#ewangelia

Uczyć się odczytywać znaki Bożej obecności i działania. To jest trudna rzecz, ale nie zostaniemy z tego zwolnieni. Pan zostawia nam wolność, ale oczekuje na dobrowolną współpracę. W świecie ducha przymus nie ma wartości. To nie jest samowola czy uleganie zachciankom, ale Bóg na serio traktuje naszą wolność i ją nam zostawia.

‘Trudna jest ta mowa’. Jezus nazywa ‘błogosławionymi’ tych, których my uznalibyśmy za nieszczęśników, życiowych przegranych. Nie jest to zapowiedź nagrody w niebie, w jakiejś nieokreślonej przyszłości. Nagroda w niebie nie jest rekompensatą za trudy ziemskiej doczesności. Błogosławieństwo jest znakiem ‘Bożej sprawiedliwości’, który daje każdemu według potrzeby, troszcząc się naprzód o tych, którzy mają mniej.

Przynależność do Jezusa obejmuje całe nasze życie. Ta misja obejmuje: ‘nauczanie w synagogach’ czyli poznawanie i życie Pismem świętym, historią zbawienia przeżywaną we wspólnocie wierzących; ‘głoszenie Ewangelii’, dobrej nowiny – na zasadzie świadectwa; ‘lecząc choroby i słabości’ – to zarazem świadectwo o mocy Pana i działającego we wspólnocie Ducha Świętego, jak i przekonujący i uwiarygodniający znak Jego łaski.

Posłużyć się Bogiem a nie Mu służyć. Bliscy przychodzą, aby ‘przyprowadzić Go do domu’. Jezus chce, byśmy byli z Nim, w Jego sprawach, na Jego sposób. My chcemy, aby On był na modłę naszych wyobrażeń i pragnień. Chcemy ‘posłużyć się’ Bogiem do osiągnięcia naszych celów, a nie służyć Jemu według tego, co On przewidział.

Jezus wychodzi na górę i powołuje swoich uczniów. W dwunastu wybranych przez Jezusa mogą się odnaleźć wszyscy. Pan każdego wzywa do bliskości ze sobą, wybiera i wyposaża w to, co niezbędne, aby Mu towarzyszyli. Przyjrzę się tej scenie. Zwrócę uwagę na swoje odczucia.

Każde prawo, nawet najświętsze prawo szabatu zostało ustanowione nie jako przeszkoda, sprawdzian czy pułapka, ale na korzyść człowieka. Nawet gdy "faryzeusze" interweniują, najważniejsze jest to, co pokazuje Jezus. 

Okres zwykły w liturgii to nazwa szalenie myląca. Zwykłość kojarzy nam się z szarością, rutyną, czymś pozbawionym blasku, podczas gdy w rzeczywistości to właśnie „zwykłość” jest przestrzenią, w której rozgrywa się prawdziwy dramat i piękno naszego życia, a poza tym – większa część naszego życia. To tutaj, z dala od świątecznych fajerwerków, weryfikuje się nasza wiara.

Świadectwo Jana. Całe jego ‘krótkie’ życie jest wzorcem świadectwa, do którego jesteśmy wezwani także my. Słucha głosu Pana, wypatruje Słowa, rozpoznaje Je, kiedy przychodzi i wskazuje na Nie innym. Jest obrazem prawdziwego ucznia, zarówno w poszukiwaniu, jak i w dawaniu świadectwa.

Grzech nie stoi na przeszkodzie powołaniu. Jezus jest cierpliwy wobec naszych słabości, z którymi jeszcze nie zerwaliśmy. Eucharystia zaś nie jest pokarmem tylko dla ludzi doskonałych. Zapominając o tym wypaczamy Bożą pedagogikę.

‘Wstań, weź swoje łoże i chodź’. Słowo ‘wstań’ jest jednym z dwóch, które wskazują na zmartwychwstanie Chrystusa. Fizyczne powstanie określa się innym słowem. Odpuszczenie grzechów, uzdrowienie chromego jest znakiem działalności zbawczej Boga. Uzyskane przebaczenie jest zmartwychwstaniem, a darowane jest jak wskrzeszenie kogoś do nowego życia.

‘Wszyscy’ lgną do Jezusa, a On idzie ‘gdzie indziej’. Widzimy tu prawdę o ‘powszechnej woli zbawczej’ Boga, który szuka każdego i chce zbawienia wszystkich, ale i o tym, jak nasze wyobrażenia często rozmijają się z Bożym planem. Tworzymy sobie obraz Boga na swoją ‘modłę’, chcemy Nim ‘zawładnąć’. Pójście ‘gdzie indziej’ ma nas ‘wyleczyć’ ze skoncentrowania na sobie i otworzyć na bycie narzędziem w ręku Boga.

Jan Chrzciciel wzbrania się, bo nie rozumie. Jest w błędzie. Nie mamy być ‘ochrzczeni przez Jezusa, ale w Jezusie’. Jezus sam nie chrzcił, jak to uściślił ewangelista Jan (4,2). Droga wiary to proces. Nie wszystko wiemy i rozumiemy od razu. To jest także ważne, aby pozwolić się poprowadzić Bogu i pouczać przez Niego w trakcie drogi.

Walka dobra ze złem. Król Herod w swoim perwersyjnym planie wykorzystuje ‘niezależną’ wiedzę uczonych w Piśmie i ‘zaangażowaną’ mądrość Magów. Zło potrafi posłużyć się wszystkim, nawet dobrem. Wiedza bez miłości jest ‘antychrystusowa’. ‘Nieroztropna’ miłość jest także narzędziem złego. Kryterium wyboru Bożego jest ‘najmniejszy i najmniej’. Dobro nie dominuje, ale służy.

Bóg na nasz obraz i podobieństwo. Ludzkie narodzenie Odwiecznego Słowa, a zwłaszcza Jego ‘słabość’ dziecka są trudne do wyobrażenia. Wyobrażamy sobie Boga potężnego i władczego. Dlatego ciężko przyjąć to, że On chciał być do nas podobny w ciele, słabości i bezradności dziecka. Chcemy Boga potężnego. Gorszymy się obrazem Boga słabego i bezradnego, a także chcielibyśmy, by był On na nasze wyobrażenie.

Wraz z międzynarodową 30-osobową ekipą wolontariuszy, kilkoma braćmi z Taizé i siostrami ze zgromadzenia św. Andrzeja (z Europy i nie tylko) przygotowujemy Europejskie Spotkanie Młodych, które odbędzie się w chrześcijańskich wspólnotach Paryża i całego Île-de-France pod koniec tego roku – opowiedziała Marta, zaangażowana w przygotowania do 48. Europejskiego Spotkania Młodych Taizé, które odbędzie się w dniach 28 grudnia - 1 stycznia. Wspólnota Taizé liczy obecnie ok. 80 braci, którzy pochodzą z różnych środowisk kościelnych – są wśród nich katolicy, anglikanie, protestanci – z prawie 30 krajów oraz 5 różnych kontynentów.

Bądźcie jak Pier Giorgio Frassati i Carlo Acutis, a zobaczycie, że obecność Jezusa da wam wolność i szczęście – mówił Leon XIV do młodych z włoskiej Akcji Katolickiej, którzy przybyli do Watykanu na przedświąteczne spotkanie z papieżem. Zachęcił ich do zatrzymania się i modlitwy przed żłóbkiem w ich domach, szkołach i parafiach - informuje Radio Watykańskie, Vatican News.

Zgodzić się na ‘swoje miejsce’. Bezimienni pasterze odchodzą w najprostszy możliwy sposób. Wracają do swych zwyczajnych zajęć. ‘Znikają’ w świecie zwykłych spraw, od których na chwilę zostali oderwani, ale trwają w swoim świadectwie, w opowieściach, jakie zostawili potomnym na wieki. Każdy z nas ma ‘swoje miejsce i swoje zadanie’ do wypełnienia w historii zbawienia.

Poruszające słowa o stanie polskiego Kościoła, odważne deklaracje dotyczące otwarcia tajnych archiwów i bolesna diagnoza wspólnot, które zamiast ewangelizować, „konserwują” swój stan posiadania. Kardynał Grzegorz Ryś w rozmowie z Radiem Kraków odkrywa karty swojej misji w archidiecezji krakowskiej. Czy Kościół jest gotowy na „nawrócenie pastoralne”, które wymaga spotkania z każdym – od osób skrzywdzonych, przez polityków wszystkich opcji, aż po tych, którzy dawno przestali praktykować? To nie jest kolejna dyplomatyczna rozmowa, to manifest Kościoła, który chce być relacyjny, przejrzysty i autentyczny.

Patrząc na obrazy Świętej Rodziny, które znamy chociażby z bożonarodzeniowych kartek czy żłóbków, łatwo ulec pewnemu złudzeniu. Widzimy spokój, harmonię, ciepłe światło i cichą obecność. Wszystko wydaje się być na swoim miejscu, poukładane i bezpieczne. Jednak dzisiejsza liturgia słowa brutalnie konfrontuje ten sielankowy obraz z rzeczywistością.

Być jak Józef. Ojczym Jezusa jest narzędziem w ręku Boga i figurą każdego wierzącego. Trzy razy słyszy słowo tak drogie dla chrześcijan: ‘wstań’ – przywołujące na myśl powstanie z martwych, które stanie się dziełem ‘Nowonarodzonego’. Misja Józefa jest zatem zadaniem każdego wierzącego: strzec i chronić Dziecię oraz stać się współpracownikiem w Jego misji.

{{ article.description }}