Dziś wspomnienie bł. Marii od Męki Pańskiej – misjonarki i założycielki

15 listopada przypada liturgiczne wspomnienie bł. Marii od Męki Pańskiej, założycielki Franciszkanek Misjonarek Maryi. Zgromadzenie, które powołała do życia w 1877 roku, w styczniu 2027 roku rozpocznie rok jubileuszowy 150-lecia powstania. Już za życia założycielki wspólnota liczyła ponad dwa tysiące sióstr na czterech kontynentach.

Kobieta, która przygotowywała inne do drogi

Była serdeczna wobec współsióstr, wymagająca w pracy i pomysłowa, gdy trzeba było znaleźć sposób na utrzymanie misji.

Pozostały po niej listy pozwalające zobaczyć, jak odnosiła się do sióstr. W jednym z nich porównała siebie do ubogiego glinianego naczynia, które mieści wiele miłości i czułości dla nich. Za tymi słowami stały lata wspólnego życia, pracy i doświadczeń, które dobrze znała.

Do Indii przyjechała w 1865 roku jako 25-letnia nowicjuszka. Urodzona w Nantes Helena de Chappotin dorastała we francuskiej rodzinie arystokratycznej. W nowym kraju szybko powierzano jej odpowiedzialne zadania: dwa lata po przyjeździe kierowała już trzema wspólnotami. Siostry zajmowały się między innymi edukacją, formacją miejscowych zakonnic i opieką nad potrzebującymi. Maria od Męki Pańskiej spędziła tam jedenaście lat.

Ten czas ukształtował jej podejście do misji.

Wiedziała, że misje to ciężka praca, a nie romantyczny zryw. Trzeba było odnaleźć się w obcym kraju, poradzić sobie ze zmęczeniem i tęsknotą, zadbać o ludzi oraz zapewnić placówce utrzymanie. Gdy później przygotowywała kolejne kobiety do wyjazdu, miała świadomość obowiązków, które je czekają.

Praktyczne umiejętności w służbie misji

Dlatego przywiązywała wagę do praktycznych umiejętności.

Siostry uczyły się drukarstwa, litografii, tkactwa, szycia i malarstwa. W Vanves we Francji prowadziły drukarnię, w warsztatach wyrabiały między innymi dywany. Maria od Męki Pańskiej zabiegała również o reklamę i sprzedaż produktów. Potrafiła zająć się sprawami, od których zależało, czy dom będzie miał środki na dalszą działalność.

Takie samo znaczenie nadawała pracy w życiu podopiecznych.

Wspierała szkoły zawodowe i warsztaty, gdzie kobiety mogły zdobywać fach oraz uczciwie zarabiać. Własne dochody pozwalały im zadbać o rodzinę i dawały większą samodzielność. Pomoc obejmowała więc przygotowanie do przyszłości, w której mogły wykorzystywać i rozwijać swoje zdolności.

Eucharystia źródłem zaangażowania

Dla Marii od Męki Pańskiej źródłem tego zaangażowania była Eucharystia.

Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie nazywała „wielkim Misjonarzem”. Adoracja wyznaczała rytm życia sióstr pracujących w szkołach, warsztatach i przy chorych. Sama także potrzebowała modlitwy innych. W liście do Marii od św. Damiana powierzała współsiostrze własne pragnienia duchowe, prosząc o wsparcie i obiecując modlić się za nią.

Rozwijające się zgromadzenie wymagało od Założycielki coraz więcej czasu na podróże, organizację placówek i pisanie. Korespondencja pomagała zachować kontakt z siostrami wysyłanymi do kolejnych krajów. Maria od Męki Pańskiej pozostawiła 940 „listów-dzienników” regularnie kierowanych do wspólnot, a także liczne listy osobiste i pisma formacyjne. W 1896 roku FMM skupiały już 1156 kobiet dziewiętnastu narodowości. Pracowały również w Europie, między innymi w ubogich dzielnicach Paryża.