Przebaczenie jako styl życia i serce chrześcijaństwa

Przebaczenie jest stylem życia. Ono jest sercem chrześcijaństwa. Czyni nas naśladowcami Chrystusa. Nie neguje zła i nie podważa jego istnienia. Co więcej, zakłada jego istnienie. Ale w przebaczeniu wyraża się istota chrześcijaństwa. Przebaczenie bowiem, którego symbolem staje się śmierć na krzyżu wskazuje na bezinteresowną i bezwarunkową miłość.

Słowa ewangelii na dzisiaj (13 września 2026 r. – XXIV Niedziela Zwykła):

Z ewangelii wg św. Mateusza: Wtedy Piotr zbliżył się do Niego i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?» Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.
Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał rozliczyć się ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który mu był winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby tak dług odzyskać. Wtedy sługa upadł przed nim i prosił go: "Panie, miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam". Pan ulitował się nad tym sługą, uwolnił go i dług mu darował. Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: "Oddaj, coś winien!" Jego współsługa upadł przed nim i prosił go: "Miej cierpliwość nade mną, a oddam tobie". On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu. Współsłudzy jego widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło. Wtedy pan jego wezwał go przed siebie i rzekł mu: "Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?" I uniesiony gniewem pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu całego długu nie odda. Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu».

Komentarz do ewangelii z dnia (Mt 18,21-35):

Obraz: Życie społeczne nie jest możliwe bez współczucia i pojednania. Jesteśmy przyzwyczajeni do mówienia o prawie jako fundamencie życia wspólnego, ale tak naprawdę dla chrześcijanina podstawą życia we wspólnocie jest przebaczenie. Posłucham słów Jezusa, które przypominają o tym, co jest spoiwem wspólnoty. Przyjrzę się swoim skojarzeniom i odczuciom.
Myśl: Zachęta do tego, by przebaczać bliźniemu ‘zawsze’ (bo to znaczy siedemdziesiąt siedem razy) świadczy o radykalizmie wymagań, jakie Jezus stawia swoim uczniom. On sam dał tego niedościgniony wzór, kiedy ofiarował samego siebie za wszystkich bez wyjątku. Zachęta do bezwarunkowego przebaczenia jest heroiczną postawą, która nie jest jednak wynikiem woluntaryzmu człowieka wierzącego, ale jest łaską Boga, darem Ducha Świętego, który uzdalnia nas do upodobnienia się do naszego Mistrza. Drugiemu jesteśmy w stanie przebaczyć tylko wtedy, kiedy mamy świadomość, że sami je otrzymaliśmy z łaski, a nie ze względu na ‘zasługi’.
Emocja: Przebaczenie jest stylem życia. Ono jest sercem chrześcijaństwa. Czyni nas naśladowcami Chrystusa. Nie neguje zła i nie podważa jego istnienia. Co więcej, zakłada jego istnienie. Ale w przebaczeniu wyraża się istota chrześcijaństwa. Przebaczenie bowiem, którego symbolem staje się śmierć na krzyżu wskazuje na bezinteresowną i bezwarunkową miłość.
Wezwanie: Poproszę o łaskę zrozumienia, że przebaczenie to nie lekceważenie zła i grzechu, ale znak miłości Boga. Podziękuję Panu, że mi ufa i powierza misję niesienia innym przebaczenia i pojednania.
Zakończę modlitwą spontaniczną, albo skorzystam z propozycji o. Silvano Faustiego SJ: Ojcze miłosierny, spraw, abyśmy przebaczali naszym braciom tak jak Ty nam przebaczasz, bo tylko w otrzymanym i ofiarowanym przebaczeniu możemy jednoczyć się w imię Jezusa, Twojego Syna, który ofiarował siebie samego za nasze pojednanie z Tobą i między sobą. Amen.