Kto przydziela nam anioła stróża i jak archanioł Michał rozmawia z Rafałem? Odpowiada Aleksander Bańka

Aniołowie, choć niewidzialni, według chrześcijańskiej tradycji są realnymi bytami duchowymi, doskonalszymi od człowieka i całkowicie zwróconymi ku Bogu. Aleksander Bańka podczas swoich „anielskich rekolekcji za kółkiem” opowiada o ich naturze, sposobie poznawania i komunikowania się, a także o szczególnej misji archaniołów Michała, Rafała i Gabriela.

Aniołowie są bardziej realni od nas

Aleksander Bańka podczas swoich „anielskich rekolekcji za kółkiem” rozpoczyna od tego, że aniołowie nie posiadają ciała, które mogłoby podlegać działaniu czasu, chorobom i rozkładowi. Aniołowie są pojedynczymi bytami, czystymi duchami, których nie da się rozłożyć na części. Posiadają więc cechy nieśmiertelności.

Św. Tomasz z Akwinu zwracał uwagę na fakt, że w przeciwieństwie do przygodnych bytów materialnych, których istota składa się z materii i formy, a zatem podlega rozpadowi i zniszczeniu, w przypadku aniołów takie procesy zachodzić nie mogą. Z tego powodu aniołowie są bardziej realni od ludzi - uważa teolog.

Zobacz pierwszy odcinek „anielskich rekolekcji za kółkiem” Aleksandra Bańki. Ciąg dalszy artykułu znajduje się pod wideo:

Niezwykłe właściwości anielskiej natury

Aleksander Bańka podkreśla, że aniołowie nie muszą zdobywać wiedzy, sprawności i doskonałości moralnych, gdyż wszystko to posiadają już wpisane we własną naturę. Anioł nie musi troszczyć się o swoje ciało i ziemię, od której jest wolny.

W dodatku aniołowie żyją bez jakichkolwiek pokus, pożądań i są skupieni całkowicie na Bogu, swoim Stwórcy. Duchowość aniołów czyni ich doskonalszymi od jakichkolwiek innych stworzeń, a ich naturę – nacechowaną niezwykłymi właściwościami, których nie można przypisać człowiekowi.

Anioł poznaje rzeczy tak jak genialny artysta

Teolog przypomina, że od chwili stworzenia umysł aniołów jest całkowicie ukształtowany i wypełniony wiedzą. Dzięki wrodzonym formom poznawczym w jednym momencie poznają każdą sprawę i przenikają jej istotę.

Każda myśl anioła to potężne światło – od razu z łatwością intuicyjnie widzi w swoich wrodzonych formach poznawczych wszystko, co one zawierają i na co się rozciągają. Aniołowie nie muszą zatem zdobywać wiedzy, wytężać swojego umysłu i poszukiwać prawdy. Trzeba przy tym podkreślić, że ilość posiadanych przez anioła form poznawczych zależy od doskonałości jego natury. Im doskonalszy anioł, tym większą ilością form poznawczych zdoła uchwycić całość rzeczy myślowo poznawalnych. I dlatego jego formy muszą być ogólniejsze i rozciągać się na większą ilość przedmiotów.

Anioł poznaje więc rzeczy tak jak genialny artysta, który jednym rzutem myśli obejmuje swoje dzieło aż do najdrobniejszych szczegółów. Anioł bez wysiłku przenika światłem swego intelektu to, co my poznajemy często za cenę wielu lat studiów.

Jak rozmawiają aniołowie?

Aleksander wyjaśnia również, w jaki sposób aniołowie porozumiewają się między sobą. Każdy anioł, który chce porozmawiać z innym aniołem, nie robi tego za pomocą słów, ale przez przekazywanie myśli. Jego myśli pozostają dla drugiego anioła tajemnicą tak długo, dopóki nie zostaną one do niego przekazane. W podobny sposób aniołowie komunikują się z duszami, które dostały się do nieba. Dla komunikujących się ze sobą aniołów przeszkodą nie jest żadna odległość. Co ciekawe, to, co powiedział anioł, może być jednocześnie słyszane przez wszystkich innych aniołów lub tylko przez tego, do którego mówiący anioł postanowił skierować swój przekaz.

Archanioł Michał. To on wyznacza każdej duszy indywidualnego anioła stróża

Aleksander Banka podczas swoich rekolekcji sporo miejsca poświęca trzem archaniołom – Michałowi, Gabrielowi i Rafałowi. Swoje rozważania rozpoczyna od najpotężniejszego z nich – Michała.

Tradycja katolicka od wieków uważa archanioła Michała za najpotężniejszą – po Bogu i Matce Bożej – istotę we wszechświecie. Jest on aniołem, który dowodzi wszystkimi anielskimi zastępami, rządcą niebios, przewodnikiem dusz do wieczności, pogromcą demonów oraz opiekunem Kościoła na ziemi.

W piśmiennictwie hebrajskim jego imię znaczy: „Któż jak Bóg?”. Zanim pojawiło się w starotestamentowej Księdze Daniela, zostało również wymienione w datowanej częściowo na IV wiek przed Chrystusem Księdze Henocha. Michał występuje tam jako pierwszy spośród anielskich książąt – najwyższy, miłosierny i cierpliwy przywódca niebiańskich duchów, którego moc ujawnia się głównie w zwycięstwach odnoszonych nad szatanem oraz w działaniu jako opiekuna narodu izraelskiego.

Tradycja chrześcijańska łączy ze świętym Michałem wiele obrazów występujących w Starym Testamencie. To on jest uważany za anioła, który wyprowadził Żydów z Egiptu w słupie ognia, zatopił Egipcjan w Morzu Czerwonym, zgromił proroka Balaama, umocnił Gedeona i pomógł mu odnieść zwycięstwo nad przeważającymi siłami Madianitów.

W nim widzi się również tego, który wyznacza każdej duszy indywidualnego Anioła Stróża, nie przestając osobiście troszczyć się o każdą z nich i bronić jej przed piekielnymi potęgami. Archanioł Michał trzyma klucze do nieba, stoi przy umierających, a następnie wprowadza ich do nieba i jako godnych wiekuistej światłości przedstawia Najwyższemu.

Archanioł Rafał uzdrawia, umacnia i opiekuje się podróżującymi

Jak podkreśla Aleksander Baka, głównym źródłem informacji na temat archanioła Rafała jest biblijna Księga Tobiasza. Powstała ona między III a II wiekiem przed Chrystusem. Imię Rafała pojawia się również w pozabiblijnych tekstach z tego okresu, zawsze w kontekście rozmaitych cudów i uzdrowień dokonywanych przez Boga za jego pośrednictwem. Imię Rafał znaczy bowiem „Bóg uzdrawia” i streszcza istotę jego posłannictwa: uobecnianie w świecie uzdrawiającej, leczącej i umacniającej łaski Boga.

W przekazach chrześcijańskich Rafał został zaliczony do archaniołów i był wzywany w prośbach o uzdrowienie i umocnienie. Co więcej, Kościół nazywa archanioła Rafała patronem podróżnych, wierząc, że odbywający podróż otrzymują od Boga niewidzialnego towarzysza w postaci anioła podróży. Kościół czci archanioła Rafała także jako obrońcę i lekarza ciała. Począwszy od św. Hieronima wielu egzegetów utrzymuje, że aniołem, który poruszał w Jerozolimie wody sadzawki Betesda, miał być archanioł Rafał. Sztuka chrześcijańska przedstawia archanioła Rafała w towarzystwie Tobiasza lub samego, z laską podróżną i rybą. Jego kult rozwinął się szybko – początkowo na Wschodzie, później w Europie.

Szczególna rola Archanioła Gabriela

Teolog podkreśla, że młody Kościół uznawał Gabriela za archanioła powołanego do wypełnienia szczególnego rodzaju posłannictwa. Odsłania się ono już w etymologii samego imienia Gabriel, oznaczającego „moc Bożą”, która objawia się w dziele wcielenia Syna Bożego. To właśnie tajemnica wcielenia znajduje się, jak się wydaje, w samym centrum posłannictwa archanioła Gabriela. W Księdze Daniela wyjaśnia on prorokowi sny, zapowiadając czasy mesjańskie, natomiast prawie pięćset lat później wypełnia swoje najważniejsze zadania opisane w Nowym Testamencie: zwiastuje Zachariaszowi narodziny Jana Chrzciciela oraz Najświętszej Maryi Pannie narodziny Jezusa.

Archanioł Gabriel wielokrotnie podpowiadał we śnie świętemu Józefowi właściwe decyzje, dlatego niektórzy pisarze kościelni nazywają go aniołem stróżem Najświętszej Rodziny. Prawdopodobnie to właśnie on asystował Jezusowi w najważniejszych chwilach Jego życia: w Ogrójcu, podczas zmartwychwstania i wniebowstąpienia. Niektórzy teologowie uważają, że wszędzie tam, gdzie w Nowym Testamencie występuje Anioł Pański, jest mowa o świętym archaniele Gabrielu; inni sądzą, że był on aniołem stróżem Najświętszej Maryi Panny.

Źródło: DEON.pl / red