#życie

W Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie odbyło się spotkanie przedstawicieli najważniejszych polskich środowisk zaangażowanych w ochronę życia. Z inicjatywy Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin przy jednym stole spotkali się przedstawiciele dwunastu organizacji i środowisk, m.in. Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia, Koalicji dla Życia i Rodziny, Instytutu Ordo Iuris, Fundacji Małych Stópek, Fundacji Donum Vitae, Human Life International Polska, Rycerzy Kolumba, Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka, Fundacji św. Benedykta, Fundacji „Głos dla Życia”, Centrum Życia i Rodziny oraz Centralnej Diakonii Życia Ruchu Światło-Życie.

Wojny, polityczne napięcia i nieprzewidywalność współczesnego świata skłaniają do refleksji nad kruchością ludzkiego życia. Listopadowy czas pamięci o zmarłych może pomóc spojrzeć z dystansu na codzienne konflikty, docenić bliskość i odnaleźć wartości, które nadają życiu głębszy sens.

Co zrobić, gdy w jednej chwili tracimy pokój serca, a problemy odbierają nam poczucie sensu i bezpieczeństwa? Właśnie wtedy najbardziej potrzebujemy Bożej mądrości, która pomaga nam zachować cierpliwość, zaufać mimo braku odpowiedzi, przestać obwiniać siebie i odważnie godzić się na to, czego nie możemy zmienić. Bo czasem, by żyć pełnią życia, trzeba nauczyć się... odpuszczać.

Ostatnio przemierzałam zakamarki internetu i natknęłam się na filmik, który zmroził mnie bardziej niż zimna kawa wypita w biegu. Dziewczyna wrzuciła nagranie z oświadczyn. Oboje z partnerem wrócili właśnie z pięknych, wyczekanych wakacji, na których – powiedzmy sobie szczerze – pewnie co druga osoba spodziewałaby się pierścionka w blasku zachodzącego słońca. Ale jej chłopak zrobił coś o wiele bardziej osobistego. Oświadczył się jej w ich własnym domu, który wcześniej cały przyozdobił balonami. Dziewczyna – po dwudziestu godzinach podróży, w wyciągniętym dresie, niewyspana, zmęczona, ale z pewnością ze ściśniętym ze wzruszenia gardłem – powiedziała "tak".

Nagranie z gabinetu USG w Ontario błyskawicznie obiegło media społecznościowe, pokazując niezwykłą reakcję nienarodzonego dziecka na głos rodzica. Gdy ojciec nachylił się do brzucha żony i wypowiedział kilka ciepłych słów, na twarzy nienarodzonej dziewczynki pojawił się wyraźny uśmiech. To, co miało być rutynową kontrolą, stało się dla rodziny i personelu medycznego dowodem na niezwykłą wrażliwość życia w łonie matki.

Życie to nieustanny ciąg wyznaczania sobie kolejnych celów. Dotyczą one zarówno codziennych obowiązków, jak i planów na przyszłość - zdobycia wykształcenia, kupna mieszkania, budowy domu czy upragnionego awansu. Wydaje się, że dotarcie do mety zapewni nam długotrwałe poczucie szczęścia. Tymczasem radość często trwa krótko. Szybko pojawia się kolejny kierunek i następne marzenie. Żyjemy od celu do celu, ale nie potrafimy w pełni cieszyć się ich osiąganiem.

Czy literatura posiada realną moc wpływania na nasze losy i kształtowania naszej hierarchii wartości? Malala Yousafzai, nastoletnia pakistańska aktywistka, laureatka Pokojowej Nagrody Nobla, powiedziała 12 lipca 2013 roku podczas przemówienia na forum ONZ, że książki i pióra są najpotężniejszą bronią: "Jedna książka, jedno pióro, jedno dziecko i jeden nauczyciel mogą zmienić świat".

W ostatnim tygodniu przeczytałam coś, czego do dziś nijak nie potrafię wyrzucić z głowy. Pewne kobiety poinformowały z wyraźną dumą w mediach społecznościowych, że gdy zgłosiła się do ich organizacji ciężarna z bliźniakami, udzielono jej bardzo „przydatnej” porady: skoro chcesz tylko jedno dziecko, możesz skorzystać z aborcji selektywnej. Napisały o tym z satysfakcją, jakby to było coś, z czego wypada być zadowoloną. Siedziałam z tym „newsem” dojmująco smutna i nie mogłam opędzić się od jednego pytania.

Czy prawo pro-life wpływa na zdrowie kobiet? Opublikowana analiza w JAMA Network Open wpisuje się w trwającą w USA debatę dotyczącą prawa pro-life i jego wpływu na zdrowie kobiet.

Lola González-Pinto, młoda kobieta urodzona przedwcześnie i żyjąca z mózgowym porażeniem dziecięcym, poruszyła internautów swoim nagraniem opublikowanym z okazji Międzynarodowego Dnia Życia. W emocjonalnym świadectwie podkreśla, że mimo trudnego startu i wieloletnich wyzwań zdrowotnych traktuje swoje życie jako dar i konsekwentnie promuje hasło "tak dla życia", które stało się motywem przewodnim jej historii.

To miał być spokojny początek oczekiwania na poród. Zamiast tego rozegrał się jeden z najbardziej dramatycznych medycznych wyścigów o życie. 36-letnia Justyna i jej nienarodzone dziecko znaleźli się na granicy śmierci. Dzięki błyskawicznej reakcji i pracy ponad stu medyków oboje przeżyli.

Myślę o obchodzonym wczoraj dniu świętości życia i o tym, z czym się nam kojarzy. Walka o życie nienarodzonych i duchowa adopcja to piękne i bardzo potrzebne przestrzenie. Cieszę się, że mówi się o nich głośno. Jednocześnie bardzo brakuje mi głosów o dalszej walce, tak jakby dziecko zaraz po narodzinach stało się zakończonym projektem. Tymczasem dzieci rosną, dojrzewają, stają się dorosłymi. I przestają patrzeć na swoje życie jak na świętość.

Piszę do ciebie bez łagodzenia słów, bo może nikt wcześniej nie powiedział ci tego wprost. Zdradziłeś siebie. Nie w chwili słabości, nie przez przypadek, nie dlatego, że "tak wyszło". Zdradziłeś siebie świadomie, może nie jedną decyzją, ale całym ciągiem wyborów, które dobrze rozumiałeś, kiedy je podejmowałeś.

Miniony rok przyniósł kolejny dramatyczny wzrost liczby aborcji na świecie. Według dostępnych danych globalne statystyki znów ustanowiły ponury rekord. W porównaniu z 2024 rokiem liczba przeprowadzonych aborcji zwiększyła się o blisko 300 tysięcy. To kolejne potwierdzenie trendu, który od lat budzi niepokój obrońców życia.

Nawet jeśli dziś jest niedziela, dzień Pański, dzień Zmartwychwstania, to jednak ten konkretny dzień, 2 listopada, niesie ze sobą specyficzny ciężar – ciężar pamięci, wspomnień, a czasem po prostu smutku. Stajemy na cmentarzach, zapalamy znicze. Chcemy w ten sposób powiedzieć, że pamiętamy. Chcemy ogrzać tych, którzy odeszli, ciepłem naszej myśli. Ale czy tylko o to chodzi?

Za życia - charyzmatyczny, uważny, pełen wewnętrznego spokoju, dowcipny i przyciągający tłumy. Pisał teksty pełne celnych spostrzeżeń, wybiegających mocno do przodu. Po śmierci stał się ofiarą popkulturalnych skojarzeń: kremówek, barki, 21:37 i memów oraz celem oskarżeń. Pomnikowe i pompatyczne przedstawianie jego postaci okazało się odstraszające zwłaszcza dla młodych ludzi. A szkoda, bo wiele z jego celnych stwierdzeń daje do myślenia tu i teraz. 

W istocie, żadne działanie nie ma sensu, w każdym razie żadnego głębszego i trwałego sensu, o ile nie jest zakorzenione w byciu, w głębinach naszego istnienia. To dlatego medytacja jest ścieżką pozwalającą nam opuścić mieliznę i wypłynąć na głębię. Uczenie się bycia jest uczeniem się życia pełnią. Do tego właśnie jesteśmy wezwani: uczyć się, jak zacząć być w pełni osobą – pisze benedyktyn o. John Main w książce "Ścieżka medytacji. Odkrywanie obecności Boga", której fragment publikujemy.

Znana z filmowej sagi "Igrzyska Śmierci" Jennifer Lawrence, podczas konferencji prasowej na Festiwalu Filmowym w Cannes, podzieliła się refleksją związaną z posiadaniem dzieci. Aktorka zaczęła od mocnych słów, ale później zwróciła uwagę na coś bardzo delikatnego.

Czym jest tajemnica życia? To odwaga, miłość i wartości, które nadają mu sens. Właśnie z tej refleksji zrodził się pomysł na przypomnienie utworu "Mój mały ukochany Synu", który wykonuje zespół muzyczny D.O.M., działający w ramach Festiwalu dla Życia.

Z sondażu przeprowadzonego przez IBRiS dla "Rzeczpospolitej" wynika, że w ciągu ostatniego roku ponad połowa Polaków zbiedniała i żyje im się gorzej.

{{ article.description }}