Zniszczenie, które daje nadzieję. Śmierć na krzyżu inauguruje nową przyszłość dla całej ludzkości

Z ewangelii wg św. Łukasza: W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli Mu: «Wyjdź i uchodź stąd, bo Herod chce Cię zabić». Lecz On im odpowiedział: «Idźcie i powiedzcie temu lisowi: Oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u kresu. Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo rzecz niemożliwa, żeby prorok zginął poza Jerozolimą.

Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście. Oto dom wasz [tylko] dla was pozostanie. Albowiem powiadam wam, nie ujrzycie Mnie, aż powiecie: Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie».

Obraz: Ewangelista Łukasz rozwija przed oczami swoich czytelników w opisywanych wydarzeniach teologię czasu i historii. Rozumieć dziejące się wydarzenia, odczytywać właściwy ich sens – to jest bardzo pożądana umiejętność. Nie chodzi tylko o malowanie słowem ładnych obrazów, ale o rozumienie ich znaczenia i odczytywanie ich prawdziwego sensu.

Myśl: Słowa Jezusa, zapowiadające trudne czasy i wydarzenia nabierają charakteru prorockiego, zarówno co do stylu, jak i tonu. To zapowiedź zniszczenia, która jednak otwiera na nadzieję. Bóg opuści miejsce swojego przebywania, swoją świątynię. Każdy wierzący doświadczy Jego braku. To będzie jednak prowadzić do nawrócenia. Wtedy nowy Izrael przyjmie Mesjasza, Bożego posłańca i stanie się On kamieniem węgielnym nowej świątyni.

Emocja: Odkupieńcze cierpienie. Perspektywa krzyża nigdy nie była łatwa do przyjęcia. Śmierć Chrystusa na krzyżu wpisuje się w historię prześladowania sprawiedliwych. Sublimuje je i nadaje nowego znaczenia ich gwałtownej i brutalnej śmierci. Śmierć krzyżowa Jezusa jest zwieńczeniem tej historii, która inauguruje nową przyszłość dla całej ludzkości. 

Wezwanie: Poproszę o łaskę postrzegania i rozumienia, że Jezus daje swoje życie z miłości. Podziękuję za łaskę przyjęcia i przeżywania cierpienia jako drogi naśladowania Jezusa.
Zakończę modlitwą spontaniczną albo skorzystam z propozycji o. Silvano Faustiego SJ: Panie, Ty jesteś ptakiem, który nie boi się lisa, którego przemoc – obecna w nas wszystkich – uderza w Ciebie, bo Ty oddajesz za nas życie. Dziękuję Ci, bo czułością pokonujesz wszelką śmierć i przyjmujesz nas pod swoje skrzydła. Amen.