5 wskazówek biskupa-trapisty z Norwegii na Wielki Post. Publikujemy skrót jego pierwszej nauki dla papieża i Kurii Rzymskiej

Bp Erik Varden rozpoczął głoszenie rekolekcji wielkopostnych dla papieża i przełożonych Kurii Rzymskiej. Jest on biskupem Trondheim w Norwegii i przewodniczącym Episkopatu Krajów Nordyckich. W przeszłości był opatem trapistów w Anglii. Jest konwertytą z luteranizmu. Publikujemy w pięciu punktach skrót jego pierwszego rozważania.

1) Wielki Post konfrontuje nas z tym, co istotne. Prowadzi nas - materialnie i symbolicznie - w przestrzeń ogołoconą z nadmiaru. I tak rzeczy, które łatwo nas rozpraszają, nawet te same w sobie dobre, zostają na pewien czas odsunięte. Podejmujemy wstrzemięźliwość zmysłów.

2) Wierność przykładowi i przykazaniom Chrystusa jest znakiem rozpoznawczym chrześcijańskiej szczerości. Zakres pokoju, który w sobie nosimy - tego szczególnego pokoju "którego świat dać nie może" - wskazuje na trwałą obecność Jezusa w nas. Musimy na to nalegać zwłaszcza teraz, gdy Ewangelia bywa wykorzystywana jako broń w wojnach kulturowych.

3) Instrumentalne używanie języka i znaków chrześcijańskich powinno być kwestionowane nie tylko z oburzeniem, lecz także powinno być nauczanie o prawdziwej walce duchowej. Chrześcijański pokój nie jest bowiem obietnicą łatwego życia; jest warunkiem przemienionego społeczeństwa.

4) Warto dziś ukazać radykalizm chrześcijańskiego "pokoju", przypominając sobie i innym prawdę zawartą w słowach, które powiedział Jan Klimak: "Nie ma większej przeszkody dla obecności Ducha w nas niż gniew".

5) Kościół przenika nasz wielkopostny program pokojem. Nie umniejsza przy tym wezwania do walki z wadami i szkodliwymi namiętnościami - jego język to "tak, tak", "nie, nie", a nie "czasem tak", "czasem inaczej". Zamiast tego daje nam, gdy rozpoczynamy wielkopostną walkę, spokojną melodię jako dźwiękową oprawę tego czasu: śpiew o wielkim pięknie, który od ponad tysiąca lat rozbrzmiewa w Kościele w Pierwszą Niedzielę Wielkiego Postu, wprowadzając opis kuszenia Chrystusa na pustyni. Ów śpiew podejmuje tekst Psalmu 90 - "Qui habitat" (Kto przebywa w pieczy najwyższego - przyp. red.). To dzieło melodyjnej egzegezy zasługuje na uwagę. Nie jest jedynie reliktem dawnej estetyki. Niesie żywe przesłanie. Bernard z Clairvaux był uważny na to przesłanie. W Wielkim Poście 1139 roku wygłosił cykl 17 kazań o "Qui habitat", rozważając, co znaczy żyć łaską, gdy walczymy ze złem, pomnażamy dobro, strzeżemy prawdy i podążamy drogą wyjścia z niewoli ku ziemi obietnicy, nie zbaczając ani w prawo, ani w lewo, zachowując pokój i świadomość, że pod tym, co czasem wydaje się chodzeniem po linie, "są odwieczne ramiona".
 Wzywa nas do bycia uczniem pełnym miłości i jasnego myślenia.

Źródło: Vatican News / pk