Młodzi dorośli w trybach porównań. Jak pokonać kryzys ćwierćwiecza?

Młodzi dorośli docierają do momentu, w którym mierzą się z niepewnością jutra. Nie jest to problem dzisiejszych czasów, lecz raczej naturalna kolej rzeczy. Starsze pokolenia zawsze powtarzają, że czas między dwudziestym a dwudziestym piątym rokiem życia to najlepsze lata, kiedy można czerpać z życia pełnymi garściami. To okres, kiedy młodzi dorośli studiują, wchodzą w związki, budują przyjaźnie i zwiedzają świat. Jednak wielu z nich nie ma jeszcze poważnych zobowiązań: dzieci, kredytów czy własnych firm. Niejedna osoba w tym wieku może liczyć jeszcze na wsparcie rodziny czy stypendium na uniwersytecie. W końcu jednak przychodzi moment przejściowy, w którym trzeba wziąć pełną odpowiedzialność za własne życie.

Okres edukacji, a więc często również wsparcia ze strony bliskich, nie jest jednak pozbawiony konkretnych obowiązków. Konieczne jest wykorzystanie czasu i szansy, którą się otrzymało, aby zdobyć odpowiednie wykształcenie i kwalifikacje. Rzetelne podejście do nauki stanowi już istotną część brania odpowiedzialności za własne życie. Pozostaje jednak świadomość, że na pełne trudy dorosłości przyjdzie jeszcze czas. 

Największe poczucie niepewności wiąże się ze zmianą stylu życia. System edukacji rządzi się własnymi prawami. Studenci mają plan zajęć, który wyznacza rytm ich codzienności. W konsekwencji także cały rok ma określoną strukturę. Po semestrze zajęć przychodzi sesja egzaminacyjna, a poza nauką pozostaje czas na rozwijanie pasji, spotkania ze znajomymi czy dorywcze prace. Kiedy jednak kończą się studia, pojawia się naturalny lęk przed zmianą. Nie będzie już planu zajęć, kilku godzin przerwy między wykładami ani dorywczych zleceń. Najczęściej przychodzi podjąć pracę na pełny etat, każdego dnia przez osiem godzin. Rozpoczyna się życiowa rutyna, która dziś tak często przedstawiana jest w złym świetle, niemal jak życie na uwięzi. 

Zanim jednak przyjdzie wejść w tę codzienną rutynę, najpierw trzeba znaleźć pracę. Choć współcześni młodzi ludzie, między innymi za sprawą internetu, mają ogromne możliwości, w tym pracy zdalnej, coraz trudniej jest im zdecydować, co tak naprawdę chcieliby robić. Można oceniać, że dzisiejsze pokolenia są leniwe, wybredne czy przesadnie delikatne, ale nie zmienia to faktu, że decyzje dotyczące przyszłości są trudne dla każdego, niezależnie od wieku. W przypadku młodych ludzi obawy dodatkowo potęguje brak doświadczenia życiowego i strach przed porażką.

Kryzys ćwierćwiecza to określenie stanu niepewności, który pojawia się u osób między dwudziestym a trzydziestym rokiem życia. Może wiązać się z wchodzeniem w dorosłość, niezadowoleniem z obranej ścieżki zawodowej oraz pragnieniem wprowadzenia zmian w swoim życiu. Należy wspomnieć również o zaniżonym poczuciu własnej wartości, co ściśle wiąże się z porównywaniem z innymi i kultem sukcesu. 

Wydaje się, że dzisiaj przyczyn niemal każdego problemu upatruje się w mediach społecznościowych. Niestety również w przypadku tzw. kryzysu ćwierćwiecza trudno pominąć wpływ tej sfery współczesnego życia. Mimo że obecnie duży nacisk kładzie się na edukację medialną, młodzi ludzie wychowani w świecie nowoczesnych technologii nie zawsze pamiętają, że media społecznościowe w dużej mierze przedstawiają rzeczywistość wykreowaną. Oznacza to, że nie wszystko, co w nich widzimy, jest prawdziwe ani nie wszystko stanowi wyznacznik społecznych norm. 

Kiedy dwudziestokilkulatek wychowany na postach i rolkach influencerów wchodzi w dorosłość, nieraz zaczyna porównywać swoje życie z osiągnięciami internetowych twórców i znanych osób. Jeden został milionerem w wieku dwudziestu lat. Inny właśnie wziął ślub i wybudował willę z basenem. Jeszcze ktoś inny opublikował film, na którym jeździ samochodem wartym kilka milionów. Nie każdy jest jednak Laminem Yamalem, który już jako nastolatek wkradł się do czołówki najlepszych piłkarzy świata.

Czas ćwierćwiecza to okres, w którym wszyscy znajdują się w zupełnie różnych miejscach. Zawsze jest ktoś, na kogo można spoglądać z zazdrością. Jedni studiują i patrzą na kolegów, którzy podjęli pracę i być może już układają sobie życie. Z kolei ci drudzy mogą zazdrościć studentom zdobywającym wyższe wykształcenie. Ktoś zaraz po odebraniu dyplomu dostaje wymarzoną pracę, tymczasem ktoś inny nie ma pojęcia, co w ogóle chciałby robić. Można również zbliżać się do trzydziestki i przeżywać rozstanie, podczas gdy ktoś kilka lat młodszy właśnie staje przed ołtarzem. 

Porównywanie swojej sytuacji do innych może prowadzić do wielu problemów natury psychicznej, a nawet do obniżenia nastroju czy depresji. Ale czy to naprawdę ma sens? Zamiast oceniać, że jeden ma lepiej, a inny gorzej, trzeba dostrzec, że po prostu są w innym miejscu niż my. Wpadliśmy w tryby rywalizacji z całym światem, a szczęście zaczęliśmy mierzyć miarą tego, czy jesteśmy lepsi, bogatsi i na wyższym stanowisku niż krewny czy znajomy. Ważne, by mieć czym pochwalić się w mediach społecznościowych. 

Trzeba pamiętać o jednym: najczęściej pokazuje się tylko sukcesy i pozytywne fragmenty złożonej rzeczywistości. Być może czujesz, że jesteś w gorszej pozycji niż twój rówieśnik, ale ktoś inny patrzy z zazdrością właśnie na ciebie. Kiedy mierzysz siebie cudzą miarą, wynik zawsze będzie niewłaściwy.