Na drodze 24-letniego zamachowca stanął 24-letni bohater. Dwa skrajne oblicza jednego pokolenia

Po tragicznych wydarzeniach, które miały miejsce w Krakowie, nie milkną dyskusje na temat napastnika i potencjalnych motywów jego działania. Pojawiają się również uproszczone twierdzenia, że przyczyną tragedii jest kondycja młodego pokolenia. Tymczasem na drodze napastnika stanęli jego rówieśnicy. Młodzi ludzie, którzy w obliczu zagrożenia wykazali się heroiczną postawą.

Nikomu nie trzeba przybliżać tego, co wydarzyło się 7 listopada 2026 roku w Krakowie. Ta data już na zawsze pozostanie czarną kartą polskiej historii. Wszystko za sprawą 24-letniego Michała Oksińskiego, który w centrum Krakowa przy użyciu broni palnej odebrał życie 6 osobom, natomiast 15 zostało rannych. Niedługo później w jego mieszkaniu w Ostrowcu Świętokrzyskim odnaleziono ciała jego rodziców i siostry. Wydarzenia tamtego popołudnia pozostawiły po sobie cierpienie bliskich ofiar, ból poszkodowanych oraz pytania, dlaczego ten młody człowiek dopuścił się takiej zbrodni.

Cały naród próbuje uporać się z tą tragedią i emocjami, które wciąż w nas rezonują. Niedługo po ataku w sieci rozgorzały dyskusje dotyczące tego, co się wydarzyło. Moją uwagę zwróciły jednak liczne komentarze w mediach społecznościowych, które wiązały zbrodnię zamachowca z kondycją młodego pokolenia.

Jedno pokolenie: jeden niósł śmierć, drugi ratował życie

Wystarczyła informacja, że za atakiem w Krakowie stał dwudziestokilkulatek, aby w przestrzeni publicznej, w zwykłych rozmowach, ale i w narracjach medialnych zaczęły pojawiać się mocne uogólnienia na temat młodego pokolenia. Mówi się i pisze o rosnącej agresji wśród młodych ludzi, przywiązaniu do ekranów smartfonów, grach komputerowych i pozbawieniu wrażliwości na drugiego człowieka. Tego typu opinie nie są niczym nowym w debacie publicznej. Wiele z nich zwraca uwagę na istotne problemy i zagrożenia, natomiast część z nich jest zwykłym wyrazem niechęci i powielaniem krzywdzących stereotypów.

Nie sposób zaakceptować twierdzenia, że zbrodnia, której dopuścił się zamachowiec z Krakowa, to efekt kondycji moralnej milionów ludzi w podobnym wieku. W tym kontekście zwłaszcza jeden szczegół dotyczący strzelaniny w Krakowie powinien zwrócić naszą uwagę. Na drodze napastnika stanęli młodzi policjanci, o których mówi dzisiaj cała Polska - starszy posterunkowy Jakub Kulik i starszy posterunkowy Artur Morański.

Na zdjęciach i nagraniach z unieszkodliwienia zamachowca, które obiegły świat, widać dramatyczną konfrontację dwóch młodych mężczyzn w tym samym wieku: 24-letniego napastnika Michała Oksińskiego i również 24-letniego policjanta Jakuba Kulika. Pierwszy niósł śmierć, drugi z narażeniem własnego życia stanął na drodze napastnika, próbując ratować życie kolejnych osób. Dwie osoby urodzone w tym samym roku i dwie skrajnie odmienne postawy, które przypominają, że ten sam wiek nie warunkuje tych samych wartości i wyborów.

Nikt nie rodzi się zamachowcem ani bohaterem

Współczesność i szybki rozwój nowych technologii wiążą się z kolejnymi wyzwaniami, które oddziałują na rozwój i wychowanie młodych pokoleń. Dlatego ważne jest zwracanie uwagi na zagrożenia dla zdrowia psychicznego oraz związane z nimi problemy społeczne. Konieczne jest jednak odróżnienie rzetelnej dyskusji o rzeczywistych problemach od pochopnego oceniania całych grup społecznych na podstawie czynów jednostek.

Wszyscy chcielibyśmy poznać odpowiedź na pytanie, co kierowało napastnikiem, który z zimną krwią strzelał do przechodniów w centrum Krakowa. Potrzebna jest również poważna dyskusja na temat czynników, które mogą prowadzić człowieka do aktów przemocy, a przede wszystkim sposobów skutecznego zapobiegania podobnym tragediom. Nikt przecież nie rodzi się zamachowcem.

Z drugiej strony należy skierować uwagę przede wszystkim na tych, którzy z kolei nie urodzili się bohaterami, ale których odwaga i odpowiedzialność mogły kształtować się przez lata, pod wpływem wychowania, środowiska, w którym się rozwijali oraz podejmowanych decyzji. To właśnie młodzi policjanci, którzy zatrzymali zamachowca, powinni być przedstawiani jako przykład odwagi, poświęcenia i odpowiedzialności za drugiego człowieka. Bo jeśli to nazwisko zamachowca zostanie bardziej zapamiętane niż nazwiska bohaterskich obrońców z Krakowa, będzie to nasza porażka jako społeczeństwa.