#wielki post

Siedem "grzechów głównych" odnosi się do pojęcia, które pojawiło się już w czasach patrystycznych. Mówi ono o pewnych postawach, które szczególnie sprzyjały popełnianiu grzechów, szczególnie ciężkich. Grzechy główne są w tym sensie nie tyle "grzechami", ile grzesznymi postawami, które występują w przypadku konkretnych grzechów, stwarzając pewną ciągłość w moralnym upadku człowieka. Mądry spowiednik wie, że określenie tych postaw pomaga w identyfikacji podstawowych problemów moralnych, czego penitent oczekuje.

Nawrócenie rozpoczyna się od uświadomienia sobie własnej grzeszności. Grzesznik bowiem nie widzi własnego grzechu. Tak jak nałogowiec - np. alkoholik - stwarza sobie cały system zaprzeczeń - mechanizmów psychiczno-duchowych, dzięki którym ukrywa przykrą prawdę o sobie samym.

Kiedy Chrystus staje się człowiekiem, to wchodzi w rzeczywistość świata naznaczonego grzechem i przyjmuje na siebie słabość człowieka - a więc także kuszenie…

I dziś wracamy do nawrócenia, bo to sprawa wagi zasadniczej. Nikt nie nawraca się dlatego, że tego chce. Tak jak nikt nie może sam wyjść z bagna, w które się pogrąża i odkopać się. Nawrócenie zawsze jest łaską i jego inicjatywa przychodzi od Boga. Dlatego prorocy starotestamentalni wołają: "Nawróć nas Panie, a wrócimy do Ciebie…"

Jak pokutować to porządnie, jak pokutować to od początku do końca, jak pokutować i nawracać się to z całym domostwem. Od a do z…

Od środy popielcowej jesteśmy wzywaniu do nawrócenia. To kolejne słowo "klucz" wielkiego postu. Większość z nas zapewne jest przekonana, iż dobrze wie, co to takiego "nawrócenie".

Gorzkie żale to nabożeństwo poświęcone rozważaniu Męki Pańskiej, które w poruszający sposób oddziałuje na odbiorcę. Na pierwszej płycie znajdą Państwo trzy części nabożeństwa, co pozwala zarówno na wysłuchanie go w całości, jak i odprawianie kolejnych części zgodnie z obrzędem liturgicznym. Druga płyta to wprowadzenie do historii nabożeństwa. Ukazuje ono nie tylko jego rys historyczny, ale zawiera szczegółową analizę poszczególnych fragmentów modlitwy. Odkrywa przed nami fenomen Gorzkich żalów i ukazuje prawdziwe korzenie nabożeństwa.

Sprawa przebaczenia, sprawa pokoju między ludźmi wydaje się być sprawą tak ważną, że należy o niej przypominać jeszcze raz i jeszcze raz, i jeszcze raz... I dzisiejsza Ewangelia nas do tego zaprasza.

W Watykanie trwają rekolekcje wielkopostne dla Papieża i pracowników Kurii Rzymskiej. Ich modlitewny rytm wyznaczają trzy rozważania dziennie, adoracja Najświętszego Sakramentu oraz nieszpory. Rekolekcje głosi w kaplicy Redemptoris Mater kard. Gianfranco Ravasi.

Trzecim środkiem, który Pismo św. zaleca na wielki post jest jałmużna. Na jałmużnę patrzymy zwykle jako na coś, co jest potrzebne biednym. To my - dobrzy - pomagamy biedniejszym i mamy z tego satysfakcję, że zrobiliśmy coś dobrego. Oczywiście takie postawienia sprawy nie jest samo w sobie niewłaściwe, ale czujemy, że gra tam subtelna nutka egoizmu. W najgłębszym duchowym sensie nie o to chodzi w jałmużnie.

Jeden z dziennikarzy zapytał kiedyś Matkę Teresę z Kalkuty: "Na czym polega Ewangelia?". Ona odpowiedziała, że można ją streścić w jednej dłoni...

To niebywałe, że Jezus (...) był kuszony przez diabła. Kuszenie w języku potocznym kojarzy się nam niemal wyłącznie z nakłanianiem do zła przez kusiciela, jednak pierwotny sens biblijny tego słowa oznacza także poddawanie kogoś próbie. Próba ma wydobyć na światło dzienne to, co ukrywa się w środku, a często jest osłonięte maskującymi pozorami.

Dziś o modlitwie, lecz nie o modlitwie tak w ogóle, ale o modlitwie jako pewnej praktyce na wielki post. Modlić się trzeba zawsze, nie tylko w wielkim poście, bo to od modlitwy zależy nasza wiara. Ojcowie Kościoła mawiali, że kto trzy dni z rzędu się nie modli, ryzykuje wiarę. Ale modlitwa w wielkim poście ma charakter szczególny. Ma ona być intensywniejsza i dłuższa niż zwykle.

Post jest jednym z trzech środków, które zaleca nam Pismo święte na ten czas czterdziestodniowego przygotowania do Wielkanocy. Post odnosi się do ciała. Ma on odsłonić słabości naszego ciała i tego, co z ciałem związane.

Coraz częściej przekonujemy się, że telewizor lub komputer stają się dziś ważniejsze od Biblii, mają zdecydowanie większą siłę oddziaływania i kształtowania poglądów.

Dusza, smucąc się, szuka Boga żywego, a nie czegoś tam, jakiejś namiastki. Po utracie Pana - czy to zawinionej, czy też przez Boga tajemniczo zadanej - zawsze potrzeba nam trzeźwej analizy i zrozumienia tego, co się właściwie dzieje, gdy nie ma Pana z nami!

Jezus zabiera nas dzisiaj na pustynię, gdyż doskonale wie, że jest to idealne miejsce, gdzie możemy nauczyć się tego, co to znaczy być wewnętrznie wolnym.

Nade wszystko skutkiem dobrego postu ma być "pogoda ducha i umysłu". Jeśli jej brakuje, to prawdopodobnie człowiek rozminął się z właściwą miarą lub kieruje się niewłaściwymi intencjami.

Dziś Słowo Boże jest niesamowicie mocne. Naród wybrany skarży się na Boga: «Czemu pościliśmy, a Ty nie wejrzałeś? Umartwialiśmy siebie, a Tyś tego nie uznał?».

II Sobór Watykański był głównym tematem tradycyjnego spotkania Benedykta XVI z duchowieństwem diecezji rzymskiej na początku Wielkiego Postu. W watykańskiej Auli Pawła VI Benedykt XVI w trwającym ponad 45 min. improwizowanym przemówieniu zapewnił, że po ustąpieniu z urzędu będzie towarzyszył klerowi rzymskiemu swoją modlitwą.

{{ article.description }}