie
Tu możesz nas wesprzeć.
Zdzisław Józef Kijas OFMConv

Odkryj na nowo modlitwę na miarę pragnień Boga i człowieka

Bóg zaprasza nas do spotkania z Nim w „tu i teraz” naszego życia. Tymczasem my wolimy najczęściej albo rozpamiętywać przeszłość, albo zamartwiać się o przyszłość....

Skomentuj artykuł

Kościół potrzebuje proroków mających wizję przyszłości
Wystąpił problem podczas pobierania komentarzy.
Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu.