#kryzys

Odejścia księży z kapłaństwa nie są niczym nowym. Każdego roku sutanny odwiesza… Nie wiadomo ilu, bo nikt nie zbiera takich danych. Czasem pojawiają się pojedyncze informacje, że w danej diecezji w ciągu dekady odeszło 20. Ale nie o liczby chodzi. Najczęstszą przyczyną odejścia jest związanie się księdza z kobietą, chęć założenia rodziny i posiadanie dzieci - tak przynajmniej wynika z deklaracji tych, którzy kapłaństwo pozostawili. Wśród przyczyn rezygnacji wskazują oni także na samotność - nie związaną tylko z życiem w pojedynkę - brak życia wspólnotowego między księżmi, konflikty i brak porozumienia z przełożonymi (proboszczami, biskupami), problemy psychiczne, kryzys wiary. W gruncie rzeczy nie ma jednej przyczyny.

Kościół katolicki w Polsce otwarcie mówi o przygotowaniach na wypadek kryzysu lub wojny. W parafiach powstają procedury ewakuacji ludzi i zabytków, a pierwsi księża uczestniczą już w szkoleniach, które mają zapewnić szybkie wsparcie lokalnym społecznościom w sytuacjach zagrożenia.

Wszystko jest niby dobrze, ale jednak trudno ci się cieszyć. Życie ułożone, wszystko wydaje się być na swoim miejscu, a mimo to zaczyna się pojawiać trudne czasem do uchwycenia poczucie dyskomfortu. I łapiesz się na tym, że zaczynasz myśleć o tej przysłowowiowej wyprowadzce w Bieszczady... albo po prostu wyrzuceniu wszystkich rzeczy, by zacząć od nowa. Coś nie gra i twoja psychika zaczyna dyskretnie domagać się tego, żeby coś z tym zrobić.

Za kapłanów w kryzysie - to intencja modlitewna Papieża Leona XIV na kwiecień 2026 roku. W trwającym Wielkim Tygodniu, Ojciec Święty zachęca wiernych, by modlitwą i bliskością wspierali kapłanów borykających się z trudnościami, a wspólnoty zachęca, by umiały troszczyć się o swoich pasterzy.

Małe zranienia i duże grzechy, brak wybaczenia i poczucie opuszczenia, słabości, które po cichu zaczęły rządzić twoim życiem. Módl się z nami rozważaniami drogi krzyżowej i zostaw wszystkie swoje troski dobremu Bogu. Bo Jemu na tobie zależy bardziej, niż myślisz. 

Czujesz, że wszystko idzie źle i nie wiesz, jak się skończy to, co cię przytłacza? Oto bardzo krótkie rozważania drogi krzyżowej, które dają dużo światła i pocieszenia w trudnościach. 

Czasem pytam siebie, czy na pewno dostrzegam to, jak Pan Bóg działa w moim życiu. Bo działa bardzo dużo i bardzo wiele otrzymuję od Niego. Ale bywa też tak, że w życiowym kryzysie, jakimś dołku przychodzi taki moment, w którym przychodzi Bóg i robi się jeszcze ciemniej. Kiedy Jezus nałożył niewidomemu na oczy błoto, przysłonił mu ostatnie resztki światła. Mówi się, że najciemniej jest przed świtem, że Bóg jest mistrzem ostatniej minuty - mówią Marta Łysek i Piotr Kosiarski w najnowszym odcinku wielkopostnego cyklu "Ogarnij się przed niedzielą". 

Czujesz się przegrany, złamana, cierpisz, tracisz sens? Rozważaj z nami krótką drogę krzyżową, która wnosi do życia światło. 

Doświadczasz cierpienia, a może musisz towarzyszyć komuś, kto bardzo cierpi. Twoja życiowa ścieżka staje się coraz trudniejsza. Mierzysz się z czymś, co cię przerasta i mówisz Bogu: to już za dużo. Jeśli tak masz - te rozważania drogi krzyżowej są dla ciebie. Po to, by ci pokazać, że nie idziesz nią samotnie.  

Ciemność nie kojarzy nam się dobrze, gdy mowa o doświadczeniach duchowych: noc, kryzys, poczucie pustki to sytuacje, których chcemy raczej unikać. A jednak niemal zawsze okazują się nie do uniknięcia. Przynoszą trudności i wyzwania, a wraz z nimi pokusę, by odsunąć się od Boga, by oskarżać Go o wszystko, co trudnego nas spotyka.

Bóg przybliża się do nas właśnie w miejscach najmroczniejszych: w naszych porażkach, w nadszarpniętych relacjach, w codziennych trudach, które ciążą nam na barkach, w wątpliwościach, które nas zrażają - mówi papież Leon XIV. Oto kilka spostrzeżeń papieża, które mówią o życiowych kryzysach i o nadziei, że to nie wszystko, co nas w życiu czeka.  

Na polskim rynku pracy pojawiają się pierwsze poważne oznaki kryzysu. Jak wynika z najnowszych danych GUS, 156 dużych firm zgłosiło zamiar zwolnienia ponad 77 tysięcy pracowników. Najbardziej zagrożone są branże IT, księgowość i logistyka, a epicentrum problemu stanowi Kraków, gdzie redukcje planują m.in. Shell, Heineken i Fujitsu.

Masz zły nastrój? A może wszystko ostatnio idzie nie tak i masz tego serdecznie dość? Oto cytaty z Pisma Świętego, które podniosą Cię na duchu i przyniosą trochę pocieszenia. 

Prokrastynacja często jest mylona z lenistwem. To odkładanie rzeczy pro cras – czyli „na jutro”. Jej przyczyny są różne. Może to być zmęczenia podejmowaniem decyzji, lęk przed porażką albo sukcesem, perfekcjonizm, trudności emocjonalne albo brak umiejętności organizowania czasu. W życiu wiary prokrastynacja wygląda podobnie, choć jej przyczyny są trochę inne. Oto pięć z nich - i sposoby na to, jak sobie z nimi poradzić.

Jeśli znalazłeś się w takim punkcie, że jesteś w jakimś klinczu, w sytuacji pod ścianą, kiedy wydaje ci się, że wszystkie drzwi są już zamknięte i ty razem z innymi jako Kościół też jesteście zamknięci, to słuchaj, co jest w liturgii – tam możesz usłyszeć obietnicę Boga. Nawet jeśli ty masz zamknięte uszy na Jego obietnice i może nawet przestałeś w nie wierzyć, to Bóg zawsze pozostaje im wierny. Bóg zawsze znajdzie sposób, aby otworzyć drzwi, które zamknąłeś - pisze kard. Grzegorz Ryś.

Przestaliśmy sobie wierzyć. Zatraciliśmy jakiekolwiek stałe punkty odniesienia. Nie tylko słowa, ale i obrazy przestały być wystarczającym i przekonującym dowodem na cokolwiek. Coraz częściej pojawiają się podejrzenia nie tyle o plagiat, co o całkowitą fikcję, wytworzoną intencjonalnie. Byłoby to nawet interesujące, bo świadczy o jakimś wytworze ludzkiego geniuszu, gdyby nie zagrożenia, jakie niesie i krzywdy jakie czyni. A że dotyka to wszystkich, przekonują się o tym nie tylko ‘znani i podziwiani’, ale i przeciętni ‘zjadacze chleba’, jak większość z nas.

Co robić, gdy przeżywamy długotrwały kryzys, brakuje nam nadziei, jesteśmy zrezygnowani i nie mamy już siły ani ochoty, by walczyć? Papież Leon XIV czytając Ewangelię podpowiada, jakie pytania warto zadać sobie w takiej sytuacji.  

Bł. Kolumban Marmion to mało znany, lecz niezwykle ceniony irlandzki benedyktyn. Był pisarzem, opatem i założycielem klasztoru Mont-César w Lowanium. Pozostawił po sobie wiele życiowych myśli, które mogą nam pomóc w chwilach kryzysu.

Od pewnego czasu zadaję sobie to pytanie: jak o siebie zadbać w czasach ciężkich społecznych nastrojów, gdy mamy tak bardzo wszystkiego dość, że jedynym rozsądnym wyjściem wydaje nam się dom w środku lasu albo chatka w Bieszczadach? Bo nie da się ukryć, że ostatnio naprawdę można mieć dość.

Odnoszę się do sprawy związanej z oblatami, ale chcę jasno podkreślić, że to nie jest tylko problem oblatów. To problem dużej części Kościoła, który w kwestiach komunikacji nie uczy się na własnych ani na cudzych błędach, tylko trzyma strategii, która nigdy nie była dobra, a w erze mediów społecznościowych i błyskawicznego rozchodzenia się informacji jest jeszcze gorsza.

{{ article.description }}