ks. Dariusz Salamon SCJ
Fascynujący jest początek, tzw. Prolog, Ewangelii św. Jana o Słowie, które było na początku, a przez które wszystko się stało.
ks. Przemysław Bukowski SCJ / "Czas Serca"
Wielka przygoda przed nami! Zmierzyć się z niemierzalnym, podskoczyć wyżej niż - wydawać by się mogło - potrafi człowiek, to dopiero coś! Nie wiem, czy to na miarę naszych możliwości.
ks. Dariusz Madejczyk
Niekiedy słowa wypowiedziane mimochodem czy niewiele znaczące zdarzenia zapadają nam tak głęboko w pamięć, że chętnie do nich wracamy i znajdujemy w nich nieustającą inspirację.
O. Piotr Jordan Śliwiński OFMcap
Czyli o spowiedzi na spokojnie. Znakomity spowiednik, kapucyn, o. Piotr Jordan Śliwiński oswaja z konfesjonałem. Ekspresyjnie i treściwie odpowiada na pytania o grzech i obłudę, pokorę i sumienie, spowiedź i pokutę.
ks. Mariusz Pohl / Wieczernik
Język - to, co i jak mówimy - odgrywa szczególną rolę w budowaniu bądź też niszczeniu wzajemnych relacji między ludźmi.
ks. Krzysztof Pawlina
Wiara jest darem, którego nie można sobie przywłaszczyć. Jest darem ulotnym - łatwo utraci wiarę ten, kto się o nią nie troszczy.
Stanisław Biel SJ
Jan Chrzciciel był od samego początku człowiekiem zastrzeżonym dla Boga: ręka Pańska była z nim (Łk 1, 66). Żył poza wszelką cywilizacją i kulturą, jak Beduini na pustyni.
Richard Leonard SJ
Wierzę głęboko w wolę Bożą. Uważam jednak, że powinniśmy jej szukać nie w szczegółach, lecz w całości obrazu. Moim zdaniem Bóg to gość od szerokiej perspektywy. Pozwólcie, że wytłumaczę, o co mi chodzi.
Barbara Cabała
Przychodzi czas liturgicznego Adwentu. Ilu z nas wykorzysta ten okres na rozmowę z samym sobą, rozliczenie się w duchu pokory ze swoich słabości i upadków, obmycie w sakramencie pokuty?
Ks. Arkadiusz Olczyk / Niedziela
Dzisiaj człowiek wciąż gdzieś się spieszy, jest niewolnikiem zegarka, budzika, telefonu. Nie potrafi czekać. Jest niecierpliwy, żądny nowych wrażeń. Bóg natomiast ma czas. Jest Panem czasu.
ks. Artur Andrzejewski / Wieczernik
Można stwierdzić z dużą dozą pewności: "wierzę i będę wierzył w Boga", natomiast stwierdzenie "będę zawsze wierzył Bogu" ociera się o pychę.
Z Ewangelii jasno wynika, że Chrystus powróci. Nikt jednak nie powinien pytać, kiedy to nastąpi. Nie ważny jest dzień. Ważniejsze jest to, jak przygotować się na chwilę Jego przyjścia.
Br. Paweł Flis, albertyn
Mijamy na ulicy osoby żebrzące. Traktujemy je bardzo różnie: dla jednych to ofiary bezlitosnego kapitalizmu, dla innych naciągacze bądź ludzie nieszczęśliwi; dla jednych to problem, z którym skutecznie powinno poradzić sobie państwo, dla innych wezwanie do czynienia miłosierdzia, jeszcze inni nie chcą wcale ich zauważać i mijają obojętnie.
Radio Warszawa
"Do obowiązku Soboru Powszechnego należy przede wszystkim strzeżenie świętego depozytu nauki chrześcijańskiej i podawanie go w jak najbardziej skutecznej formie. Czym jest ów "depozyt wiary"?
Intensywność naszego życia, mnogość załatwianych spraw, wielość spotkań i rozmów, bezmiar informacji nie tylko męczy nas fizycznie i psychiczne, ale także wyjaławia wewnętrznie i duchowo. Przepracowani i przemęczeni doświadczamy wewnętrznego chaosu, nieładu i pustki.
Radio Warszawa
"Chrześcijanin wierzy w Boga za pośrednictwem Jezusa Chrystusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala" - co to oznacza?
DEON.pl / pz
2 grudnia zaczynamy Adwent. Na ten wyjątkowy czas przygotowaliśmy dla użytkowników DEON.pl codzienne wideo-komentarze do Ewangelii.
Aleksander Jacyniak SJ
Ktoś, kto pragnie zagłębić się w modlitwę za pomocą określonych środków, może w nią wejść także za pomocą ikony. Obecność ikony pomaga się wyciszyć, pozwala skupić spojrzenie na określonym wizerunku, zachęca do więzi z Chrystusem, Matką Najświętszą, świętymi. Ikona sprzyja wizualnej kontemplacji określonego misterium wyrażonego nie słowami, lecz za pomocą konkretnego obrazu.
ks. Jan Sochoń
Chrystus Król - nie wolno zapominać - odnajdzie swój wizerunek głównie w tych, którzy są głodni, chorzy, pogardzani, opuszczeni przez blaski przesyconego zbytkiem życia.
Radio Warszawa
Są wśród nas rodzice, których Pan Bóg obdarzył dzieckiem niepełnosprawnym - nie każdy przeżywa to jednak jako dar. Po ludzku to ciężka próba, wymagająca heroizmu, wewnętrznej siły i poświęcenia. Czy można takie powołanie przeżywać z radością i poczuciem misji?
{{ article.description }}