Miłość niezdolna do przebaczenie nie jest miłością!

‘Przebaczenie to serce chrześcijańskiego życia’. Ono nie neguje zła. Wręcz zakłada jego istnienie. Miłość, które jest niezdolna do przebaczenia, nie jest miłością. Sługa w przypowieści został skarcony, bo nie pozwolił, żeby otrzymane przebaczenie długu zaowocowało radością i przebaczeniem dla braci. Nie chodzi o odczucie ‘satysfakcji’, ale o decyzję podjętą w sercu i umyśle, niezależnie od emocji, jakie temu towarzyszą.

Słowo ewangelii na dzisiaj (10 marca 2026 r.):

Z ewangelii wg św. Mateusza: Wtedy Piotr zbliżył się do Niego i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?» Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.
Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał rozliczyć się ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który mu był winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby tak dług odzyskać. Wtedy sługa upadł przed nim i prosił go: "Panie, miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam". Pan ulitował się nad tym sługą, uwolnił go i dług mu darował. Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: "Oddaj, coś winien!" Jego współsługa upadł przed nim i prosił go: "Miej cierpliwość nade mną, a oddam tobie". On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu. Współsłudzy jego widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło. Wtedy pan jego wezwał go przed siebie i rzekł mu: "Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?" I uniesiony gniewem pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu całego długu nie odda. Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu».

Komentarz do ewangelii z dnia (Mt 18,21-35):

Obraz: Przebaczanie jako stała dyspozycja ducha ludzkiego, jest fundamentem i istotą życia wspólnoty. Zło nie jest okazją do potępienia, lecz do okazania miłosierdzia. Posłucham tych słów Pana. Przyjrzę się swoim skojarzeniom i odczuciom.
Myśl: Odpowiedź Jezusa na pytanie Piotra o konieczności przebaczenia ‘siedemdziesiąt siedem razy’, czyli zawsze, może nas trochę spinać. Wydaje się zbyt wymagająca i idzie wbrew ludzkiemu poczuciu ‘sprawiedliwości’. Pan jest tu jednak jednoznaczny. Ewangeliczny ‘obowiązek przebaczenia’ jest absolutny i niepodważalny. Nikt nie jest z niego zwolniony. Nie jest to jednak brak realizmu. Przebaczamy innym nie dlatego, że jesteśmy wielkoduszni i wspaniałomyślni, ale dlatego, że Bóg nam przebaczył o wiele więcej niż my możemy dać innym.
Emocja: ‘Przebaczenie to serce chrześcijańskiego życia’. Ono nie neguje zła. Wręcz zakłada jego istnienie. Miłość, które jest niezdolna do przebaczenia, nie jest miłością. Sługa w przypowieści został skarcony, bo nie pozwolił, żeby otrzymane przebaczenie długu zaowocowało radością i przebaczeniem dla braci. Nie chodzi o odczucie ‘satysfakcji’, ale o decyzję podjętą w sercu i umyśle, niezależnie od emocji, jakie temu towarzyszą.
Wezwanie: Poproszę o łaskę zrozumienia, że każde nasze odniesienie do drugiego musi wpisywać się w kontekst przebaczenia. Podziękuję za dotychczasowe doświadczenia łaskawości Ojca, które prowadzą mnie do braci.
Zaplanuję sobie czas na rachunek sumienia i sakrament pojednania, jeśli go potrzebuję.