[POGODNY WIERSZYK NA DOBRANOC] Sójka
Późna jesień, jedna z najsmutniejszych pór roku (których w Polsce mamy właściwie sześć), otula nas chłodem i nostalgią. Nie ma już liści na drzewach, jest szaro, dżdżysto, zimno… Ten czas ma jednak swój urok, może tylko bardziej się trzeba wysilić, żeby go dostrzec – właśnie teraz najlepiej widać, jak wiele wokół nas jest ptaków, także tych kolorowych, którym ani w głowie wycieczki w ciepłe kraje. Jednym z nich jest nasza rodzima strażniczka lasu: sójka, która ma nawet swoje… przysłowie.
„Wybiera się jak sójka za morze”. Tak mówimy o kimś, kto snuje wielkie plany, ale nigdy ich nie realizuje. Można tak mówić o prawdziwych „nieudacznikach”, którzy dużo gadają, ale w życiu do niczego nie doszli, ale i o takich, którzy po prostu lubią to, co mają i nic w swoim życiu nie chcą zmieniać. Tak mówi się o sójkach, które nie podążają śladem innych ptaków, emigrujących na zimę, ale pomimo uciążliwych zimowych warunku zawsze pozostają z nami. Wierszyki dla dzieci często niosą przesłanie edukacyjne – ale nie tylko w tym sensie, że kształtują postawy i przyzwyczajenia, ale też przekazują wiedzę, którą w ten sposób dzieciom łatwiej jest utrwalić. Taki właśnie edukacyjny wierszyk o naszej rodzimej sójce napisała Janina Osińska, autorka książek dla dzieci, wierszy i słuchowisk, która urodziła się w ostatnim roku XIX wieku, a zmarła w latach dziewięćdziesiątych wieku XX. Poczytajmy o sójce, a potem – kiedy zobaczymy ją na drzewie – zachwyćmy się jej ślicznymi niebieskimi piórkami na skrzydełkach.
Sójka
Lata sójka w ciemnym borze,
Wybiera się hen, za morze.
Wszystkie piórka spakowała,
O czymś jednym zapomniała.
Może to była chmureczka niebieska?
Może tęczowa chłodnej rosy łezka?
A może z zielonej dąbrowy
Jeden maleńki listek dębowy?
O czymś sójka zapomniała
I latała, i szukała…
Za morze się nie wybrała,
W ciemnym borze pozostała.


Skomentuj artykuł