„Piękna Boża niespodzianka”. Papież podsumowuje pielgrzymkę do Francji

Papieską refleksję jak zawsze poprzedziła lektura fragmentu z Pisma Świętego. W tym tygodniu, co znamienne, wybrano fragment Listu do Kolosan, w którym św. Paweł pisze o dziękczynieniu za wiarę i miłość wspólnoty chrześcijan oraz o rosnącej pośród nich nadziei – owocu łaski Bożej.

Papież, przypominając, że udał się do Francji jako Apostoł Chrystusa i posłaniec pokoju, zaproponował refleksję nad tą podróżą i związanymi z nią przemyśleniami, w oparciu o obraz katedry Notre-Dame, której dramatyczne losy ostatnich lat streszczają się w jednym słowie: odrodzenie.

Podkreślił, że choć świątynia „zdawała się śmiertelnie zraniona” wskutek pożaru, to została odbudowana i „jaśnieje bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej”. Sam proces odbudowy uznał za dowód możliwej współpracy między Kościołem, państwem i społeczeństwem, i ten przykład sam Papież przywoływał w UNESCO, dodając, że godność człowieka powinna być fundamentem tej współpracy.

„Przede wszystkim jednak Notre-Dame jest obrazem Kościoła żywych kamieni, świętego Ludu Bożego” – zaznaczył Ojciec Święty.

Papież scharakteryzował nowe pokolenie Francuzów, z którymi spotkał się podczas czuwania na stadionie Stade de France. „Ci młodzi śpiewali i wołali, ale potrafili także trwać w ciszy i słuchać. Ich skupione i wzruszone twarze odsłaniały serca spragnione prawdy i miłości. Z radością powiedziałem im: ‘Jesteście świętymi Francji!’. Tamto czuwanie było wielkim znakiem nadziei” – wspominał.

Jako kolejny znak nadziei wskazał spotkanie w Maison Bakhita, miejscu pomocy potrzebującym, gdzie „każdego dnia podejmuje się wysiłek, aby z miłością służyć godności osoby ludzkiej”.

„W Kościele we Francji istnieje jednak jeszcze inny znak odrodzenia, widoczny już od kilku lat: znacząca i stale rosnąca liczba młodych ludzi i dorosłych proszących o chrzest” – mówił Papież, określając ten fenomen jako „piękną Bożą niespodziankę”.

Z kolei mówiąc o Mszy św. na Placu de la Concorde podkreślił, że „tam znak odrodzenia ukazał się w sposób zaskakujący: zgromadzenie liturgiczne, obejmujące na rozległym placu kapłanów, chór i znaczącą rzeszę wiernych”, która rozciągała się wzdłuż całych Pól Elizejskich aż do Łuku Triumfalnego.

Papież zauważył też z troską, że wszyscy w tym tłumie mogli przyjąć Komunię świętą, udzielaną w wielu miejscach. „Oto prawdziwa odbudowa, odnowa Kościoła, której może dokonać jedynie Bóg za wstawiennictwem Maryi Panny” – mówił, odwołując się do znaku czasów, jakim jest powrót francuskich katolików do regularnego korzystania z sakramentów.

W tym kontekście Leon XIV podkreślił się, że „naturalnym i koniecznym” było dla niego udanie się do Lourde, by jako pielgrzym, „oddać cześć Maryi, Matce Kościoła, która w godzinie męki i śmierci podtrzymuje lampę wiary i nadziei”. Zaznaczył, że za pośrednictwem Matki Bożej, Bóg kieruje przesłanie nadziei i odrodzenia do wszystkich pielgrzymów, zwłaszcza do osób cierpiących fizycznie i duchowo.

„Pragnąłem wyraźnie przypomnieć to przesłanie: każde ludzkie życie, niezależnie od jego kondycji, nawet naznaczone najgłębszą kruchością, zachowuje swoją nienaruszalną godność i zasługuje na troskę, towarzyszenie oraz niesienie ulgi w cierpieniu, z ludzkim współczuciem i przy wykorzystaniu środków, jakie daje nam nauka” – mówił, określając Lourdes mianem „sanktuarium cywilizacji miłości” dla całego świata.

Mówiąc o wizycie w Metz, Papież przypomniał, że odbudowa paryskiej katedry po pożarze przypominała restaurację Europy po zniszczeniach II wojny światowej. Stary kontynent odrodził się zjednoczony „na fundamencie zasad demokracji, solidarności i braterstwa między narodami, które wiele zawdzięczają jej chrześcijańskim korzeniom” a dzięki tym samym podstawom także dziś może odnawiać się w świecie zglobalizowanym, „w którym dialog międzyreligijny odgrywa rolę pierwszoplanową”.

Leon XIV przypomniał też, że znaczenie każdego spotkania, które odbył wyrażało się w haśle podróży „aby świat miał życie” i poprosił o modlitwę o jej obfite i trwałe owoce.