Między wiedzą a miłością – jak dobro i zło walczą o prymat w człowieku

Walka dobra ze złem. Król Herod w swoim perwersyjnym planie wykorzystuje ‘niezależną’ wiedzę uczonych w Piśmie i ‘zaangażowaną’ mądrość Magów. Zło potrafi posłużyć się wszystkim, nawet dobrem. Wiedza bez miłości jest ‘antychrystusowa’. ‘Nieroztropna’ miłość jest także narzędziem złego. Kryterium wyboru Bożego jest ‘najmniejszy i najmniej’. Dobro nie dominuje, ale służy.

Słowo ewangelii na dzisiaj (6 stycznia 2026 r.):

Z ewangelii wg św. Mateusza: Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon». Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz. Ci mu odpowiedzieli: «W Betlejem judzkim, bo tak napisał Prorok:
A ty, Betlejem, ziemio Judy,
nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy,
albowiem z ciebie wyjdzie władca,
który będzie pasterzem ludu mego, Izraela».
Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł: «Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon». Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do swojej ojczyzny.

Komentarz do ewangelii z dnia (Mt 2,1-12):

Obraz: Historia Magów/Królów/Mędrców zawsze fascynowała pobożność ludową. Oczyma wyobraźni zobaczę ich wędrujących na spotkanie z nowonarodzonym Jezusem. Nie wiemy ilu ich było ani skąd przybyli. Są jednak ‘reprezentantami’ uniwersum poza żydowskiego. Przyjrzę się swoim wyobrażeniom i skojarzeniom.
Myśl: Mędrcy/królowie wędrujący za gwiazdą to częsty motyw ikonograficzny, który opisuje dynamikę poszukiwania, odnalezienia i spotkania ze Zbawicielem. Opowiadanie o Mędrcach to wskazanie na ‘mądrość’, która poszukuje, wiedzie do zapowiedzianego i ukazuje wszystkim Mesjasza dla Żydów, światło dla pogan. To Mateuszowe opowiadanie ‘kreśli’ szlak do spotkania z Nim. Jezus już się narodził, Mesjasz już przyszedł. Trzeba tylko znaleźć miejsce ‘gdzie’ można Go spotkać. Zbawiciel jest obecny w znakach: ‘gwieździe’, która symbolizuje mądrość, w ‘Piśmie’, które mówi, jak Go szukać, w ‘radości’, poruszeniu serca, w ‘adoracji’, która jest pocałunkiem komunii i w ‘skarbie’ dawania siebie jak On.
Emocja: Walka dobra ze złem. Król Herod w swoim perwersyjnym planie wykorzystuje ‘niezależną’ wiedzę uczonych w Piśmie i ‘zaangażowaną’ mądrość Magów. Zło potrafi posłużyć się wszystkim, nawet dobrem. Wiedza bez miłości jest ‘antychrystusowa’. ‘Nieroztropna’ miłość jest także narzędziem złego. Kryterium wyboru Bożego jest ‘najmniejszy i najmniej’. Dobro nie dominuje, ale służy.
Wezwanie: Poproszę o łaskę znalezienia owego ‘gdzie’ Pan się narodził. Podziękuję Mu za mądrą miłość i wierność, jakiej doświadczam.
Jubileusz 2025: To ostatni dzień Jubileuszu Nadziei. Dzisiaj papież Leon XIV zamykając Drzwi Święte w Bazylice św. Piotra, oficjalnie zakończy ten święty czas. Kilka dni temu on sam powiedział: „Dziś, najdrożsi, dziękujemy Bogu za dar Jubileuszu, który był wielkim znakiem Jego planu nadziei dla człowieka i dla świata. Dziękujemy wszystkim, którzy w miesiącach i dniach roku 2025 pracowali w służbie pielgrzymom i nad tym, aby Rzym stał się bardziej gościnny... Niech to miasto, ożywione chrześcijańską nadzieją, pozostanie w służbie Bożego planu miłości wobec rodziny ludzkiej.” Przez chwilę pomyślę o owocach Jubileuszu, których sam doświadczyłem. Wyrecytuję albo zanucę pieśń uwielbienia: „Niech będzie chwała i cześć i uwielbienie, chwała i cześć Jezusowi, chwała, niech będzie chwała, tak, Jemu chwała i cześć.”