Serce uważne na cuda – od zdziwienia do rozważania

Zgodzić się na ‘swoje miejsce’. Bezimienni pasterze odchodzą w najprostszy możliwy sposób. Wracają do swych zwyczajnych zajęć. ‘Znikają’ w świecie zwykłych spraw, od których na chwilę zostali oderwani, ale trwają w swoim świadectwie, w opowieściach, jakie zostawili potomnym na wieki. Każdy z nas ma ‘swoje miejsce i swoje zadanie’ do wypełnienia w historii zbawienia.

Słowo ewangelii na dzisiaj (1 stycznia 2026 r.):

Z ewangelii wg św. Łukasza: Udali się też z pośpiechem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali. Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane.
Gdy nadszedł dzień ósmy i należało obrzezać Dziecię, nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie [Matki].

Komentarz do ewangelii z dnia (Łk 2,16-21):

Obraz: Jesteśmy w Betlejem. Pierwszymi, którzy oddają pokłon Nowonarodzonemu Dziecięciu są prości pasterze, których opowieści wciąż odbijają się echem przez historię. Druga scena to obrzezanie i nadanie imienia Jezusowi, co jest wypełnieniem zapowiedzi. Uczestniczę w tych wydarzeniach. Zwrócę uwagę na pojawiające się myśli i odczucia.
Myśl: Zdziwienie, jakie towarzyszy pasterzom to typowa reakcja na ‘objawienie Boga – teofanię’ i na doświadczenie cudu – czegoś, co wykracza poza to, co ‘zwyczajne i powszechne’. Maryja ‘rozważa w sercu’ wszystkie te sprawy. W kulturze starożytnej „serce to miejsce duchowego życia człowieka: myśli, pamięci, uczuć i decyzji”. Maryja zauważa fakty, jest uważna – ‘zachowuje je w sercu’ – i zastanawia się nad ich znaczeniem – ‘rozważa je’. Jest to proces dynamiczny, aby wyjaśnić to, co niezrozumiałe albo odpowiednio zinterpretować zapowiedzi i ‘prorocze’ znaki, które staną się ‘czytelne’ dopiero do wydarzeniach paschalnych.
Emocja: Zgodzić się na ‘swoje miejsce’. Bezimienni pasterze odchodzą w najprostszy możliwy sposób. Wracają do swych zwyczajnych zajęć. ‘Znikają’ w świecie zwykłych spraw, od których na chwilę zostali oderwani, ale trwają w swoim świadectwie, w opowieściach, jakie zostawili potomnym na wieki. Każdy z nas ma ‘swoje miejsce i swoje zadanie’ do wypełnienia w historii zbawienia.
Wezwanie: Poproszę o łaskę życia teraźniejszością zbawienia i docenienie darów, które mam dzisiaj. Podziękuję Panu, który dzisiaj rodzi się dla mnie.
Jubileusz 2025: Kard. Makrickas zamykając Drzwi Święte powiedział: „otrzymaliśmy łaskę szczególnego zadania: strzec pamięci, która staje się proroctwem. Wspominamy posługę papieża Franciszka..., który z mocą wskazał nam drogę prostego i radykalnego życia Ewangelią, miłosierdzie jako pierwsze orędzie, nadzieję jako muzykę serca chrześcijańskiego”. Pomyślę o tym, jak chcę spożytkować te ostatnie dni Roku Jubileuszowego. Zakończę modlitwą Pod Twoją obronę...