Kobieto, nie zamykaj się w puszce samotności

Przed nami Dzień Kobiet. Choć rajstopy i goździki wypadły już z listy najbardziej adekwatnych prezentów wręczanych tego dnia, sama mam w sobie pewien bunt i odezwę do kobiet. Do wielu z nas. To odezwa do pań, które na co dzień zamykają się w puszcze samotności, lęku, samowystarczalności. Do opiekunek dzieci i rodziców niepełnosprawnych, które nie pamiętają kiedy ostatni raz przespały spokojnie noc. Do mam walczących z hejtem i przemocą w szkole i do tych, które wychowują dzieci samotnie. Do żon alkoholików, hazardzistów i narkomanów. Do kobiet, które łączą role pracownika na etacie, mamy, córki opiekującej się chorującym rodzicem i… gdzieś na końcu listy stawiają siebie. Nie, sorry, stawiają samą siebie poza jakąkolwiek listą.

Nie życzę nam egoizmu, porzucenia swojego powołania, czy pracy i zostawienia wszystkiego. Życzę nam tego, byśmy pozwoliły sobie pomóc. Byśmy przestały wierzyć w to, że samotność to nasze drugie imię, nawet jeśli z pozoru mamy wokół siebie masę życzliwych osób. Byśmy przestały wierzyć w kłamstwo, że jesteśmy gorsze, bo mąż pije i to nasza wina. Życzę nam tego, byśmy zaczęły żyć tak, by nie wegetować.

Nie trzeba przeżywać wielkich życiowych dramatów, by odczuwać samotność. Są w nas takie pustki, których nie zapełni obecność drugiego człowieka, których najprawdopodobniej po ludzku nie da się zapchać niczym. Często jednak zdarza się, że my – kobiety – walczymy zbyt długo same. Bo co ludzie powiedzą o mnie, jako mamie, jeśli…? Jeśli w mojej ocenie nie radzę sobie z tym, albo z tamtym. Jeśli jestem niewystarczająca, albo gdy z jakiegoś powodu czuję obezwładniający wstyd…

Prawda jest taka, że każda z nas czasem sobie nie radzi. Każda z nas odczuwa lęk, samotność, pustkę, wstydzi się i upada. Choć to, jak to przeżyjemy – czy się w tym zamkniemy jak w kokonie, czy wyjdziemy z tym do ludzi - będzie miało niesamowity wpływ na to jak przeżywamy codzienność.

Znam kilka mam dzieci niepełnosprawnych, które samą swoją obecnością tchną w innych radość, życie i spokój. Nijak nie pasują do obrazu kobiet umęczonych życiem czy zaniedbanych, ale łączy je jedno. Pozwalają sobie pomóc. Wychodzą czasem z domu same, oddając dziecko w ręce bliskich. Wiem, że to jest trudne, że często myślami dalej jesteśmy z dzieckiem. Wiem też, jak takie wyjścia, samotne weekendy, czy rekolekcje są nam potrzebne do życia. Wiem, jak wiele może zmienić zwykła wizyta u kosmetyczki czy fryzjera. Mamy do tego prawo. Prawo do życia pełną piersią. Pomimo bólu, trudności i wysiłku, jakie każdego dnia podejmujemy.

Jeśli masz obok siebie kobietę, która na co dzień walczy sama – w jakikolwiek sposób – zrób jej w tym roku wyjątkowy prezent na Dzień Kobiet. Zabierz na babski wypad, ale wcześniej pomóż załatwić opiekę nad dzieckiem/chorym rodzicem. Jeśli jej wyjście z domu jest niemożliwe, kup dobrą kawę i postaraj się ją odwiedzić. Posiedzieć, posłuchać, wnieść trochę słońca i nadziei w kolejny dzień trudu.

My naprawdę nie musimy być silne nieustannie. Mamy prawo płakać, mówić „nie wiem, nie umiem, nie mam siły”, mamy prawo prosić o wsparcie. Nie tkwijmy w osamotnieniu i bólu. Zadbajmy o siebie. Swój wygląd, zdrowie (no właśnie – czy badania piersi i wizyta kontrolna u ginekologa na ten rok są już zaplanowane?), o swój odpoczynek, pasję, swoją duchowość. Tylko wtedy, gdy będziemy dbały o siebie, będziemy mogły dawać życie pełną piersią. Wszak z pustego nie nalejesz, chyba że tylko kwasem pustki, rozgoryczenia i samotności.